Colby Covington trekt zich terug uit UFC

Colby Covington is klaar als actieve UFC-vechter. De voormalig interim-kampioen weltergewicht heeft de promotie op de hoogte gebracht van zijn pensioen, en zijn naam beweegt niet langer mee met de rest van de 170-pondsdivisie.

Voor UFC-fans is dit niet zomaar een kleine rosterupdate. Covington was jarenlang een van de luidruchtigste namen in de weltergewichtdivisie. Hij won grote gevechten, verloor grote titelgevechten, praatte meer dan bijna iedereen om hem heen, en zorgde ervoor dat mensen reageerden telkens als zijn naam op een card stond.

Zijn laatste UFC-gevecht was tegen Joaquin Buckley in december 2024. Die avond zag er niet uit als een zachte afsluiting. Covington werd toegetakeld, liep een flinke snee op en werd in de derde ronde gestopt. Daarna zou de weg terug naar een serieuze UFC-run altijd moeilijk zijn.

Nu lijkt die weg gesloten. Covington verlaat de UFC met een record van 12-5 in de promotie. Hij was interim-kampioen, vocht drie keer voor onbetwist UFC-goud en deelde de kooi met Kamaru Usman, Leon Edwards, Rafael dos Anjos, Jorge Masvidal, Tyron Woodley en Robbie Lawler.

Een luidruchtige UFC-carrière eindigt

Covington was nooit een stille titelkandidaat. Dat was juist het hele punt. Hij werkte zich naar grote gevechten met drukkend worstelen, tempo, trash talk en een publiek imago dat fans ofwel geweldig ofwel verschrikkelijk vonden. Zelden was er een rustige reactie op hem.

In de kooi had hij een simpele stijl die lang werkte. Hij worstelde, duwde vooruit, liet tegenstanders werken en veranderde gevechten in lange, ongemakkelijke rondes. Op zijn best kon hij sterke vechters verdrinken met volume en controle.

De titelgevechten zijn het deel dat mensen zich het meest zullen herinneren. Covington bezorgde Kamaru Usman twee zware avonden, maar hij pakte nooit de onbetwiste riem. Later vocht hij tegen Leon Edwards, maar dat gevecht liet een ander beeld zien. Covington oogde trager, minder scherp en niet in staat om het soort tempo op te leggen dat hem ooit zo moeilijk maakte.

Tegen Buckley leek het gat zelfs nog duidelijker. Buckley was sneller, frisser en gevaarlijker in de uitwisselingen. Covington had nog steeds de naam, maar de divisie was verder geschoven. Dat gebeurt snel bij welterweight.

• Covington stopt als voormalig interim UFC welterweight kampioen.
• Hij vocht drie keer voor de onbetwiste UFC-titel.
• Zijn laatste UFC-gevecht was het verlies tegen Joaquin Buckley.
• Hij richt zich nu op worstelen buiten de UFC.

Covington richt zich op RAF worstelen

Pensioen nemen van de UFC betekent niet dat Covington de vechtsport volledig verlaat. Hij is al doorgestroomd naar Real American Freestyle worstelen, en dat pad lijkt nu zijn belangrijkste focus.

Die overstap past bij hem. Voor alle ophef was Covington altijd een worstelaar. Zijn beste UFC-werk kwam voort uit die basis. Hij kon takedowns aaneenrijgen, scrambles forceren en tegenstanders vermoeid laten vechten. Bij het worstelen kan hij het deel van zijn spel blijven gebruiken dat hem het grootste deel van zijn carrière heeft gedragen.

Hij heeft al geworsteld tegen namen die MMA-fans kennen, waaronder Luke Rockhold en Dillon Danis. Zijn volgende wedstrijd staat gepland tegen voormalig UFC middleweight kampioen Chris Weidman op 30 mei. Dat houdt Covington dicht bij het UFC-publiek, zelfs zonder nog een Octagon-wandeling.

Welterweight gaat verder

Het vertrek van Covington maakt ook ruimte in een divisie die al om hem heen is veranderd. Het huidige welterweight-plaatje is niet meer rond dezelfde namen gebouwd. Nieuwe uitdagers proberen op te klimmen, voormalige kampioenen proberen relevant te blijven, en het tempo van de divisie is anders dan die Covington ooit hielp beheersen.

Daarom voelt dit pensioen natuurlijk, zelfs als de naam nog steeds aandacht trekt. Covington had aangedrongen op grote kansen, waaronder een plek rond de UFC White House card, maar de promotie koos een andere richting. Zodra dat soort podium wegviel, werd het moeilijker om te zien welk gevecht echt zin had voor hem.

Hij kon nog steeds aandacht naar zich toe praten. Hij kon nog steeds een rivaliteit verkopen. Maar het gevecht verkopen en het gevecht winnen zijn twee verschillende dingen, en de laatste paar jaar maakten dat duidelijk.

Covington laat een vreemde UFC-erfenis achter. Hij was succesvol, irritant, taai, luidruchtig, begaafd en moeilijk te negeren. Hij werd nooit onbetwist kampioen, maar hij was ook niet zomaar een uitdager. Hij hielp een rommelige, verhitte welterweight era vorm te geven, en fans zullen hem herinneren, of ze hem nu mochten of niet.

Nu is het UFC-deel van zijn carrière voorbij. Het volgende hoofdstuk is op de worstelmat, waar Chris Weidman wacht en Covington zijn naam in het vechtspel kan houden zonder te jagen op nog een UFC-titelrun.