آلجمین استرلینگ ممنوعیت ضربه اریب را به چالش می‌کشد

آلجمین استرلینگ با ایده ممنوعیت ضربه‌های اریب مخالفت کرده و استدلال می‌کند که مقامات MMA باید تأکید بیشتری بر اجرای قوانین موجود داشته باشند. قهرمان سابق دسته بانantam UFC به ابراز علاقه اندی فاستر، مدیر کمیسیون ورزشی کالیفرنیا، برای بررسی ممنوعیت پس از جلب توجه یک سلسله ضربه اریب در اوایل این ماه واکنش نشان داد. موضع استرلینگ این نبود که این ورزش خالی از خطر است. در عوض، او پرسید چرا یک تکنیک قانونی زمانی به کانون توجه تبدیل شده که مبارزان از قبل با تبادل ضربات و خطاهایی روبه‌رو هستند که به باور او نیازمند داوری منسجم‌تری است.

استرلینگ چهارشنبه در گفت‌وگو با آریل هلوآنی در کانال یوتیوب هلوآنی این اظهارات را بیان کرد. او استدلال کرد که بحث درباره ضربه‌های اریب باید در کنار خطرات گسترده‌تری که از قبل بخشی از MMA هستند، دیده شود. استرلینگ به ضربه‌های سر، آرنج‌ها و زانوها اشاره کرد و پرسید آیا واکنش پیشنهادی با تکنیک مورد بررسی متناسب است. انتقاد او بر اولویت‌ها متمرکز بود: از دید او، پاسخگویی داوران و اجرای قوانین موجود باید مقدم بر ایجاد محدودیت دیگری باشد. این باعث می‌شود پاسخ استرلینگ یک استدلال گسترده‌تر درباره داوری باشد، نه صرفاً دفاع از یک ضربه.

استرلینگ تمرکز بر یک تکنیک قانونی را زیر سؤال می‌برد

بحث اخیر پس از مبارزه مقدماتی برونو فریرا با ادمین شهبازیان در UFC 331 رخ داد. در طول مبارزه، فریرا از ضربات مایل استفاده کرد که باعث اعتراض شهبازیان شد زیرا او معتقد بود این حرکت غیرقانونی است. این تکنیک غیرقانونی نبود. شهبازیان مبارزه را برد و آسیب جدی از این ضربات ندید، اما فاستر پس از آن اعلام کرد که به دنبال ممنوع کردن این تکنیک خواهد بود. دینا وایت به سرعت از این موضع حمایت کرد. استرلینگ این فرض را که ضربات مایل باید چنین سطحی از توجه را دریافت کنند به چالش کشید. استرلینگ درباره فاستر گفت: «او باید این مزخرفات را متوقف کند.» او زیر سؤال برد که چگونه نگرانی از اینکه یک مبارز ممکن است زمان زیادی برای بهبودی نیاز داشته باشد می‌تواند از پیامدهای ضربه به سر و سایر ضربات دیده شده در رقابت جدا شود. استرلینگ همچنین گفت که این ورزش شامل ضربات سر بدون محافظ ساق و آرنج‌های مکرر به سر است و این خطرات را به عنوان بخشی از واقعیتی توصیف کرد که مبارزان هنگام رقابت می‌پذیرند. اعتراض او بستگی به این نداشت که ادعا کند ضربات مایل نمی‌توانند باعث آسیب شدید شوند. استرلینگ آن نگرانی را تصدیق کرد در حالی که استدلال می‌کرد آسیب‌های ترسناک منحصر به یک تکنیک نیست. او به مبارزی اشاره کرد که با ضربه سر نقش بر زمین شد به عنوان تصویری هشداردهنده دیگر و خود MMA را به عنوان یک ورزش ترسناک توصیف کرد. تمایز در اظهارات او مهم است: استرلینگ اولویت داده شده به یک حرکت قانونی را به چالش می‌کشد، نه اینکه انکار کند این ورزش خطر فیزیکی جدی دارد.

