Max Griffin ontslagen bij UFC na 19 gevechten

Max Griffin maakt geen deel meer uit van de UFC-selectie, en het afscheid klinkt niet als een stille vaarwel.

De 40-jarige weltergewicht maakte bekend dat hij is ontslagen na 19 gevechten bij de promotie, waarmee een lang UFC-hoofdstuk wordt afgesloten dat begon in 2016 en door enkele zware nachten, krappe beslissingen, overwinningen op veteranen en het soort gevechten met veel schade liep waardoor hij makkelijk te respecteren was, zelfs toen zijn record niet altijd zijn kant op bewoog.

Griffin verlaat de UFC met een record van 8-11 in de octagon. Dat cijfer ziet er op papier hard uit, maar het vertelt niet het volledige verhaal van zijn parcours. Hij vocht tegen Colby Covington in zijn debuut, versloeg Mike Perry, Carlos Condit en Tim Means, deelde de kooi met Neil Magny, Michael Chiesa en Michael Morales, en was bijna een decennium lang het soort weltergewicht dat zelden iemand een makkelijke avond gaf.

Het ontslag volgt na drie opeenvolgende nederlagen. Griffin verloor van Michael Chiesa, Chris Curtis en Victor Valenzuela, waarbij de nederlaag tegen Valenzuela in april zijn laatste UFC-optreden werd. Na dat gevecht was Griffin zichtbaar gefrustreerd over de beslissing en zei hij dat hij volgens hem genoeg schade had aangericht, meer controle had en een beter gevecht had geleverd dan de scorekaarten aangaven.

Griffin zegt dat hij nog niet klaar is

De boodschap van Griffin na zijn ontslag stond niet in het teken van pensioen. Hij klonk gekwetst, maar niet verslagen. Dat deel is belangrijk voor hoe dit verhaal valt, want er is een verschil tussen een veteraan die stilletjes uit de sport vergrijst en een vechter die nog steeds gelooft dat hij rondes over heeft.

Hij bedankte de UFC voor de jaren, het platform en de kansen, maar hij maakte ook duidelijk dat hij door wil blijven vechten. Dat past bij hoe Griffin zich altijd heeft gedragen. Hij was nooit het gepolijste talent dat door zorgvuldige matchmaking werd beschermd. Hij was de taaiere veteraan die je tegen gevaarlijke namen opstelde omdat hij zou komen opdagen, hen zou laten werken en het gevecht naar ongemakkelijke plekken zou trekken.

Zijn UFC-periode kende tal van zulke nachten. Griffin ging telkens weer naar de beslissing, incasseerde zware gevechten op zijn kin en dwong tegenstanders meestal om elke schone minuut te verdienen. Hij werd slechts twee keer afgemaakt tijdens zijn UFC-periode, wat veel zegt over zijn taaiheid in een divisie die nooit aan punchers, wrestlers of tempo ontbrak.

• Griffin bracht bijna 10 jaar door in de UFC weltergewichtdivisie.
• Hij sloot zijn UFC-periode af met een promotierecord van 8-11.
• Zijn beste overwinningen waren onder meer Mike Perry, Carlos Condit en Tim Means.
• Hij zegt dat zijn vechterscarrière na het UFC-ontslag niet voorbij is.

Een zware UFC-periode eindigt

Het ontslag van Griffin is vanuit het oogpunt van selectiebeheer niet schokkend. Een verliesreeks van drie gevechten is meestal een gevaarlijke plek voor elke vechter, zeker op 40-jarige leeftijd en zeker in een divisie waar de UFC不断 nieuwe atleten in het systeem blijft pompen. De weltergewichtselectie beweegt snel, en veteranen ontdekken vaak snel wanneer de promotie besluit dat het volgende contract niet meer past.

Toch voelt deze wat zwaarder dan een normale ontslagronde. Griffin was lang genoeg aanwezig om deel uit te maken van het meubilair op 170 pond. Hij was er al voordat de huidige golf weltergewichttalenten arriveerde. Hij vocht door verschillende tijdperken van de divisie, van de opkomst van Colby Covington tot het nieuwere type matchup van Michael Morales, waarbij jongere, snellere lichamen de oudere namen richting de uitgang beginnen te duwen.

De volgende stap is open

Voor Griffin is de vraag nu waar het volgende gevecht zinvol is. Hij heeft nog steeds een naam, een lang UFC-cv en genoeg geloofwaardigheid om interesse buiten de promotie te wekken. Bare-knuckle boksen, boksen, PFL, regionale MMA of een veteranenshow ergens anders kunnen allemaal opties worden als het juiste aanbod komt.

Het lastige deel is hetzelfde dat elke langdurige UFC-veteraan na een ontslag achtervolgt. De naam heeft nog steeds waarde, maar de mijlen zijn reëel. Griffin heeft in te veel close gevechten gezeten, te veel zware rondes en te veel matchups waarin taaiheid hem door de lelijke delen moest trekken.

Dat maakt het einde niet zwak. Als er iets is, maakt het zijn UFC-periode juist makkelijker te begrijpen. Griffin werd nooit als een ster behandeld, maar hij bleef 19 gevechten lang hangen omdat hij betrouwbaar, moeilijk en professioneel was. Hij liet talenten werken. Hij liet veteranen zweten. Hij gaf de UFC bijna een decennium van echte weltergewichtarbeid.

Nu is het UFC-hoofdstuk gesloten. Griffin klinkt niet klaar om het hele boek te sluiten. Waar hij ook terechtkomt, het verkoopargument is al duidelijk: een geharde UFC-veteraan met een naam, een cv en genoeg trots over om te geloven dat het volgende gevecht er nog kan toe doen.