تامی مک‌میلن به دنبال نمایش در Noche UFC است

تامی مک‌میلن نخستین ماه‌های حضورش در UFC را با همان سرعتی سپری کرده که به قفس می‌آورد. این فدرورزشکار شکست‌ناپذیر تنها ۵۷ روز پس از متوقف کردن آلبرتو مونتس به Noche UFC بازمی‌گردد، این بار مقابل ماروان راحیکی، دیگر استعداد جوان، در گلندیل آریزونا. مک‌میلن پس از پیروزی ژوئیه‌اش درخواست کرد در این کارت مبارزه کند و UFC تاریخ را به او داد، هرچند حریفش با مبارز مکزیکی که در ابتدا در نظر داشت متفاوت است.

این مأموریت جدی است. راحیکی شکست‌ناپذیر است، هر حریف حرفه‌ای‌اش را تمام کرده و خودش دو بار در UFC مبارزان را متوقف کرده است. مک‌میلن هم در دو حضورش در UFC دو بار حریف را تمام کرده و از هر عملکرد ۱۰۰٬۰۰۰ دلار پاداش گرفته است. رویارویی آن‌ها در این مقطع تضمین می‌کند که یکی از سریع‌ترین شروع‌های دسته، بخشی از درخشش خود را از دست بدهد. برای مک‌میلن، همین ریسک بخشی از جذابیت است. او فعالیت، تماشاگران ایالت خودش و حریفی را می‌خواست که رکوردش به نتیجه اهمیت بدهد.

مک‌میلن دو فرصت در UFC را به شتاب فوری تبدیل کرد

مک‌میلن قراردادش را از طریق Contender Series دینا وایت به دست آورد و مسیری را رفت که برای هم‌تیمی‌اش در آکادمی Red Hawk، شان اومالی، آشناست. نخستین مبارزه رسمی‌اش مقابل مانولو زکینی در راند اول تمام شد. سه ماه بعد، آلبرتو مونتس را متوقف کرد، در حالی که داور در حالی که مونتس هنوز روی پا بود، مبارزه را متوقف کرد. هر دو عملکرد پاداش‌های ویژه به همراه داشتند و سطح توجه به او را به‌سرعت تغییر دادند.

فاصله تا Noche UFC کوتاه است، اما مک‌میلن می‌گوید طبیعی حس شده. او دوشنبه پس از شکست دادن مونتس به باشگاه بازگشت و با در نظر داشتن تاریخ سپتامبر تمرین را ادامه داد. بعضی مبارزان به فاصله گرفتن از یک مبارزه دشوار نیاز دارند. مک‌میلن ساختار داشتن هدفی دیگر در تقویم را ترجیح می‌دهد، خصوصاً وقتی سالم است و تجربه می‌سازد.

آریزونا لایه شخصی به این فرصت اضافه می‌کند. مک‌میلن در مونتانا بزرگ شد، اما یک دهه است که در این ایالت زندگی می‌کند و زیر نظر تیم ولچ در پئوریا تمرین می‌کند. او آریزونا را خانه دوم خود می‌داند و می‌خواست فرصت مبارزه در برابر کسانی را داشته باشد که رشد او را در آنجا دیده‌اند. این پیوند، حضور در گلندیل را معنادار می‌کند، بی‌آنکه مأموریت تغییر کند: او هنوز باید حریفی شکست‌ناپذیر را حل کند که انتظار دارد همین کانون توجه را از آن خود کند.

راحیکی می‌تواند مک‌میلن را از کلیپ‌های پرزرق‌وبرق فراتر ببرد

دو نتیجه اول مک‌میلن در UFC تمرکز بر فینیش و پاداش را آسان کرده است. راهیکی فرصتی است تا درباره جنگنده پشت آن لحظات بیشتر بدانیم. این فِدروِیت متولد مراکش و مقیم استرالیا نه پیروزی حرفه‌ای و نرخ فینیش کامل دارد. او در اولین حضورش هری هاردویک را پس از دو راند متوقف کرد و سپس در یک بازگشت سریع اولی اشمید را در کمتر از سه دقیقه فینیش کرد.

این رکورد باید جلوی بی‌تابی‌ای را بگیرد که اغلب پس از موفقیت زودهنگام رخ می‌دهد. مک‌میلن می‌تواند تهاجمی باشد بدون آنکه از همان تبادل ابتدایی دنبال پایانی تماشایی باشد. راهیکی در مبارزات سریع و آشفته راحت است و دلایل خودش را دارد که باور کند فشار فرصت‌ها را می‌سازد. برنده ممکن است ورزشکاری باشد که اول لحظه را آرام کند، حتی اگر هر دو شهرتشان را با پایان دادن سریع مبارزات ساخته باشند.

مک‌میلن گفته است که با هر عملکرد، تردیدکنندگان به حامیان تبدیل شده‌اند، در حالی که می‌پذیرد برخی همچنان متقاعد نخواهند شد. راه سودمند پاسخ دادن به آن‌ها همان است که او را تا اینجا رساند: عملکرد خوب مقابل حریضی که پیش رویش است. سومین توقف، گفت‌وگو درباره سقف او را سرعت می‌بخشد. یک برد سخت سه‌راندی نوع دیگری از شواهد را درباره پیشرفت او ارائه می‌دهد.

• مک‌میلن هر دو حریف اولش در UFC را فینیش کرد و پس از هر برد ۱۰۰٬۰۰۰ دلار پاداش گرفت.
• او ۵۷ روز پس از متوقف کردن آلبرتو مونتس بازمی‌گردد و می‌گوید بلافاصله تمرین را از سر گرفت.
• Noche UFC در آریزونا برگزار می‌شود، جایی که مک‌میلن ۱۰ سال زندگی و تمرین کرده است.

مک‌میلن قبلاً نشان داده که می‌تواند فرصت UFC را غنیمت بشمارد. شنبه می‌پرسد آیا می‌تواند فرصتی را که انتظارات بیشتری با خود دارد مدیریت کند. پاداش‌ها، حمایت محلی و رکورد شکست‌ناپذیر صحنه را بزرگ‌تر می‌کنند، اما هیچ‌کدام تبادلات با راهیکی را تعیین نمی‌کنند. یک عملکرد خونسرد به مک‌میلن اجازه می‌دهد برنامه پرشتابی که می‌خواهد را حفظ کند و در همان حال ثابت کند دو برد اولش آغاز یک صعود واقعی در وزن فِدروِیت بوده است.