تندترین انتقاد استرلینگ به آنچه هنگام وجود قوانین در کتاب رخ می‌دهد مربوط می‌شد. او گفت داوران می‌توانند شاهد زدن زانوی غیرقانونی توسط یک مبارز باشند در حالی که مبارز زانو روی زمین دارد، سپس پرسید که آیا مسئولیت‌پذیری برای پیروی از قوانین باید قبل از افزودن یا تغییر قوانین جدید مشخص شود. او همچنین استدلال کرد که رقبا می‌توانند با حرکت دادن پا از ضربه مایل دفاع کنند، در حالی که اشاره کرد مبارزان زیادی واقعاً آنها را پرتاب نمی‌کنند. این خط استدلال ممنوعیت پیشنهادی را در کنار یک سؤال اجرایی جداگانه قرار می‌دهد. یک ممنوعیت به یک تکنیک می‌پردازد؛ نگرانی استرلینگ این است که آیا مقامات به طور مداوم در مورد خطاها اقدام می‌کنند و تماس‌های از دست رفته را بررسی می‌کنند. او گفت داوری تحت بررسی قرار گرفته است زیرا برخی داوران آشکارا اعتراف کرده‌اند که حتی زمانی که خطاهای مکرر رخ می‌دهد نمی‌خواهند امتیاز کم کنند. استرلینگ داوری را کار آسانی نخواند، اما گفت مقامات باید نوار را بررسی کنند، بپرسند چرا چیزی از دست رفته و به دنبال راه‌های بهبود باشند.

پاسخگویی خواسته اصلی استرلینگ است

استرلینگ گفت که برای فاستر احترام قائل است و اشاره کرد که فاستر پس از آنکه مارلون مورائس او را «به بُعد دیگری فرستاد» از او دلجویی کرد. با این حال، حتی با این قدردانی شخصی، استرلینگ تأکید کرد که مسائل بزرگتری برای رسیدگی وجود دارد. او به طور خاص به رعایت و اجرای قوانینی اشاره کرد که از قبل وجود دارند و گفت که حتی داوران بسیار محترم نیز ممکن است آنها را نادیده بگیرند. برای استرلینگ، پاسخ مورد نظر، پاسخگویی است. او خواستار آن شد که مقامات لحظات از دست رفته را بررسی کنند و بپرسند: «چرا آن را از دست دادم؟ چه کاری می‌توانم انجام دهم تا بهتر باشم؟» نارضایتی او متوجه چیزی بود که آن را عدم فوریت از سوی برخی داوران می‌دید. نتیجه یک چالش آشکار برای جهت‌گیری این بحث است: استرلینگ معتقد است که تلاش برای ممنوع کردن oblique kick نباید توجه را از اجرای مداوم قوانین در قفس منحرف کند.

• موضع استرلینگ: قوانین موجود باید با پاسخگویی بیشتر رعایت و اجرا شوند، پیش از آنکه قوانین جدیدی وضع شود.
• زمینه پیشنهاد: فریرا در UFC 331 از oblique kick‌های قانونی علیه شاهبازیان استفاده کرد و پس از آن فاستر گفت که ممنوعیت این تکنیک را بررسی خواهد کرد.

واکنش آلیامین استرلینگ بحث oblique kick را به یک مسئله بزرگ‌تر داوری گره می‌زند. علاقه فاستر به ممنوعیت پس از مبارزه UFC 331 مطرح شد و وایت به سرعت از این ایده حمایت کرد. اما استرلینگ استدلال می‌کند که MMA باید نخست با این موضوع روبرو شود که آیا قوانین فعلی‌اش به طور مداوم اعمال می‌شوند. پیام او این است که خطر این ورزش را نمی‌توان تنها به یک تکنیک قانونی تقلیل داد، در حالی که نگرانی‌ها درباره خطاهای نادیده‌گرفته‌شده و پاسخگویی داوران باقی است.