Η καριέρα του Kamaru Usman στο UFC

Η ιστορία του Kamaru Usman δεν ξεκινά σε φωτεινά γυμναστήρια, τίτλους ή μεγάλες αρένες. Ξεκινά πολύ πιο μακριά από όλα αυτά, στη Νιγηρία, σε μια ζωή που έμοιαζε πιο πρακτική παρά λαμπερή. Γεννήθηκε στο Auchi. Ο πατέρας του εργαζόταν στον στρατό και αργότερα ως φαρμακοποιός. Η μητέρα του ήταν δασκάλα. Η οικογένεια τελικά μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ο Kamaru ήταν ακόμα αγόρι, και αυτού του είδους η μετακίνηση αλλάζει ένα παιδί ακόμα και πριν το κάνει ο αθλητισμός. Νέα χώρα. Νέα γλώσσα. Νέοι κανόνες. Νέα πίεση. Για πολλά παιδιά αυτό είναι απλώς σύγχυση. Για κάποιον σαν τον Usman σιγά σιγά έγινε καύσιμο.

Δεν μεγάλωσε σαν μελλοντικό αστέρι από αθλητική ταινία. Δεν υπήρχε εύκολος προβολέας γύρω του. Έπρεπε να προσαρμοστεί σε ένα νέο μέρος, να χτιστεί μέσα σε αυτό και να καταλάβει πώς να κρατήσει και τη νιγηριανή πλευρά της ζωής του και την αμερικανική χωρίς να χάσει καμία. Αυτό έχει σημασία γιατί αργότερα, όταν έγινε πρωταθλητής, ποτέ δεν ακουγόταν σαν άνθρωπος που ξέχασε από πού ξεκίνησε το δύσκολο κομμάτι. Παρουσιαζόταν σαν κάποιος που ήξερε πολύ καλά πώς είναι ο αγώνας πριν εμφανιστούν οι κάμερες.

Η πάλη άλλαξε την κατεύθυνση της ζωής του. Αυτός είναι ο πιο καθαρός τρόπος να το πεις. Πριν το MMA, πριν το UFC, πριν τις ζώνες, υπήρχε η πάλη, και η πάλη του έδωσε δομή. Του έδωσε κανόνες που έβγαζαν νόημα. Δούλεψε πιο σκληρά από τον άλλον. Μείνε πειθαρχημένος περισσότερο από τον άλλον. Σπάσε τη θέλησή του πριν αγγίξει τη δική σου. Ο Usman προσαρμόστηκε γρήγορα σε αυτόν τον κόσμο. Ήταν δυνατός, σοβαρός και φτιαγμένος για επανάληψη. Δεν γίνεσαι ο παλαιστής που έγινε εκείνος απολαμβάνοντας μόνο τη νίκη. Φτάνεις εκεί επιβιώνοντας βαρετές μέρες, επώδυνες προπονήσεις και χίλιες στιγμές όπου το να τα παρατήσεις θα ήταν πιο εύκολο από το να μείνεις.

Συνέχισε να ανεβαίνει. Πρώτα στο λύκειο. Μετά στο κολέγιο. Μετά επιτυχία σε εθνικό επίπεδο. Έγινε πρωταθλητής NCAA Division II. Αυτό το κομμάτι έχει σημασία γιατί εξηγεί τη μορφή της καριέρας του στο MMA αργότερα. Ο Usman δεν ήταν ποτέ απλώς «ένας τύπος που ξέρει πάλη». Μπήκε στις μάχες με ένα elite πράγμα ήδη λυμένο στη ζωή του. Ήξερε τι σήμαινε να παλεύεις για χρόνια για έναν τίτλο. Ήξερε πώς ένιωθε η πίεση υψηλού επιπέδου πριν δεχτεί ποτέ επαγγελματική γροθιά σε κλουβί.

