Daniel Cormier over verliezen van Jon Jones

Daniel Cormier heeft een openhartige uitleg gegeven over wat zijn nederlagen tegen Jon Jones zo moeilijk te accepteren maakte. Het probleem, zei Cormier, was niet simpelweg verslagen worden. Het was zijn overtuiging dat Jones de soort meedogenloze voorbereiding kon overwinnen waarop Cormier zijn hele carrière had vertrouwd. In uitspraken uit een interview met ALF Global beschreef Cormier dat hij een tegenstander ontmoette die hij als een uitzondering op het patroon dat hij daarvoor kende beschouwde.

Cormiers punt was geworteld in de manier waarop hij competitie mat. Hij zei dat elke vechter die hem eerder had verslagen net zo hard had gewerkt als hijzelf. Jones vertegenwoordigde in Cormiers vertelling iets anders: een vechter met grote fysieke gaven, een scherp gevechtsverstand en uitzonderlijke taaiheid die niet op dezelfde manier trainde als Cormier dacht dat hij deed. Dat contrast werd de emotionele kern van Cormiers worsteling met de rivaliteit. Zijn opmerkingen doen niets af aan Jones’ capaciteiten; ze wijzen die juist aan als de reden dat de nederlagen moeilijk te verwerken waren. Cormier werd geconfronteerd met de mogelijkheid dat inspanning tot het uiterste, hoe essentieel ook, niet garandeerde dat hij elk gat kon dichten tegen een uniek getalenteerde tegenstander.

Cormier legt het conflict rond hard werken uit

Daniel Cormier zei dat het moeilijkste aan verliezen van Jon Jones was beseffen dat zijn harde werk niet genoeg was om te overwinnen wat hij als Jones’ natuurlijke talent beschouwde. Hij beschreef Jones als een “outlier” en wees op talent, fysieke capaciteiten, lengte, gevechtsintelligentie en taaiheid. Voor Cormier maakte dat de rivaliteit gecompliceerder dan een normale nederlaag in competitieverband. Hij had zijn aanpak gebouwd op alles hard doen, van werk tot voorbereiding, en hij kon die toewijding moeilijk rijmen met de uitkomst van hun gevechten.

Het onderscheid is belangrijk omdat Cormier niet zei dat inspanning geen waarde had. Zijn opmerkingen beschrijven eerder de frustratie van het vinden van een rivaal wiens eigenschappen naar zijn mening de wedstrijd nog steeds konden beslissen, zelfs wanneer Cormier de werkethiek meebracht die hij van zichzelf verwachtte. “I don’t understand how I can do everything hard, work and everything else and he was still able to beat me,” zei Cormier. Die zin verklaart waarom de rivaliteit voor hem persoonlijk moeilijk bleef: de nederlagen daagden de overtuiging uit dat gedisciplineerd werk hem in staat zou stellen elke tegenstander te evenaren. Het aangeleverde verslag presenteert Cormier als een beroemd harde werker nadat hij van het worstelen naar MMA kwam, vooral in de zwaardere gewichtsklassen, dus zijn beschrijving van Jones als een ander soort uitdaging heeft duidelijke context.

De twee gevechten blijven centraal staan in het verhaal

De rivaliteit tussen Daniel Cormier en Jon Jones duurde jaren en bleef ook na hun pensioen onderwerp van gesprek, zo blijkt uit het aangeleverde materiaal. Ze vochten twee keer, waarbij Jones beide partijen won, hoewel hun rematch uiteindelijk werd teruggedraaid vanwege een mislukte drugstest. Die volgorde is belangrijk bij het lezen van Cormiers opmerkingen. Hij gaat in op het gevoel dat de competitieve resultaten opriepen, terwijl het record van de rematch ook de latere terugdraaiing omvat. De bron presenteert Cormier niet als iemand die een specifiek technisch moment uit een van beide gevechten opnieuw bespreekt. In plaats daarvan richt hij zich op de bredere persoonlijke les die hij trok uit het tegenover Jones staan: talent en atletisch vermogen kunnen een barrière vormen die zelfs zijn voorkeursnorm van werken niet kon overwinnen.

• Cormier beschreef Jones als een uitzondering vanwege zijn talent, fysieke vermogen, vechtersgeest en taaiheid.
• Cormier zei dat zijn grootste moeilijkheid was te accepteren dat Jones hem kon verslaan zonder op dezelfde manier te werken als waarvan Cormier geloofde dat hij werkte.

De reflectie van Daniel Cormier geeft de rivaliteit een persoonlijker kader dan een simpele weergave van twee gevechten. Hij noemde het moeilijkste deel het confronteren met een tegenstander wiens vaardigheid volgens hem het voordeel van zijn eigen harde werk kon overtreffen. Met de latere terugdraaiing van de rematch ook als onderdeel van de geschiedenis van de rivaliteit, blijven Cormiers opmerkingen gericht op de innerlijke uitdaging die hij voelde bij het tegenover Jones staan, in plaats van op het herschrijven van het verleden.

Bronnen: Bloody Elbow