Conor McGregor porównany do młodego Muhammada Aliego

Niektóre komplementy stają się widoczne z biegiem czasu.

Conor McGregor miał na koncie zaledwie trzy zwycięstwa w UFC, gdy Demetrious Johnson , najwybitniejszy zawodnik wagi muszej w historii mieszanych sztuk walki, nie zwracał uwagi na szum medialny i dostrzegł coś groźniejszego niż rutynowe przechwałki przed walką. Irlandzki zawodnik wagi piórkowej nie był jeszcze komercyjnym motorem napędowym tego sportu, nie był jeszcze mistrzem UFC w dwóch kategoriach wagowych, nie był jeszcze najbardziej kontrowersyjną gwiazdą w MMA. Wciąż był wschodzącą gwiazdą z lewą ręką, futrzaną powłoką pewności siebie i zwyczajem mówienia szalonych rzeczy, zanim wydadzą się rozsądne.

Ta stara historia znów ma znaczenie, bo McGregor znów jest w ogniu walki. UFC 329 w Las Vegas wprowadziło go w kolejny tydzień walk z Maxem Hollowayem, człowiekiem, którego pokonał na początku swojej drogi. McGregor spędził przygotowania, mówiąc, że zegar jest mu winien pieniądze, plasując się w gronie największych i lekceważąc Hollowaya i Alexandra Volkanovskiego jako poniżej swojego poziomu. Brzmi znajomo. Pytanie brzmi, czy stary mechanizm nadal działa.

Porównanie Conora McGregora i Muhammada Aliego wyjaśnione przed UFC 329

Ocena Johnsona nadeszła w 2014 roku, przed pierwszym spotkaniem McGregora z Dustinem Poirierem i po zwycięstwach UFC nad Marcusem Brimage'em, Hollowayem i Diego Brandao. Właśnie ten moment jest kluczowy. McGregor nie zmiażdżył jeszcze Jose Aldo, nie osiągnął jeszcze sławy w wadze lekkiej i nie został pierwszym w historii UFC mistrzem w kategoriach wagowych 145 i 155 funtów. Johnson oceniał wczesny pakiet: ruch, precyzję, elokwencję, pewność siebie i niezwykły spokój sportowca, który zdawał się relacjonować wydarzenia, zanim się wydarzyły.

Porównanie nigdy nie dotyczyło dorównania McGregorowi pod względem zasięgu kulturowego czy bokserskiego CV Muhammada Aliego. Chodziło o rytm i wiarę. Johnson przywołał również Mike'a Tysona jako punkt odniesienia, dostrzegając w McGregorze tę samą siłę charakteru z początków kariery, która sprawiała, że ​​przeciwnik czuł się, jakby walka rozpoczęła się na długo przed wyjściem z ringu. Wielu zawodników dużo mówi. McGregor, u szczytu formy, przemawiał w sposób, który wywierał presję na przeciwnika, aby ten obalił go w świetle reflektorów.

Demetrious Johnson dostrzegł w McGregorze coś więcej niż tylko gadkę obelg

Johnson opisał McGregora jako przypominającego mu „młodego Muhammada Alego”, a ta fraza przetrwała, ponieważ nie była leniwym chwytem marketingowym promotora próbującego sprzedać kartę. Wyszła od elitarnego zawodnika analizującego psychologię innego elitarnego zawodnika. Najlepszym trikiem McGregora w tamtych czasach nie było jedynie obrażanie przeciwników; mówienie o nim było szybsze, bystrzejsze i bardziej płynne, a następnie walka tak, jakby ta przepowiednia została już zaakceptowana jako fakt. Poirier był wówczas przedstawiany jako prawdziwy test, a McGregor wyeliminował go w niecałe dwie minuty.

• Johnson porównał to przed walką McGregora z Dustinem Poirierem w 2014 roku.
• Trzy pierwsze zwycięstwa McGregora w UFC miały miejsce w walkach z Marcusem Brimage'em, Maxem Hollowayem i Diego Brandao.
• Później zdobył tytuły UFC w wadze piórkowej i lekkiej.
• Gala UFC 329 ma odbyć się 11 lipca w Las Vegas, w której McGregor zmierzy się z Hollowayem.

Stawka Conora McGregora kontra Maxa Hollowaya na UFC 329

Rewanż z Hollowayem to dziwny punkt odniesienia, ponieważ dotyczy dwóch wersji McGregora jednocześnie. Pierwsza to zawodnik wagi piórkowej, który pokonał Hollowaya, zanim którykolwiek z nich stał się w pełni ukształtowanym mistrzem UFC. Druga to starszy McGregor, który odniósł tylko jedno zwycięstwo od czasu zdobycia tytułu mistrza wagi lekkiej w 2016 roku, powraca po pięciu latach przerwy i próbuje udowodnić, że aura wciąż przetrwa bezczynność, bogactwo i szkody.

Dla McGregora stawką jest przede wszystkim wiarygodność, a nie mit. Zwycięstwo nad Hollowayem nie wymazałoby lat nieustannych powrotów, ale dałoby mu obecne elitarne nazwisko i powód do mówienia o mistrzostwie bez poczucia, że ​​jest uwięziony w 2016 roku. Dla Hollowaya pokonanie McGregora byłoby czymś więcej niż zemstą; zamknęłoby jeden z niewielu wczesnych rozdziałów kariery, których nie zdążył napisać na nowo, jednocześnie przypominając dywizji, że nostalgia nie wygrywa wymian.

Niebezpieczeństwo w ponownym porównaniu z Alim polega na tym, że może ono przerodzić się w biżuterię, błyszczącą i pozbawioną wagi. McGregor zasłużył na te pierwsze nominacje, ponieważ występy goniły słowa wystarczająco szybko, by je złapać. UFC 329 pokaże, czy ta relacja nadal istnieje, ponieważ McGregor i Holloway mają walczyć 11 lipca.