Πώς Ξεκίνησε η Καριέρα

Την ίδια στιγμή, η ζωή γύρω του δεν ήταν απόλυτα καθαρή. Τα νομικά προβλήματα και η φυλάκιση του πατέρα του έγιναν ένα από τα πιο δύσκολα συναισθηματικά κομμάτια του παρελθόντος του. Αυτό δεν είναι μικρή λεπτομέρεια στην ιστορία του. Διαμόρφωσε την οικογένεια. Διαμόρφωσε το πώς έβλεπε ο Kamaru την ευθύνη, τη φήμη και την επιβίωση. Οι μαχητές συχνά μιλούν για τη χρήση του πόνου ως κίνητρο. Με τον Usman, έμοιαζε λιγότερο σαν σλόγκαν και περισσότερο σαν γεγονός. Κουβάλησε πραγματικό οικογενειακό βάρος στον αθλητισμό. Πάντα υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από μία εβδομάδα αγώνα πίσω από τη δουλειά.

Όταν πέρασε από την πάλη στο MMA, δεν έφτασε ως ολοκληρωμένος μαχητής. Έφτασε ως σοβαρός αθλητής με εξαιρετική βάση και ξεκάθαρα κενά να καλύψει. Αυτό είναι φυσιολογικό. Αυτό που ξεχώρισε ήταν το πόσο γρήγορα κατάλαβε τι χρειαζόταν το άθλημα από αυτόν. Δεν προσπάθησε να γίνει εντυπωσιακός από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν πίεσε τον εαυτό του να μπει στο πετσί του striker πριν το σώμα είναι έτοιμο. Κράτησε την πάλη στο κέντρο και έχτισε σιγά-σιγά τα υπόλοιπα γύρω της. Το jab βελτιώθηκε. Η πίεση βελτιώθηκε. Η εμπιστοσύνη στο stand-up δυνάμωσε. Το παιχνίδι έγινε πολύ πιο δύσκολο να σπάσει γιατί δεν ήταν πλέον μόνο ένα πράγμα.

Μέχρι να φτάσει στο The Ultimate Fighter 21, έμοιαζε ήδη με τον τύπο ανθρώπου που μπορούσε να μείνει στο UFC για πολύ καιρό. Η νίκη σε εκείνη τη σεζόν είχε σημασία γιατί του έδωσε το καθαρό σημείο εισόδου στο UFC που θέλει κάθε σοβαρός prospect. Αλλά το μεγαλύτερο ήταν αυτό που ακολούθησε. Πολλοί μαχητές κερδίζουν το TUF και ποτέ δεν γίνονται πραγματικά κορυφαία ονόματα. Ο Usman το χρησιμοποίησε ως αρχή, όχι ως κορύφωση.

Η πρώιμη πορεία του στο UFC δεν ήταν θορυβώδης με τον τρόπο που συνήθως αρέσει στους casual fans. Δεν υπήρχαν τεράστιοι προωθητικοί τίτλοι γύρω από αυτόν. Δεν ήταν knockout artist από την πρώτη μέρα. Ήταν κάτι που το άθλημα συχνά σέβεται πριν το αγαπήσει: βαθιά δύσκολος αντίπαλος. Μπορούσε να ελέγχει αγώνες. Μπορούσε να πνίγει γύρους. Μπορούσε να κάνει τους αντιπάλους να δουλέψουν πολύ σκληρά πολύ νωρίς. Και μόλις άρχισε να ακονίζει την πυγμαχία, η όλη εικόνα χειροτέρεψε για όλους στα welterweight.

Ούτε αυτή η κατηγορία ήταν εύκολη. Ο Usman έπρεπε να περάσει από πραγματικά ονόματα. Leon Edwards νωρίς στην καριέρα και των δύο. Sean Strickland σε catchweight. Warlley Alves. Demian Maia. Rafael dos Anjos. Αυτή είναι σοβαρή ανάβαση. Λέει πολλά για αυτόν ότι η άνοδός του δεν χρειάστηκε να προστατευτεί με εύκολα matchmaking. Κέρδισε τη θέση του με τον μακρύ δρόμο, και αυτός ο μακρύς δρόμος έκανε την εκδοχή του ως πρωταθλητή πιο στέρεη αργότερα.

