Brown Praises Pimblett, Questions Ceiling

Matt Brown kwam van UFC 329 onder de indruk van Paddy Pimbletts vermogen om een groot moment te grijpen. Pimblett submittete Benoit Saint Denis in 52 seconden, wat een van de duidelijkste uitkomsten van de kaart opleverde, terwijl Conor McGregors terugkeer tegen Max Holloway eindigde door een TKO door blessure. Brown zag Pimblett als de vechter die met de schijnwerpers van de avond naar voren kwam, en prees zowel de finish als de reactie die daarop volgde. Toch strekte zijn enthousiasme voor de prestatie zich niet uit tot een stellige voorspelling dat de Liverpudlian lightweight kampioen zal worden.

Voor Brown bestaat de discussie over Pimblett uit twee afzonderlijke delen. Het ene is de prestatie op UFC 329 zelf, die hij als een groot succes beschouwde. Hij zei dat Pimblett de show stal, aan de verwachtingen voldeed en een geweldige submission tegen Saint Denis neerzette. Brown prees ook de manier waarop Pimblett met zijn positie is omgegaan, en zei dat hij de juiste dingen zegt en doet en de kansen die daaruit voortkomen verdient. Het andere deel is wat dat succes betekent in het bredere lichtgewicht-plaatje. Brown accepteert dat de finish, de reactie van de fans en de sterrenkwaliteit allemaal oprecht waren, maar hij is nog niet overtuigd van Pimblett op het gebied van vaardigheden. Hij hoopt dat Pimblett hem van gedachten doet veranderen, maar gelooft dat er meer moet worden laten zien tegen gevestigde tegenstanders aan de top van de divisie voordat kampioenschapsverwachtingen gerechtvaardigd zijn.

Pimblett werd het verhaal van UFC 329

De snelheid van de finish tegen Saint Denis maakte de impact van Pimblett moeilijk te negeren. Hij had slechts 52 seconden nodig om de submission te bewerkstelligen, en Brown zei dat het resultaat hem toebehoorde. Dat gevoel werd nog sterker nadat het gevecht McGregor-Holloway eindigde door een injury TKO. In plaats van dat het evenement alleen werd bepaald door het verstoorde main event, had de kaart al een uitblinkend moment geproduceerd door de overwinning van Pimblett. Brown minimaliseerde niet wat er nodig is om onder dat soort aandacht te presteren. Volgens hem behandelde Pimblett de gelegenheid precies zoals een vechter met groeiend momentum zou moeten doen: hij presteerde besluitvaardig en gaf het publiek iets om zich achter te scharen.

Brown legde het effect uit met een observatie die hij van Bill Burr over comedy had gezien. Het idee was dat een voorprogramma zo goed kan presteren dat de hoofdact de aandacht van het publiek niet kan terugwinnen. Brown vond dat die beschrijving overeenkwam met de gang van zaken bij UFC 329. Pimblett had al zijn stempel gedrukt voordat de blessure in het main event de slotstemming van de kaart veranderde, en Brown zei dat McGregor flopte terwijl Pimblett de show stal. Hij beschreef de impact van de evenementavond en stelde hun carrières niet gelijk. Brown wees ook op fans die het lied van Pimblett zongen en dansten, en noemde de energie en opwinding ongewoon. Hij beschreef het als bliksem in een fles en zei dat het hem aan McGregor in zijn vroege dagen deed denken. Toch stopte Browns vergelijking bij de sfeer van het moment, niet bij een projectie van Pimbletts uiteindelijke prestaties.

Verlies tegen Gaethje bepaalt Browns voorzichtigheid

Browns terughoudendheid komt grotendeels voort uit Pimbletts nederlaag in januari tegen Justin Gaethje. Volgens Browns beoordeling gaf dat gevecht een onthullendere indicatie van Pimbletts niveau tegen een bewezen lichtgewicht dicht bij de top van de divisie. Hij erkende dat hij misschien meer pessimisme of ongeloof heeft dan zou moeten, en merkte op dat hij ook niet in McGregor geloofde toen die opkwam. Maar Brown ziet een belangrijk onderscheid in Pimbletts geval: hij zei dat Pimblett zwaar werd toegetakeld door Gaethje, waardoor Brown het gevoel heeft dat waarnemers een beter beeld hebben van zijn huidige niveau. Dat wist de overwinning op Saint Denis niet uit. Brown noemde Saint Denis een taaie tegenstander en zei dat de manier waarop de submission werd behaald absoluut indrukwekkend was. Zijn vraag is of Pimblett dat soort elektrische prestatie kan combineren met de grotere overwinningen die nodig zijn om titelverwachtingen te ondersteunen.

• Wat Brown prees: Pimblett versloeg Benoit Saint Denis in 52 seconden, voldeed aan de schaal van de gelegenheid op UFC 329 en zorgde voor een uitzonderlijke reactie van het publiek.
• Wat Brown nog nodig heeft: sterker bewijs tegen topconcurrentie in het lichtgewicht na Pimbletts nederlaag in januari tegen Justin Gaethje voordat hij hem als kampioenschapsmateriaal accepteert.

Browns algemene visie is dus geen afwijzing van Pimblett, maar een verdeeld oordeel over wat UFC 329 heeft aangetoond. Hij gaf alle eer voor een snelle submission, een sterke reactie van het publiek en een prestatie die een kaart met McGregor en Holloway overnam. Hij zei ook dat Pimblett het op de juiste manier deed en erkenning daarvoor verdiende. Toch gelooft Brown niet dat de avond alleen het moeilijkere antwoord geeft over kampioenschapspotentieel. Hij heeft moeite om Pimblett het plafond van McGregor te zien hebben, inclusief het vooruitzicht om dubbelkampioen te worden. Brown zei dat Pimblett nog steeds grote dingen kan doen en hem ongelijk kan bewijzen, maar de aandacht moet nu worden ondersteund door grote prestaties. Het winnen van een titel is de minimumnorm die Brown noemde, en hij zei dat die uitkomst er op dit moment niet bijzonder sterk uitziet voor Pimblett. UFC 329 toonde aan dat Pimblett een enorm moment kan beheersen; Brown wil bewijs dat die momenten zich kunnen vertalen tegen het hoogste niveau van de divisie.