نظرات جان جونز در مورد براک لزنر در مورد کشتی کج

همه چیز با صحبت‌های کامارو عثمان در مورد احتمال مسابقه کشتی کج بین جونز و براک لزنر شروع شد. برداشت عثمان به اندازه کافی ساده بود. او فکر می‌کند جثه، هیکل و حضور فیزیکی محض براک در چنین شرایطی بیش از حد است. بسیاری از مردم احتمالاً در همین جا متوقف می‌شوند و اجازه می‌دهند بحث برای یک روز نفس بکشد. جونز برعکس عمل کرد. او مستقیماً وارد بحث شد و گفت که هر دوی آنها را شکست خواهد داد.

این نوع پاسخی است که مردم الان از او انتظار دارند، اما هنوز هم جواب می‌دهد، چون هیچ‌کس واقعاً چنین چیزهایی نمی‌گوید، مگر اینکه دقیقاً بداند چه واکنشی نشان خواهد داد. جونز همیشه می‌دانسته که چگونه حتی وقتی هیچ قرارداد واقعی پیش رویش نیست، نامش را وسط یک مکالمه‌ی دعوایی نگه دارد. او فقط به اصل مطلب پاسخ نمی‌دهد. او از کنارش می‌گذرد و کل ماجرا را بلندتر می‌کند.

جونز مناظره کشتی کج را به یادآوری دیگری تبدیل کرد که نام او هنوز هم فضای اتاق را تحت الشعاع قرار می‌دهد.

دلیل اینکه این یکی اینقدر سریع پیش می‌رود واضح است. براک لزنر فقط یک نام قدیمی سنگین‌وزن نیست که برای نوستالژی از آن استفاده شده باشد. او هنوز هم یکی از بزرگترین چهره‌های «چه می‌شد اگر» این ورزش تا به حال در اطراف مدار UFC داشته است. جان جونز را هم به این اضافه کنید، مردم فوراً شروع به تصور اندازه، فشار، کشتی و هرج و مرج می‌کنند، حتی اگر این مسابقه اصلاً یک مبارزه MMA نباشد. سپس کامارو عثمان را در وسط آن قرار دهید و لزنر را انتخاب کنید، و بحث در مورد کل ماجرا حتی آسان‌تر می‌شود.

جونز این را می‌داند. او همچنین می‌داند که مردم سال‌ها از طریق رزروهای فانتزی تقریباً به اندازه رزروهای واقعی در مورد او صحبت کرده‌اند. این بخشی از جایگاه عجیب او در این ورزش در حال حاضر است. حتی وقتی مبارزه واقعی بعدی مشخص نیست، نام او هر بار که به کسی بزرگ، بحث‌برانگیز یا از نظر جسمی نامعقول نسبت داده می‌شود، روشن می‌شود. لزنر هر سه را همزمان دارد، بنابراین واکنش‌ها همیشه بزرگ خواهد بود.

چیزی که پاسخ جونز را تأثیرگذار می‌کند این است که او سعی نکرد یک استدلال فنی ارائه دهد. او زاویه‌ها، ورودی‌ها یا درگیری‌های تن به تن را تجزیه و تحلیل نکرد. او مستقیماً به سراغ نسخه سینه کوبنده پاسخ رفت زیرا این نسخه‌ای است که مردم آن را کپی می‌کنند، در مورد آن بحث می‌کنند و دوباره پخش می‌کنند. در یک جمله، او جمله «عثمان فکر می‌کند براک جونز را در کشتی شکست می‌دهد» را به «جونز فکر می‌کند که هم براک و هم عثمان را با هم شکست می‌دهد» تبدیل کرد. این تحلیل نیست. این یک سلاح تیتر است.

