Vergelijking Josh Hokit en Conor McGregor

Josh Hokit verliet UFC 327 met meer dan een overwinning. Hij vertrok met het soort aandacht dat verandert hoe mensen de volgende week je naam uitspreken.

Dustin Poirier was een van de eersten met een grote naam die het ronduit zei. In zijn ogen werd Hokit die avond een ster. Niet zomaar een heavyweight-talent met een goed resultaat. Niet zomaar een leuke nieuwkomer die mensen zich misschien herinneren als hij weer wint. Een ster. En toen Poirier begon te praten over de snelheid van de opkomst, haalde hij zelfs Conor McGregor in het gesprek.

Dat zegt wat UFC 327 van buitenaf uitzag. Hokit versloeg niet zomaar Curtis Blaydes. Hij versloeg hem in het soort gevecht dat blijft hangen. Het was gewelddadig, rommelig, luid en onmogelijk te negeren. Hij praatte tijdens de fight week, zorgde dat mensen reageerden voordat de kooideur zelfs maar dichtging, en maakte het waar toen het echte werk begon. Dat is de combinatie die vechters jaren proberen op te bouwen. Hokit bereikte het in één nacht.

Poirier zei niet dat Hokit de nieuwe McGregor is op een luie copy-paste-manier. Het punt was meer dit: soms breekt een vechter zo snel door dat de hele zaal het onmiddellijk voelt. Eén optreden, één week, één uitbarsting van lawaai, en de naam wordt plots veel groter dan een paar dagen eerder. Dat denkt hij dat hier is gebeurd.

Het is makkelijk te begrijpen waarom. Hokit staat nog vroeg in zijn UFC-run, maar mensen praten al anders over hem. De heavyweight-divisie reageert altijd heftig op een nieuw gezicht wanneer het geweld bij de houding past. Fans hebben geen tien gevechten nodig om geïnteresseerd te raken op dat gewicht. Ze hebben één nacht nodig die groter voelt dan de gebruikelijke klim. Hokit gaf hun dat.

Poirier zag een echte sprong

De overwinning op Blaydes hielp op de voor de hand liggende manier vanwege de naam en de rankingwaarde die eraan hangt. Maar de finish alleen is niet het hele verhaal. De grotere verschuiving kwam door hoe Hokit zich gedroeg rond het gevecht. Hij voelde niet als een man die zijn grootste moment probeerde te overleven. Hij zag eruit als iemand die het wilde bezitten. Dat maakt uit. Heavyweight heeft geen gebrek aan grote lichamen. Er is altijd meer ruimte voor persoonlijkheden die kunnen winnen.

• Poirier zegt dat Hokit een ster werd bij UFC 327.
• Hij vergeleek de snelheid van de doorbraak met de manier waarop bepaalde vechters in de schijnwerpers exploderen.
• Hokits overwinning op Curtis Blaydes gaf de divisie een nieuwe naam om rekening mee te houden.
• De reactie is nu groter dan één resultaat, omdat mensen naar het hele plaatje kijken.

Dat is waar het nu interessant voor hem wordt. De eerste grote avond brengt lawaai. De tweede bepaalt of het lawaai gaat liggen of groeit. Met Hokit kijkt de UFC ineens naar een zwaargewicht die niet alleen momentum heeft. Er hangt nieuwsgierigheid om hem heen, en dat is moeilijker te creëren dan mensen denken. Zodra fans willen zien wat je hierna doet in plaats van je alleen te herinneren wat je vorige keer deed, begint de carrière anders te lopen.

Poiriers woorden geven Hokit ook iets anders waar vechters meestal veel langer op moeten wachten. Erkenning van binnenuit de sport. Niet van een promotor die een card verkoopt. Niet van een commentator die een verhaallijn probeert op te blazen. Van een gerespecteerde naam op voormalig kampioensniveau die lang genoeg meegaat om het verschil te kennen tussen een goed weekend en een echte sprong. Hij keek naar Hokit en zag meer dan een mooie upset. Hij zag iemand die zijn eigen traject net snel veranderde.

Nu komt het moeilijkere deel. Zwaargewicht kan zich snel tegen mensen keren. Hype duikt daar snel op en verdwijnt net zo snel als het volgende gevecht de verkeerde kant op valt. Maar op dit moment is dat niet het verhaal rond Hokit. Het verhaal is dat mensen na UFC 327 niet meer praatten over of hij erbij hoort, maar over hoe ver dit kan gaan als de volgende prestatie hetzelfde uitpakt. Dat is een veel betere plek om te zijn.