Η πορεία του Kamaru Usman για τον τίτλο

Η νύχτα που νίκησε τον Tyron Woodley για τη ζώνη άλλαξε τον τρόπο που οι άνθρωποι έπρεπε να μιλούν για αυτόν. Πριν από αυτό, κάποιοι τον έβλεπαν ακόμα ως έναν επίμονο διεκδικητή με ισχυρό σύστημα. Μετά από αυτό, ήταν ο πρωταθλητής των welterweight, και όχι τυχαία. Διέλυσε τον Woodley σε πέντε γύρους. Όχι με μια δραματική έκρηξη. Όχι με μια τυχερή γροθιά. Τον έσπασε με πίεση, ρυθμό και έλεγχο μέχρι που ο τίτλος έμοιαζε να ταιριάζει στη μέση του πολύ πιο φυσικά από ό,τι περίμεναν οι άνθρωποι. Ήταν εμφάνιση πρωταθλητή με την πιο σοβαρή έννοια. Καθαρή. Ψυχρή. Κυριαρχική.

Μόλις πήρε τη ζώνη, η καριέρα του μπήκε στο κομμάτι που τον έκανε πραγματικά σπουδαίο. Ο Colby Covington ήταν πρώτος, και αυτός ο αγώνας είχε σημασία γιατί τον ανάγκασε σε έναν τύπο πολέμου που πολλοί δεν είχαν δει ακόμα από αυτόν. Ο αγώνας ήταν άσχημος, κακός και γεμάτος ρυθμό. Ο Usman τον τελείωσε αργά και απέδειξε κάτι νέο στη διαδικασία. Δεν ήταν μόνο ένας παλαιστής με cardio και πειθαρχία. Μπορούσε να μείνει σε έναν σκληρό αγώνα με μια άλλη elite μηχανή πίεσης και να είναι ακόμα ο άνθρωπος που στέκεται στο τέλος.

Και τότε ήρθε ο Jorge Masvidal. Ο πρώτος αγώνας στήθηκε γρήγορα. Ο δεύτερος στήθηκε με θόρυβο. Και αυτός ο δεύτερος έδωσε στον Usman μια από τις στιγμές που καθόρισαν την καριέρα του. Το δεξί χέρι που απενεργοποίησε τον Masvidal έκανε περισσότερα από το να κερδίσει μια υπεράσπιση τίτλου. Άλλαξε τον τρόπο που οι άνθρωποι έβλεπαν τη δύναμή του. Οι αντίπαλοι ήδη σέβονταν την πάλη και την πίεσή του. Μετά από εκείνο το νοκ άουτ, έπρεπε να σεβαστούν την ιδέα ότι ένα καθαρό λάθος στον ανοιχτό χώρο μπορούσε να τελειώσει τη νύχτα αμέσως.

Ο Gilbert Burns έφερε άλλη μια πρόκληση. Ένας πρώην συμπαίκτης. Ένας επικίνδυνος grappler. Ένας άνθρωπος που τον ήξερε καλύτερα από τους περισσότερους αντιπάλους. Ο Burns τον τραυμάτισε νωρίς, κάτι που έκανε την επιστροφή ακόμα πιο δυνατή όταν ο Usman ηρέμησε και τον τελείωσε. Αυτός ο αγώνας έχει σημασία γιατί έδειξε την πειθαρχία στα χρόνια του πρωταθλήματος. Ακόμα και όταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά, δεν πανικοβάλλονταν εύκολα. Μπορούσε να αντέξει μια κακή στιγμή, να επιβραδύνει την αναπνοή του, να εμπιστευτεί τις αναγνώσεις του και να γυρίσει τον αγώνα προς την κατεύθυνσή του.

Ο δεύτερος αγώνας με τον Covington δεν ήταν τόσο βίαιος όσο ο πρώτος, αλλά είχε ακόμα σημασία. Έδειξε ότι μέχρι τότε ο Usman δεν υπερασπιζόταν απλώς έναν τίτλο. Υπερασπιζόταν ολόκληρη μια εποχή στα welterweight. Ήταν ο άνθρωπος από τον οποίο όλοι έπρεπε να περάσουν, και η κατηγορία συνέχιζε να αποτυγχάνει να τον μετακινήσει. Έτσι φαίνεται από μέσα μια μεγάλη πορεία τίτλου. Τα ονόματα αλλάζουν. Η πρόκληση παραμένει. Ο πρωταθλητής πρέπει να συνεχίσει να λύνει νέες νύχτες χωρίς να χάσει το πλεονέκτημα που έχτισε την πορεία εξαρχής.

