اظهارات جان جونز و براک لسنر درباره کشتی

همه‌چیز با صحبت‌های کامارو عثمان درباره یک مبارزه کشتی احتمالی RAF بین جونز و براک لزنر شروع شد. برداشت عثمان ساده بود. او فکر می‌کند اندازه، پایه و حضور فیزیکی محض براک در آن نوع محیط بیش از حد سنگین خواهد بود. بسیاری احتمالاً همین‌جا متوقف می‌شوند و اجازه می‌دهند بحث یک روز زنده بماند. جونز برعکس عمل کرد. او مستقیم وارد شد و گفت هر دوی آنها را شکست خواهد داد.

این همان نوع پاسخی است که مردم تا حالا از او انتظار دارند، اما همچنان کار می‌کند چون واقعاً هیچ‌کس چنین چیزهایی نمی‌گوید مگر اینکه دقیقاً بداند چه واکنشی به همراه خواهد داشت. جونز همیشه می‌دانسته چگونه نامش را در میانه یک بحث مبارزه نگه دارد، حتی وقتی هیچ قراردادی پیش رویش نیست. او فقط به اصل موضوع پاسخ نمی‌دهد. از آن عبور می‌کند و همه‌چیز را بلندتر می‌کند.

جونز یک بحث کشتی را به یادآوری دیگری تبدیل کرد که نامش هنوز فضا را به سمت خود خم می‌کند

دلیلی اینکه این یکی اینقدر سریع جواب می‌گیرد واضح است. براک لزنر فقط یک نام قدیمی سنگین‌وزن نیست که برای نوستالژی بیرون کشیده شده باشد. او هنوز یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های «چه می‌شد اگر» است که این ورزش تا به حال در مدار UFC داشته است. جان جونز را هم به آن اضافه کنید، و مردم بلافاصله شروع به تصور اندازه، فشار، کشتی و آشوب می‌کنند حتی اگر این مبارزه اصلاً یک مبارزه MMA نباشد. بعد کامارو عثمان را در میان آن بگذارید که لزنر را انتخاب می‌کند، و کل ماجرا حتی آسان‌تر می‌شود برای بحث کردن.

جونز این را می‌داند. او همچنین می‌داند که مردم سال‌ها درباره‌اش از طریق مبارزات خیالی تقریباً به اندازه مبارزات واقعی صحبت کرده‌اند. این بخشی از جایگاه عجیب او در ورزش امروز است. حتی وقتی مبارزه واقعی بعدی نامشخص است، نامش هر بار که به یک نفر بزرگ، جنجالی یا از نظر فیزیکی غیرمنطقی گره می‌خورد، دوباره روشن می‌شود. لزنر هر سه این‌ها را همزمان دارد، پس واکنش همیشه قرار بود بزرگ باشد.

آنچه پاسخ جونز را کوبنده می‌کند این است که او سعی نکرد یک استدلال فنی ارائه دهد. او زوایا، ورودی‌ها یا دست‌به‌دست را تحلیل نکرد. او مستقیماً به نسخه پرطمطراق پاسخ رفت چون همان نسخه‌ای است که مردم کلیپ می‌کنند، سر آن بحث می‌کنند و دوباره پخش می‌کنند. در یک خط، او «عثمان فکر می‌کند براک در کشتی جونز را می‌برد» را تبدیل به «جونز فکر می‌کند هم براک و هم عثمان را با هم می‌برد» کرد. این تحلیل نیست. این یک سلاح تیتر است.

چیز دیگری هم زیر آن نهفته است. جونز بخش زیادی از دوران حرفه‌اش را با هاله مردی حمل کرده که می‌تواند هر کسی را حل کند، به‌طوری که حتی حالا، پس از همه تعطیلی‌ها، بازگشت‌ها و صحبت‌های بازنشستگی، او هنوز از همان جایگاه صحبت می‌کند. او مثل کسی به نظر نمی‌رسد که تلاش می‌کند ثابت کند هنوز جای او اینجاست. او مثل کسی به نظر می‌رسد که هنوز فرض می‌کند به‌محض اینکه نامش مطرح شود، اتاق مال اوست. برای بعضی طرفداران، این اعتمادبه‌نفس هنوز به دست آمده به نظر می‌رسد. برای دیگران، مثل یک نمایش محض است. در هر حال، همچنان کار می‌کند.

این همچنین می‌گیرد چون براک دقیقاً همان نوع حریفی است که مردم هنوز در مبارزات خیالی برای ارزیابی درستش مشکل دارند. رزومه واقعی MMA او یک چیز است. واقعیت فیزیکی او چیز دیگری است. طرفداران اندازه صرف، ورودی‌های انفجاری، فشار و راهی که او می‌توانست سنگین‌وزن‌های آموزش‌دیده را طوری به نظر برساند که با چیزی نزدیک‌تر به یک ماشین تا یک انسان مواجه‌اند وقتی که به حرکت می‌افتاد را به یاد می‌آورند. آن تصویر هیچ‌وقت واقعاً از بین نرفت. پس هر وقت کسی از براک در برابر یکی دیگر از بزرگان تاریخ می‌گوید، گفتگو خودش را می‌نویسد.

حضور جونز در این بحث حالا پیچ دیگری به آن می‌دهد، چون این ورزش هنوز کاملاً روشن نکرده کدام نسخه از او به زمان حال تعلق دارد. آیا او هنوز همان مردی است که می‌تواند با هر سبک، هر فیزیک و هر تهدیدی سازگار شود؟ یا حالا بیشتر افسانه است تا نیروی کنونی، fighterی که بزرگ‌ترین قدرتش از احساس بزرگی‌اش در بحث‌ها می‌آید؟ پاسخ خودش روشن است. او هنوز طوری حرف می‌زند که خطرناک‌ترین مرد هر اتاق باشد.

• Usman در یک مسابقه کشتی احتمالی با جونز، Lesnar را انتخاب کرد.
• جونز پاسخ داد که هر دو نفر را شکست خواهد داد.
• این پاسخ بلافاصله یک بحث فرعی را به موضوع داغ بزرگ‌تری در ورزش‌های رزمی تبدیل کرد.
• نام Lesnar هنوز آن‌قدر وزن دارد که هر گفت‌وگویی درباره جونز را بیش‌ازحد بزرگ جلوه دهد.

به همین دلیل این ماجرا چیزی بیشتر از یک خودنمایی زودگذر در شبکه‌های اجتماعی است. جونز هنوز یکی از معدود fighterهایی است که می‌تواند یک فرضیه را برای چند ساعت مثل یک رویداد واقعی جلوه دهد. او حرفی جنجالی می‌زند، مردم سر اینکه آیا جدی است بحث می‌کنند و ناگهان همه دوباره شروع به مقایسه دوره‌ها، تیپ‌های بدنی، سبک‌های کشتی و اینکه اگر یک ایده غول‌آسای ورزش‌های رزمی واقعاً به تشک برسد چه می‌شود، می‌کنند.

هیچ‌کس نمی‌داند آیا هر نسخه‌ای از این ماجرا هرگز به واقعیت نزدیک می‌شود یا نه. تقریباً مهم هم نیست. جونز همان لحظه‌ای که پاسخ داد، آنچه می‌خواست را گرفت. بحث به سمت او چرخید. نام Brock دوباره زیر نورافکن رفت. Usman بخشی از این هیاهو شد. و جونز یک‌بار دیگر مطمئن شد که داستان با صدای او به‌عنوان مردی در مرکز همه‌چیز تمام می‌شود.