Eddie Hearn Sean O’Malley loonruzie

Prijsvechten is altijd een business geweest waarin het luidste geld in het openbaar praat en het stilste geld achter de schermen carrières bepaalt.

Eddie Hearn, nooit verlegen wanneer het beloningsmodel van de UFC hem een duidelijke opening biedt, heeft er nog een gevonden via Sean O’Malley. Deze keer richt de Matchroom Boxing-baas zich niet alleen op Dana White of de gebruikelijke bedrijfsmuur rond vechtersvergoeding. Hij zet O’Malley zelf onder druk nadat de voormalige UFC-bantamgewichtkampioen zei dat zijn UFC Freedom 250-salaris ver onder sommige van zijn eerdere winnende avonden lag.

Dat is het deel dat blijft hangen. O’Malley sloeg Aiemann Zahabi knock-out in het Witte Huis, op een card die met genoeg spektakel was opgebouwd om elk cijfer eromheen groter te laten voelen, en liep alsnog weg met de woorden dat hij "way less" verdiende dan voorheen. Voor een vechter met zijn naamswaarde, zijn titelgeschiedenis en zijn vermogen om aandacht te trekken buiten het wekelijkse MMA-publiek, hoorde Hearn iets ergers dan een slechte cheque. Hij hoorde berusting.

Eddie Hearn richt zich op Sean O’Malley-pay

Hearns argument is simpel genoeg, ook al is de sport eromheen dat niet. Volgens hem kan boksen een vechter in een routineopdracht van acht ronden tegen een licht geachte tegenstander zetten en toch een beurs opleveren die beter is dan wat O’Malley zegt te hebben ontvangen voor een UFC-knock-out in het Witte Huis. Die vergelijking is gemaakt om te steken, want O’Malley is geen ontwikkelingsnaam, geen regionaal verhaal en geen vervangbaar undercardlichaam. Hij is een voormalig kampioen die een aanhang opbouwde voordat hij ooit UFC-goud droeg, en die daarna behield tijdens de titelrun, de schijnwerpers en de discussies die komen kijken bij een kleurrijke bantamweight-ster.O’Malley versloeg Zahabi eerder deze maand tijdens UFC Freedom 250, en het resultaat hield hem in de race voor een nieuwe titelkans. Zahabi kwam binnen met een sterke winstreak en het soort praktische dreiging dat de volgende discussie in de divisie had kunnen veranderen als hij O’Malley had verslagen. In plaats daarvan pakte O’Malley de finish, versterkte zijn zaak en richtte de nasleep vervolgens op geld door te zeggen dat het gevecht in het Witte Huis minder opleverde dan eerdere overwinningen. Hij ontving volgens de bron ook geen bonus na het gevecht voor de knock-out, wat het gevoel versterkte dat de pracht en praal van het evenement zich niet per se vertaalde in extra beloning voor hem.

Hearn verzet zich tegen de mentaliteit van vechters

In The Ariel Helwani Show behandelde Hearn de opmerkingen van O’Malley als bewijs van een breder UFC-probleem, maar hij gaf er een persoonlijk randje aan. Hij betoogde dat vechters te comfortabel zijn geworden met het idee dat ze weinig ruimte hebben om zich te verzetten, vooral als de angst bestaat dat ze aan de kant worden gezet of in ongenade vallen. Hearn beschreef O’Malley ook als een echte ster, het soort vechter dat herkenbaar genoeg is om aandacht te trekken als hij door New York City loopt, en zei dat een vechter met die status meer respect zou moeten eisen voor het risico dat hij neemt wanneer hij de Octagon betreedt.

• Sean O’Malley zei dat zijn pay voor UFC Freedom 250 ver onder sommige eerdere overwinningen lag.
• O’Malley sloeg Aiemann Zahabi knock-out tijdens het evenement in het Witte Huis eerder deze maand.
• Eddie Hearn gebruikte de claim om zijn kritiek op de vechtersbeloning van de UFC nieuw leven in te blazen.
• Hearn betoogde dat O’Malley de star power heeft om harder te pushen voor zijn eigen waarde.

Sean O’Malley UFC-toekomst

De interessante wending is dat Hearn niet hoefde te doen alsof O’Malley onderbelicht is. Hij betoogde het tegenovergestelde. O’Malleys waarde is overduidelijk, en precies daarom landt de klacht anders dan bij een vechter die onderaan een card begraven ligt. Als een voormalig kampioen met crossover-bereik kan zeggen dat een knock-out op een historisch podium minder opleverde dan eerdere overwinningen, dan horen jongere uitdagers in de bantamweight-groep geen romantiek over kansen. Dan horen ze het plafond kraken.O’Malleys overwinning op Zahabi houdt ook zijn competitieve leverage in leven, wat meestal het enige soort leverage is waar UFC-vechters op kunnen rekenen. Het titelplaatje is belangrijk omdat een vechter dicht bij een riem dingen kan vragen die een vechter die net heeft verloren niet kan vragen. Maar volgens Hearns lezing vervaagt sportieve leverage tenzij die zakelijke druk wordt, en daar snijdt dit verhaal in de divisie. O’Malleys volgende stap gaat niet alleen over tegen wie hij vecht; het gaat erom of een ster-bantamweight het resultaat tegen Zahabi ziet als bewijs dat hij terug hoort in de titelbaan of als bewijs dat zelfs grote UFC-momenten niet altijd betalen als grote UFC-momenten.

Hearns opmerkingen kwamen net nadat de Matchroom-deal van Ian Machado Garry was aangekondigd, waarbij Garry later deze zomer UFC-welterweightkampioen Islam Makhachev treft tijdens UFC 330.