Υπερασπίστηκε τον τίτλο πέντε φορές. Αυτό και μόνο τον τοποθετεί σε σπάνια συντροφιά στα welterweight. Αλλά οι αριθμοί λένε μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Το πιο σημαντικό είναι η αίσθηση αυτής της πορείας τίτλου. Ο Usman δεν φορούσε απλώς τη ζώνη. Έκανε την κατηγορία να φαίνεται κλειστή για λίγο. Αν ήσουν στα 170, όλο το μέλλον σου εξαρτιόταν από το αν μπορούσες να τον επιβιώσεις, να ανταποκριθείς στον ρυθμό του, να σταματήσεις την πάλη του, να αποφύγεις το jab του και να κρατήσεις την αυτοπεποίθησή σου ενώ αυτός συνέχιζε να παίρνει κομμάτια του αγώνα.

Usman vs Edwards

Γι' αυτό η ήττα από τον Leon Edwards χτύπησε τόσο δυνατά. Πηγαίνοντας στο UFC 278, ο Usman οδηγούσε τον αγώνα. Είχε ήδη νικήσει τον Edwards μία φορά χρόνια νωρίτερα. Απείχε λίγα λεπτά από άλλη μια υπεράσπιση τίτλου. Τότε προσγειώθηκε το head kick, και τα πάντα άλλαξαν σε ένα από τα πιο δραματικά τελειώματα πρωταθλήματος που έχει δει το άθλημα εδώ και χρόνια. Εκείνη η στιγμή έκανε περισσότερα από το να πάρει τη ζώνη. Έσπασε το αίσθημα βεβαιότητας γύρω του. Μέχρι εκείνο το σημείο, ο Usman έμοιαζε με το είδος του πρωταθλητή που έχανε μόνο αν συνέβαινε κάτι εξαιρετικό. Τότε συνέβη κάτι εξαιρετικό.

Η ρεβάνς είχε σημασία γιατί έθεσε την πιο δύσκολη δυνατή ερώτηση μετά από μια τέτοια ήττα. Ήταν το νοκ άουτ απλώς μια στιγμή, ή η κατηγορία τον προσπερνούσε; Ο Usman πάλεψε σκληρά. Είχε τις στιγμές του. Αλλά έχασε ξανά, αυτή τη φορά με απόφαση. Αυτή η δεύτερη ήττα έμοιαζε διαφορετική από την πρώτη. Η πρώτη ήταν σοκ. Η δεύτερη ήταν πραγματικότητα. Ξαφνικά η παλιά πορεία τελείωσε, και το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας του έπρεπε να γραφτεί από κάτω, όχι από την κορυφή.

Εκεί το ανθρώπινο κομμάτι της ιστορίας του Usman γίνεται πιο ενδιαφέρον. Οι μεγάλοι μαχητές είναι εύκολο να τους θαυμάσεις όταν συνθλίβουν τους πάντες. Η πραγματική δοκιμασία έρχεται αργότερα. Μπορούν να ζήσουν με την απώλεια της ζώνης; Μπορούν να προσαρμοστούν όταν ο χώρος μιλάει γι' αυτούς σε παρελθόντα χρόνο; Μπορούν να παραμείνουν σημαντικοί όταν η κατηγορία δεν χτίζεται πια γύρω τους; Ο Usman έπρεπε να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά.

Και υπήρχαν κι άλλα προβλήματα που περίμεναν. Το σώμα είχε ήδη υποστεί πολλά. Ο Usman πέρασε χρόνια παλεύοντας με κακά γόνατα και τη φθορά που δεν φαίνεται πάντα σε μια δραματική αναφορά τραυματισμού αλλά φαίνεται στο πόσο προσεκτικά πρέπει μερικές φορές ένας μαχητής να διαχειρίζεται το camp. Οι πρωταθλητές επαινούνται συχνά για τη σκληρότητά τους, αλλά αυτό που χάνουν οι άνθρωποι είναι πόσο μεγάλο μέρος αυτής της σκληρότητας είναι ιδιωτικό. Είναι το να σηκώνεσαι και να κάνεις τη δουλειά όταν το σώμα σου δεν συμπεριφέρεται πια σαν το σώμα ενός νεαρού διεκδικητή. Ο Usman το κουβάλησε αυτό για χρόνια.

