مبارزه دنیل کورمیر و براک لزنر به خاطر پول WWE از دست رفت

Brock Lesnar مبارزه Daniel Cormier را در قفس نباخت. او آن را پشت میز مذاکره برد.

این حقیقت کوچک و صریح پشت یکی از تقریباً رویدادهای بزرگ UFC است: Cormier، که تازه در سال ۲۰۱۸ قهرمان سنگین‌وزن شده بود، حریف، جنجال، هیجان و منطق پی‌پرویو را داشت. Lesnar نادرترین نوع اهرم فشار را در ورزش‌های رزمی داشت، همان نوعی که به یک مرد اجازه می‌دهد UFC را منتظر بگذارد در حالی که WWE چک‌هایی می‌نویسد که به اندازه کافی بزرگ هستند تا بحث را تغییر دهند.

Cormier اکنون دلیل هرگز نرسیدن این مبارزه به توافق را روشن کرده است. او به شدت آن را می‌خواست، upside مالی را به وضوح می‌دید و می‌دانست Lesnar برای گیشه چه معنایی دارد. اما Lesnar به مسیر امن‌تر و پرسودتری که در دسترس داشت بازگشت، و Cormier درباره آن تلخ به نظر نمی‌رسد. او مثل مبارزی به نظر می‌رسد که دقیقاً می‌داند چگونه تجارت بر خشونت پیروز شد.

مبارزه Daniel Cormier و Brock Lesnar پس از UFC 226 از دست رفت

صحنه‌ای که همه را باور کرد، UFC 226 بود. کورمیه یک دسته بالا رفت، استایپ میوچیچ را در راند اول ناک‌اوت کرد و قهرمان دو دسته UFC شد. سپس لزنر با پر سر و صداترین شکل ممکن وارد ماجرا شد و لحظه‌ای پرتنش پس از مبارزه با کورمیه داشت که کمتر به تبلیغ شبیه بود و بیشتر مثل روشن شدن یک چاپگر پول به نظر می‌رسید.

به گفته کورمیه، علاقه از طرف او واقعی بود و از طرف لزنر آنقدر واقعی بود که شامل تماس‌ها و پیام‌های خصوصی در هفته‌های مبارزات بزرگ می‌شد. کورمیه به یاد آورد که لزنر به او گفت شکست دادن میوچیچ یک دستمزد عظیم و زندگی‌ساز برای خانواده را رقم می‌زند. بعدها، وقتی لزنر در UFC 200 دوباره به مدار UFC بازگشت، کورمیه آن را نشانه دیگری از باز ماندن در دانست. کوتاه‌ترین توصیف او از این اشتیاق ساده بود: «من این را خیلی زیاد می‌خواستم.»

چرا انتخاب WWE توسط لزنر از نظر تجاری منطقی بود

UFC می‌توانست این مبارزه را بفروشد چون هر دو مرد قلاب‌های موجهی داشتند. کورمیه یک کشتی‌گیر نخبه، یک رقیب در سطح المپیک، یک بزرگ دسته نیمه‌سنگین و پس از UFC 226 قهرمان سنگین‌وزن بود. لزنر قهرمان سابق سنگین‌وزن UFC، یک ابرستاره کشتی حرفه‌ای و یکی از قابل‌اعتمادترین جاذبه‌های پرداخت به ازای تماشا در این ورزش بود. کورمیه گفته است که حضورهای لزنر در UFC به طور مداوم در قلمرو خرید هفت‌رقمی قرار می‌گرفت، که توضیح می‌دهد چرا او این رویارویی را هم یک مبارزه پول‌ساز و هم یک رویداد مالی می‌دید.

• کورمیه با متوقف کردن استایپ میوچیچ در UFC 226 عنوان سنگین‌وزن UFC را برد.
• لزنر پس از آن پیروزی عنوان در سال ۲۰۱۸ در قفس با کورمیه رودررو شد.
• ابرمبارزه برنامه‌ریزی شده هرگز رخ نداد چون لزنر پول WWE را انتخاب کرد.
• کورمیه بعداً از کمربند در برابر دریک لوئیس دفاع کرد و سپس آن را به میوچیچ واگذار کرد.

چرا دستمزد از دست رفته UFC کورمیه در برابر لزنر هنوز آزاردهنده است

این وسوسه وجود دارد که این را به عنوان یک مبارزه کارناوالی دیگر که UFC هرگز به طور کامل رزرو نکرد، به خنده بگیریم، اما این دست‌کم‌گیری از این است که چقدر دقیق با آن لحظه جور بود. کورمیه به دنبال یک حریف مشهور تصادفی نبود. او قهرمان سنگین‌وزن بود که به تنها نامی نگاه می‌کرد که می‌توانست سلطنت عنوان او را یک‌شبه به یک رویداد تجاری جریان اصلی تبدیل کند. لزنر، با تمام هاله کشتی حرفه‌ای اطرافش، قبلاً طلای UFC را در دست داشت و به اندازه کافی درباره کشتی، فشار و نمایش می‌دانست تا این بنا را انفجاری کند.

ریسک‌ها واضح بود. برای کورمیه، می‌توانست بزرگ‌ترین دستمزد دوران حرفه‌اش و یک مأموریت سنگین‌وزن کم‌فرسوده‌تر در مقایسه با یک دفاع نخبه دیگر از عنوان باشد. برای دسته، به طور خلاصه تصویر عنوان را به سمت قدرت ستاره‌ها می‌چرخاند و رقابت میوچیچ را که در نهایت فصل پایانی کورمیه را تعریف کرد، به تأخیر می‌انداخت یا تغییر شکل می‌داد. گام بعدی در عوض به آسیاب آشنای همیشگی تبدیل شد: دریک لوئیس فرصت عنوان ۲۰۱۸ را گرفت، میوچیچ کمربند را در ۲۰۱۹ پس گرفت و آخرین حضور کورمیه در UFC در سه‌گانه آن‌ها در UFC 252 رقم خورد.

بخش خنده‌دار این است که کورمیر لزنر را به عنوان شخصیت بد تصویر نمی‌کند. او را برای گرفتن تصمیم درست و برای اینکه ورزش‌کاری است که هر جا برود پول را جذب می‌کند، تحسین می‌کند. این مبارزه اکنون در حد یک رویارویی خیالی باقی مانده، اما جدول زمانی مشخص است: کورمیر عنوان سنگین‌وزن را در UFC 226 برد، و مبارزه با لزنر هرگز محقق نشد.