دنیل کورمیر از ضربه کانر مک‌گرگور دفاع می‌کند

در کنار قفس، دنیل کورمیر شاهد آن بود که یک پایان بد مانند یک ایده بد تلقی شود.

مبارزه اصلی UFC 329 در T-Mobile Arena هرگز فرصت نیافت تا به فریب‌های چپ‌دست، حجم ضربات هالووی، یا نبرد فاصله‌ای که این رویارویی را روی کاغذ جذاب کرده بود، جا بیفتد. مک‌گرگور بیرون آمد و تلاش کرد مهر خود را بر اولین تبادل ضربات بزند، خود را به یک حمله لگد زودهنگام انداخت، و سپس مبارزه پیش از آنکه هر یک از دو مرد بتواند راندی را بسازد، تغییر کرد. زانوی راست او ظاهراً تسلیم شد، مایک بلتران جلو آمد، و مکس هالووی با یک توقف رسمی در راند اول مواجه شد، نه با پاسخی روشن به رویارویی که سال‌ها در انتظارش بود.

واکنش کورمیر در پخش، یک ماموریت نجات برای تصمیم‌گیری مک‌گرگور نبود. قهرمان پیشین سنگین‌وزن و نیمه‌سنگین‌وزن UFC بر نحوه قضاوت ریسک بعد از وقوع آن تمرکز کرد. وقتی یک مبارز با چیزی خشن و غیرمعمول شروع می‌کند، همان انتخاب بسته به اینکه بدن دوام بیاورد و حریف آن را جذب کند، می‌تواند غریزه، خلاقیت یا بی‌احتیاطی نامیده شود.

دنیل کورمیر به انتقادات از ضربه کانر مک‌گرگور در UFC 329 پاسخ می‌دهد

این تمایز در مورد مک‌گرگور اهمیت دارد زیرا تقریباً هیچ چیز در اطراف او کوچک نمی‌ماند. چند ثانیه اکشن مقابل هالووی به بحثی درباره سن، زمان‌بندی، دوام و اینکه آیا نسخه قدیمی مک‌گرگور با شروع سریع پس از دوره‌های طولانی دوری از رقابت فعال هنوز وجود دارد یا خیر، تبدیل شد.

هالووی با کارنامه اخیر با ثبات‌تر وارد این دیدار شد: ریتم مبارزه دقیق‌تر، راندهای عمیق‌تر در پاهایش، و سبک فشاری مبتنی بر بوکس چندلایه به جای تئاتر تک‌ضربه‌ای. مک‌گرگور که پیشتر در دوران حرفه‌ای‌اش هالووی را شکست داده بود، تلاش کرد فوراً مبارزه مجدد را آشفته کند. این تلاش به عنوان یک ضربه آسیب‌زا فرود نیامد. به یک صحنه پزشکی، یک مبارزه متوقف‌شده، و بحثی دیگر درباره اینکه چقدر از بازی مک‌گرگور وقتی انفجار آغازین کنترلی تولید نمی‌کند، هنوز کارایی دارد، تبدیل شد.

مرز میان دفاع و انتقاد کجاست

نکته کورمیر بیشتر به‌عنوان هشداری در برابر نتیجه‌گیری شتاب‌زدهٔ پس‌ازواقع کاربرد دارد. مبارزان از پیش نمی‌دانند که آیا یک ورود انفجاری به کلیپی دیدنی تبدیل می‌شود یا به صحنهٔ آسیب‌دیدگی. آغاز با یک لگد می‌تواند راهی مشروع برای برهم‌زدن استقرار هالووی باشد، مانع از ورود او به محدودهٔ ترکیب‌ها شود و نگذارد دقیقهٔ اول را با آهنگ دلخواه خود بخواند.

مشکل، نسخه‌ای از مک‌گرگور است که این کار را انجام می‌دهد. بهترین کارهای او در طول تاریخ از خوانش‌های تمیز، شمارش‌های سریع و وادار کردن حریفان به واکنش به دست چپش می‌آمد. یک حرکت آغازین پرتأثیر بیش از یک فینت جب یا مقدمه‌چینی برای شمارش، از پاها، لگن و زمان‌بندی طلب می‌کند. پس از سال‌ها وقفه، این یک هزینهٔ تاکتیکی واقعی است، نه فقط یک طنز شبکه‌های اجتماعی.

• UFC 329 در لاس‌وگاس با مبارزهٔ مک‌گرگور مقابل هالووی به‌عنوان مبارزهٔ اصلی برگزار شد.
• مبارزه در راند نخست پس از آن متوقف شد که به نظر رسید مک‌گرگور دچار آسیب‌دیدگی زانوی راست شده است.
• بلتران به‌عنوان داور مسابقه عمل کرد و زمانی که مک‌گرگور نتوانست ادامه دهد، بین مبارزان رفت و مبارزه را متوقف کرد.
• کورمیر که در پخش مسابقه تحلیل‌گری می‌کرد، استدلال کرد که خطر شکست‌خورده را نباید به‌طور خودکار به حماقت بازتفسیر کرد.

آسیب‌دیدگی مک‌گرگور هالووی را با نتیجه اما بدون پاسخ‌های روشن رها کرد

نتیجهٔ رسمی بیشتر به حال هالووی مفید است تا اینکه توضیحی برای مبارزه باشد. او با برد خارج شد، اما راندهایی را که نشان دهد مک‌گرگور می‌توانست با آهنگ، ترکیب‌ها و مقاومتش در طول زمان کنار بیاید، به دست نیاورد. برای مبارزی که معمولاً جدایی را از طریق انباشت، زوایا و زنجیرهٔ بدن-سر به دست می‌آورد، این شب عجیبی بود: موفقیت در کارنامه، شواهد محدود در فیلم.

طرف مک‌گرگور با پرسش‌های دشوارتری روبه‌روست. حالا به‌روزرسانی‌های پزشکی بیش از حکم‌های برنامه‌های بحث مهم‌اند. اگر آسیب‌دیدگی زانو به بازیابی طولانی نیاز داشته باشد، UFC دوباره باید تصمیم بگیرد چه مقدار از برنامه‌ریزی زمانی را می‌خواهد برای ستاره‌ای رزرو کند که وضعیت حضورش نامعلوم است. اگر آسیب کمتر شدید باشد، سازمان باز هم باید بسنجد که آیا رزرو بعدی مک‌گرگور باید حول نوستالژی، ارتباط رقابتی، یا واقعیت سادهٔ تجاری مبنی بر تغییر هفتهٔ مبارزه با نام او ساخته شود.

هیچ‌چیز از UFC 329 ثابت نکرد که هالووی همهٔ پرسش‌هایی را که مک‌گرگور ممکن بود مطرح کند، حل کرده است. آن‌چه ثابت کرد ساده‌تر است: مبارزه در راند نخست تمام شد، هالووی با نتیجه رفت و حرکت بعدی مک‌گرگور بستگی به این دارد که زانویش اجازه چه چیزی را بدهد.