پاسخ Dana White درباره برنامه سلامت UFC ناکافی است

Dana White کوتاه‌ترین تأیید ممکن را به پرسشی داد که شایسته طولانی‌ترین پاسخ بود.

پس از UFC 329 از رئیس UFC پرسیده شد که این سازمان چگونه از مبارزانی که فعال هستند یا از ورزش خارج شده‌اند حمایت می‌کند، موضوعی که با Dustin Poirier و بازداشت اخیرش به اتهام مستی علنی دوباره به کانون توجه کشیده شد. Poirier پس از این حادثه آزاد شد و از آن زمان صادقانه درباره دوره شخصی سختی پس از پایان دوران مبارزه‌اش صحبت کرده است.

White انکار نکرد که UFC سیستمی دارد. او نقشه روشنی هم ارائه نداد. هنگامی که مقایسه‌ای با ساختار سلامت WWE انجام شد، پاسخ او این بود: «ما همین کار را می‌کنیم.» این بخش مفید ماجرا بود. بقیه همان ابهام آشنای UFC بود: شرکت می‌گوید کمک می‌کند، اما عموم مردم باید حرف پروموتر را درباره چگونگی، زمان و برای چه کسی بپذیرند.

واکنش Dana White درباره برنامه سلامت UFC پس از بازداشت Dustin Poirier

نادیده گرفتن زمان‌بندی غیرممکن است. Poirier یک نام حاشیه‌ای یا یک کهنه‌کار فراموش‌شده مقدماتی نیست. او قهرمان موقت پیشین سبک‌وزن UFC، یکی از مبارزان اکشن تعیین‌کننده نسل خود و مردی است که اعتبارش به همان اندازه که برپایه ضربه‌های چپ و گیوتین بود، بر جسارت و صداقت بنا شده بود. وقتی کسی مثل او در بازنشستگی می‌لغزد، ورزش متوجه می‌شود، زیرا این توهم را از بین می‌برد که سرسختی به‌راحتی به زندگی عادی منتقل می‌شود.

اظهارنظر وایت با احتیاطی محافظت‌آمیز همراه بود. او گفت UFC این موضوعات را علنی بحث نمی‌کند و اشاره کرد که بسیاری از مبارزان در پشت صحنه با مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این ممکن است درست باشد و زمانی که اعتیاد، سلامت روان، مشکلات قانونی یا مسائل خانوادگی در میان باشد، حریم خصوصی اهمیت دارد. اما حریم خصوصی با شفافیت یکی نیست. یک سازمان می‌تواند از موارد فردی محافظت کند و در همان حال تصویر کلی کمک‌های موجود را توضیح دهد.

اظهارات بازنشستگی داستین پواریه فشار بر حمایت از مبارزان UFC را افزایش داد

اظهارات عمومی خود پواریه این تبادل نظر را برای UFC ناخوشایندتر می‌کند. در برنامه The Diary Of A CEO از او پرسیدند آیا این سازمان سیستمی برای کمک به مبارزان جهت خروج از رقابت دارد و او پاسخ داد نه، و افزود که چنین سیستمی باید وجود داشته باشد. او همچنین الگوی آشنای مبارزان سابقی را که پس از آویختن دستکش‌ها دچار مشکل می‌شوند تأیید کرد، در حالی که اصرار داشت خودش به یک داستان عبرت‌آموز دیگر تبدیل نخواهد شد. همین تنش، اصل ماجراست: مبارزی که می‌کوشد در لحظه صادق باشد و سازمانی که تنها درِ بسته را پیشنهاد می‌دهد.

• داستین پواریه ماه گذشته به اتهام مستی در اماکن عمومی بازداشت و سپس آزاد شد.
• دنا وایت پس از UFC 329 در نشست خبری پس از مبارزات، درباره حمایت از مبارزان UFC صحبت کرد.
• وایت تأیید کرد که این سازمان به مبارزان کمک می‌کند اما از توضیح جزئیات این برنامه خودداری کرد.
• Cody Garbrandt پس از علنی شدن وضعیت پواریه، خواستار حمایت قوی‌تر از مبارزان UFC شده بود.

بحث حمایت از مبارزان UFC به چیزی بیش از اطمینان‌های خصوصی نیاز دارد

UFC همیشه کنترل بر افشاگری را ترجیح داده است. همین غریزه به ساختن این شرکت به‌عنوان نیروی مسلط MMA کمک کرد، اما هر زمان که رفاه مبارزان مطرح شود، شکافی هم برجای می‌گذارد. هواداران به پرونده‌های پزشکی، جزئیات ترک اعتیاد یا تماس‌های خصوصی نیازی ندارند. آن‌ها می‌توانند به‌درستی بپرسند آیا مبارزان کنونی و پیشین می‌دانند کجا باید بروند، آیا کمک‌ها رسمیت دارند، آیا حمایت پس از بازنشستگی فعالانه است و آیا این برنامه فراتر از نام‌هایی می‌رود که هنوز برای گرافیک پخش مفیدند.

ماجرا بزرگ‌تر از یک حادثه خجالت‌آور در فرودگاه یا یک پاسخ کوتاه در نشست خبری است. دوران حرفه‌ای در MMA خشن، کوتاه و از نظر احساسی فرساینده است و فروکش کردن آن می‌تواند حتی برای ورزشکارانی که پول درآوردند، کمربند گرفتند و تصویر عمومی خود را حفظ کردند، بی‌رحمانه باشد. اگر UFC یک سیستم حمایتی جدی دارد، توضیح چارچوب پایه‌ای آن به مبارزان کمک می‌کند به آن اعتماد کنند و اعتباری را به سازمان می‌دهد که اکنون از مردم می‌خواهد آن را بدیهی فرض کنند. اگر این سیستم ناهمگون باشد، ماجرای پواریه باید شرکت را به سمت چیزی آشکارتر سوق دهد، به‌ویژه برای ورزشکارانی که به بازنشستگی نزدیک می‌شوند.

پاسخ وایت تأیید کرد که UFC می‌گوید به افرادش کمک می‌کند؛ اظهارات پوآریر نشان داد چرا آن پاسخ کافی نیست، و آخرین بحث عمومی پس از UFC 329 مطرح شد.