Manel Kape eist titelgevecht na UFC Vegas 119 TKO

Negen jaar is een mensenleven in deze sport. Manel Kape weet dat nu. De boog van een vechterscarrière kan vreemde wendingen nemen, maar weinigen krijgen de kans om een lijn uit een pijnlijk verleden opnieuw te trekken. Hij was toen een wild kind, een 23-jarige vuurpijl met een record van 10-2, die werd vastgegrepen en gesubmit door een prime Kyoji Horiguchi onder de felle lichten van RIZIN. Zaterdagavond, in de steriele stilte van de UFC Apex, werd het script herschreven. Dezelfde derde ronde. Een gewelddadig ander einde. Kape’s hand omhoog na een comeback-TKO, een stukje persoonlijke geschiedenis eindelijk afgesloten en op slot. De 32-jarige versie van zichzelf stond in het midden, wijzer, scherper, en maakte nu een zeer luide, zeer publieke zaak voor een flyweighttitelkans die volgens hem te lang op zich laat wachten.

De zege brengt zijn profrecord naar 23-7. Belangrijker nog, het voegt een voormalig Bellator- en RIZIN-kampioen toe aan een cv dat al een highlight-reel knock-out van een recente titeluitdager bevat. Voor Kape was dit niet zomaar een overwinning. Het was het laatste stuk bewijs dat hij aan de UFC-matchmakers wil voorleggen.

Het wraakverhaal is compleet

Kape haastte zich deze keer niet. In de vroege rondes vond Horiguchi, de doorgewinterde veteraan met zeges op legendes als Demetrious Johnson en Joseph Benavidez in andere organisaties, zijn timing en landde hij schone, scherpe stoten. Het was een afgewogen, tactisch gevecht, ver verwijderd van de frenetieke, chaotische scramble van hun eerste ontmoeting in Japan. Kape gaf toe dat hij zijn eigen motor moest afremmen. Slim zijn. Het gevecht laten komen. Tijd, zei hij, geeft je wijsheid. Die wijsheid, zuurverdiend in een carrière waarin hij voor de RIZIN-bantamgewichttitel vocht en nu de UFC-ranglijsten beklimt, betaalde zich uit in de derde ronde.

Hij vond de opening, drong naar voren met de precisie van een jager die het terrein kent, en goot de straf eruit tot de scheidsrechter er genoeg van had. De wraakboog was compleet, niet met een flashy knock-out met één stoot, maar met een berekende, aanhoudende aanval die een taai en historisch sterke veteraan brak. Het was evenzeer een statement van volwassenheid als van kracht. Het toonde dat hij een gevecht kon winnen dat hij arguably aan het verliezen was, een eigenschap die essentieel is voor elke aspirant-kampioen.

Zijn kans luid en duidelijk opeisen

Na de overwinning was Kapes boodschap aan de media ondubbelzinnig. Hij gelooft dat deze prestatie, samen met zijn bliksemsnelle knock-out in de eerste ronde van toenmalig nummer één-uitdager Brandon Royval vorig jaar, zijn ticket vormt. Geen discussies meer. “Het was genoeg,” verklaarde hij vlak. Hij wees op zijn finishpercentage en het stijgende kaliber van zijn tegenstanders. Hij is bereid, zei hij, om regerend kampioen Joshua Van en voormalig kampioen Alexandre Pantoja—die de riem aan Van verloor door een blessure—eerst hun zaken te laten regelen. Maar hij ziet het pad duidelijk naar zich toe leiden, en hij is niet verlegen om het voor iedereen uit te stippelen.

• Manel Kape versloeg Kyoji Horiguchi via TKO in de derde ronde bij UFC Vegas 119.
• De overwinning wreekt een submission-verlies uit 2017 tegen Horiguchi onder de RIZIN-vlag.
• Kape gelooft dat deze zege, gecombineerd met zijn eerdere finish van Brandon Royval, een UFC flyweight-titelkans rechtvaardigt.
• Hij is bereid te wachten tot kampioen Joshua Van en Alexandre Pantoja eerst vechten.

De Flyweight-berekening en wat er nu komt

Dus waar laat dit de overvolle 125-ponds divisie? Kapes argument heeft onmiskenbaar verdiensten. Zijn laatste twee overwinningen zijn gewelddadige, definitieve finishes van een voormalig titeluitdager (Royval) en een voormalig wereldkampioen in meerdere promoties (Horiguchi). Dat is een sterker recent cv, qua naamwaarde en methode, dan wie dan ook die momenteel achter Pantoja om positie vecht. Maar de politiek en persoonlijke verhalen sudderen al, wat brandstof toevoegt aan een mogelijk toekomstig treffen.

Kampioen Joshua Van, die vorige maand zijn titel met succes verdedigde tegen Tatsuro Taira, heeft publiekelijk spelden uitgewisseld met Kape. De uitdager doet de sneren van de kampioen af als niets, en noemt Van zijn “kind.” Het verhaal dat Kape verspreidt is dat Van de riem alleen heeft omdat hij (Kape) zijn voet brak, waardoor een vacature ontstond die Van vulde. Het is een klassieke klacht van een uitdager, maar nu gesteund door tastbare resultaten op hoog niveau. De logische, zuivere volgende stap voor de UFC is om Van te koppelen aan de terugkerende Pantoja, de man die hij technisch gezien onttroonde. De winnaar van dat gevecht zou dan een zeer duidelijke, zeer vocale en zeer gevaarlijke volgende uitdager hebben die wacht in Manel Kape. De wegenkaart van de divisie ziet er voor één keer eenvoudig uit: één groot gevecht om het directe verleden te beslechten, en dan een explosief gevecht om de nabije toekomst te bepalen.

Voor nu zegt Kape dat hij gaat rusten. Tijd nemen met zijn familie. De stukjes op hun plaats laten vallen. Maar de eis is geuit, gesteund door negen jaar evolutie en twee van de meest indrukwekkende overwinningen uit zijn carrière. De wilde jongen uit Angola is weg, vervangen door een berekenende, geduldige uitdager die gelooft dat zijn werk gedaan is. De callout is compleet. De bal ligt nu stevig bij de UFC, met een herrezen Kape die op het antwoord wacht.