دنیل کورمیه درباره باخت‌های جان جونز

دنیل کورمیه توضیحی صادقانه ارائه داده است از این که چه چیزی پذیرش باخت‌هایش به جان جونز را این‌قدر دشوار کرده بود. به گفته کورمیه، مسئله صرفاً شکست خوردن نبود. باور او این بود که جونز می‌تواند بر آن نوع آماده‌سازی بی‌امان که کورمیه در طول دوران حرفه‌ای‌اش به آن اعتماد کرده بود، غلبه کند. در اظهاراتی از مصاحبه با ALF Global، کورمیه رویارویی با حریفی را توصیف کرد که او را استثنایی بر الگویی می‌دید که پیش از آن می‌شناخت.

نکته کورمیه در شیوه‌ای ریشه داشت که با آن رقابت را می‌سنجید. او گفت هر مبارزی که پیش‌تر او را شکست داده بود، به‌اندازه او سخت تلاش کرده بود. جونز، به روایت کورمیه، نماینده چیز متفاوتی بود: مبارزی با استعدادهای جسمانی فوق‌العاده، ذهنی تیز برای مبارزه و سختی استثنایی که به همان شیوه‌ای که کورمیه باور داشت تمرین نمی‌کرد. همین تضاد به هسته احساسی کشمکش کورمیه با این رقابت تبدیل شد. سخنان او توانایی جونز را رد نمی‌کند؛ بلکه آن را دقیقاً همان دلیلی معرفی می‌کند که پردازش شکست‌ها را دشوار می‌کرد. کورمیه با این احتمال روبه‌رو بود که تلاش طاقت‌فرسا، هرچند ضروری، تضمین نمی‌کند او بتواند هر شکافی را در برابر حریفی یگانه‌استعداد پر کند.

کورمیه تعارض سخت‌کوشی را توضیح می‌دهد

دنیل کورمیه گفت سخت‌ترین بخش باخت به جان جونز این بود که بفهمد سخت‌کوشی او برای غلبه بر آنچه استعداد طبیعیِ جونز می‌دانست کافی نبوده است. او جونز را یک «استثنا» توصیف کرد و به استعداد، توانایی جسمانی، قد، هوش مبارزه و سختی او اشاره کرد. برای کورمیه، این رقابت را پیچیده‌تر از یک شکست رقابتی معمولی می‌کرد. او رویکرد خود را بر انجام سختِ همه‌چیز بنا کرده بود، از کار تا آماده‌سازی، و نمی‌توانست به‌راحتی این تعهد را با نتیجه مبارزاتشان آشتی دهد.

این تفاوت اهمیت دارد، چون کورمیه نمی‌گفت تلاش هیچ ارزشی ندارد. اظهارات او در عوض ناکامی از یافتن حریفی را توصیف می‌کند که به نظر او ویژگی‌هایش می‌توانست نتیجه را تعیین کند، حتی وقتی کورمیه همان اخلاق کاری مورد انتظارش از خود را به میدان می‌آورد. کورمیه گفت: «نمی‌فهمم چطور می‌توانم همه‌چیز را سخت انجام دهم، کار و هر چیز دیگر، و او باز هم بتواند مرا شکست دهد.» این جمله توضیح می‌دهد چرا این رقابت برای او از نظر شخصی دشوار ماند: شکست‌ها باوری را به چالش کشیدند که کار منظم به او امکان می‌دهد با هر حریفی هم‌سطح شود. روایت ارائه‌شده کورمیه را پس از آمدن به MMA از کشتی، به‌ویژه در وزن‌های سنگین‌تر، به‌عنوان کاری مشهور به سخت‌کوشی معرفی می‌کند، بنابراین توصیف او از جونز به‌عنوان چالشی از نوعی دیگر بافت واضحی دارد.

آن دو مبارزه همچنان در مرکز این داستان‌اند

بر اساس مطالب ارائه‌شده، رقابت میان دنیل کورمیه و جان جونز سال‌ها ادامه یافت و تا دوران بازنشستگی‌شان درباره‌اش بحث می‌شد. آنها دو بار با هم مبارزه کردند و جونز هر دو مبارزه را برد، هرچند مبارزه دوم آنها در نهایت به‌دلیل یک آزمون داروی ناموفق ابطال شد. این ترتیب هنگام خواندن سخنان کورمیه اهمیت دارد. او به احساسی می‌پردازد که نتایج رقابتی ایجاد کرده بود، در حالی که کارنامه مبارزه دوم شامل ابطال بعدی نیز می‌شود. منبع، کورمیه را طوری ارائه نمی‌کند که لحظه فنی مشخصی از هیچ‌یک از دو مبارزه را بازگو کند. در عوض، او بر درس شخصی گسترده‌تری تمرکز دارد که از رویارویی با جونز گرفت: استعداد و توانایی ورزشی می‌توانند سدی بسازند که حتی معیار کاری مورد ترجیح او هم نتواند از آن عبور کند.

• کورمیه به‌دلیل استعداد، توانایی جسمانی، ذهن مبارزه و سختی، جونز را یک استثنا توصیف کرد.
• کورمیه گفت بزرگ‌ترین دشواری‌اش پذیرش این بود که جونز می‌تواند بدون کار کردن به همان شیوه‌ای که کورمیه باور داشت خودش کار می‌کند، او را شکست دهد.

بازتاب دنیل کورمیه به این رقابت چارچوبی شخصی‌تر از یک بازگویی ساده دو مبارزه می‌دهد. او سخت‌ترین بخش را رویارویی با حریفی دانست که به نظر او توانایی‌اش می‌تواند از مزیتی که سخت‌کوشی خودش ایجاد کرده بود پیشی بگیرد. با لغو بعدی مبارزه مجدد که بخشی از تاریخ این رقابت است، اظهارات کورمیه همچنان بر چالش درونی‌ای که هنگام رویارویی با جونز احساس می‌کرد متمرکز است، نه بر بازنویسی گذشته.

منابع: Bloody Elbow