چیز دیگری هم در زیر آن وجود دارد. جونز بخش زیادی از دوران حرفه‌ای خود را صرف حمل هاله‌ای از مردی کرده است که می‌تواند هر مشکلی را حل کند، به طوری که حتی اکنون، پس از تمام اخراج‌ها، تعدیل نیرو و صحبت‌های بازنشستگی، هنوز هم از همان جایگاه صحبت می‌کند. صدایش شبیه کسی نیست که سعی می‌کند ثابت کند هنوز به او تعلق دارد. صدایش شبیه کسی است که هنوز هم به محض اینکه اسمش برده می‌شود، فرض می‌کند که اتاق متعلق به اوست. برای برخی از طرفداران، این اعتماد به نفس هنوز هم به دست آمده به نظر می‌رسد. برای برخی دیگر، این اعتماد به نفس مانند یک عملکرد خالص به نظر می‌رسد. در هر صورت، این [روش] همچنان کار می‌کند.

همچنین به این دلیل که براک دقیقاً از آن نوع حریفانی است که مردم هنوز برای رسیدن به تناسب اندام مناسب در مسابقات فانتزی مشکل دارند، درست است. رزومه واقعی او در MMA یک چیز است. واقعیت فیزیکی او چیز دیگری است. طرفداران جثه بزرگ، ورودهای انفجاری، فشار و روشی را که او می‌توانست سنگین وزن‌های آموزش دیده را طوری جلوه دهد که انگار با چیزی بیشتر از یک ماشین تا یک انسان روبرو هستند، به یاد دارند. این تصویر هرگز واقعاً از بین نرفت. بنابراین هر وقت کسی از براک در مقابل یکی دیگر از بزرگان تمام دوران صحبت می‌کند، مکالمه خود به خود شکل می‌گیرد.

ورود جونز به این بحث، پیچ و تاب دیگری به آن می‌دهد، زیرا این ورزش هنوز به طور کامل مشخص نکرده است که چه نسخه‌ای از او به زمان حال تعلق دارد. آیا او هنوز مردی است که می‌تواند با هر سبکی، هر چارچوبی و هر تهدیدی سازگار شود؟ یا اکنون او بیشتر یک اسطوره است تا یک نیروی فعلی، مبارزی که بزرگترین قدرتش از بزرگی‌اش در بحث‌ها ناشی می‌شود؟ پاسخ خودش واضح است. او هنوز طوری صحبت می‌کند که انگار خطرناک‌ترین مرد در هر اتاقی است.

• عثمان، لزنر را برای مسابقه کشتی کج احتمالی با جونز انتخاب کرد.
• جونز در پاسخ گفت که هر دو مرد را شکست خواهد داد.
• این پاسخ فوراً یک بحث فرعی را به یک موضوع بحث بزرگتر در مورد ورزش‌های رزمی تبدیل کرد.
• نام لزنر هنوز آنقدر وزن دارد که هر مکالمه‌ای در مورد جونز را بیش از حد بزرگ جلوه دهد.

به همین دلیل است که این موضوع چیزی بیش از یک مانور رسانه‌ای بی‌فایده است. جونز هنوز هم یکی از معدود مبارزانی است که می‌تواند یک فرضیه را برای چند ساعت به یک رویداد تبدیل کند. او حرف‌های عجیب و غریبی می‌زند، مردم بر سر اینکه آیا منظورش همین بوده یا نه بحث می‌کنند، و ناگهان همه برمی‌گردند و دوره‌ها، تیپ‌های بدنی، سبک‌های کشتی و اینکه اگر یک ایده غول‌پیکر در ورزش‌های رزمی واقعاً به تشک برسد چه اتفاقی می‌افتد را با هم مقایسه می‌کنند.

هیچ‌کس نمی‌داند که آیا هیچ نسخه‌ای از این ماجرا تا به حال به واقعیت تبدیل شده است یا نه. این تقریباً اهمیتی ندارد. جونز به محض اینکه پاسخ داد، به خواسته‌اش رسید. بحث به سمت او تغییر جهت داد. نام براک دوباره در کانون توجه قرار گرفت. عثمان بخشی از این سر و صدا شد. و جونز بار دیگر مطمئن شد که داستان با صدای او به عنوان تنها مردِ درگیر در همه چیز به پایان می‌رسد.