Είχε επίσης να αντιμετωπίσει ένα παράξενο είδος κριτικής στα καλύτερά του χρόνια. Κάποιοι φίλαθλοι τον σεβάστηκαν περισσότερο απ' ό,τι τον αγάπησαν. Αγάπησαν τα νοκ-άουτ. Σεβάστηκαν τον έλεγχο. Αλλά υπήρξε μια περίοδος που έπρεπε να παλέψει ενάντια στην τεμπέλικη ιδέα ότι ήταν «βαρετός» μόνο και μόνο επειδή ήταν τόσο καλός στο να αφαιρεί αυτό που ήθελαν να κάνουν οι άλλοι. Αυτό άλλαξε αργότερα όταν το striking έγινε πιο επικίνδυνο και οι νίκες τίτλου έγιναν πιο ηχηρές, αλλά ήταν ακόμα μέρος του δρόμου του. Έπρεπε να κερδίσει τον θαυμασμό δύο φορές — πρώτα μέσω της κυριαρχίας, μετά μέσω της βίας.

Υπάρχει κι άλλη πλευρά στη ζωή του, και αυτό έχει σημασία σε ένα αφιέρωμα καριέρας. Ο Usman έγινε κάτι περισσότερο από ένας πρωταθλητής με ζώνη. Έγινε ένα από τα πρόσωπα του αφρικανικού MMA σε μια εποχή που αυτή η ταυτότητα μεγάλωνε με μεγαλύτερο τρόπο μέσα στο UFC. Μαζί με τον Israel Adesanya και τον Francis Ngannou, βοήθησε στο να νιώθουν οι Αφρικανοί πρωταθλητές σαν ένα ολόκληρο κύμα, όχι σαν μεμονωμένες ιστορίες. Αυτό έδωσε στην πορεία του ένα ευρύτερο νόημα. Δεν αγωνιζόταν μόνο για τη δική του θέση. Ήταν μέρος μιας γενιάς που άλλαξε το πώς έμοιαζε η κορυφή του αθλήματος.

• Ο Usman μεγάλωσε ανάμεσα στη Νιγηρία και τις Ηνωμένες Πολιτείες και κουβάλησε και τους δύο κόσμους στην καριέρα του.
• Η πάλη του έδωσε τη δομή που διαμόρφωσε όλο του το στυλ.
• Η πορεία του στον τίτλο welterweight έκανε την κατηγορία να μοιάζει κλειστή για χρόνια.
• Οι ήττες από τον Edwards τον ανάγκασαν στο πιο δύσκολο κομμάτι κάθε μεγάλης καριέρας — τη ζωή μετά τη ζώνη.

Όσον αφορά τα χρήματα, αυτό το κομμάτι είναι πάντα δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια στο UFC, καθώς το πραγματικό σύστημα παραμένει ως επί το πλείστον ιδιωτικό. Ωστόσο, η δημόσια εικόνα λέει αρκετά. Κατά τα χρόνια της πρωταθληματικής του θητείας, ο Usman έβγαζε σοβαρά χρήματα με τα δεδομένα του MMA. Οι σημερινές δημόσιες εκτιμήσεις τοποθετούν την καθαρή του περιουσία γύρω στα 3 εκατομμύρια δολάρια, αν και αυτός ο αριθμός πρέπει να αντιμετωπίζεται με προσοχή γιατί δεν είναι επίσημος. Αυτό που είναι πιο ξεκάθαρο είναι ότι οι μεγάλες μάχες τίτλου, οι χορηγίες και η προβολή του τον έσπρωξαν σε μια πολύ πιο ισχυρή οικονομική ζωή από αυτήν από την οποία προήλθε. Μια αναφερόμενη εγγύηση περίπου 532.000 δολαρίων για τη ρεβάνς με τον Leon Edwards δίνει τουλάχιστον ένα ορατό σημάδι για το πόσο μεγάλη είχε γίνει γι' αυτόν η σκηνή του πρωταθλήματος, ακόμα κι αν το πλήρες ποσό στα παρασκήνια μπορεί να ήταν υψηλότερο.

Ο Kamaru Usman μετά τη ζώνη

Το μεταγενέστερο στάδιο της καριέρας του ακόμα γράφεται, και αυτό το κάνει πιο δύσκολο και πιο ενδιαφέρον. Δεν είναι πια ο άνθρωπος που κυριαρχεί στην κατηγορία χωρίς αμφισβήτηση. Είναι ο πρώην πρωταθλητής που οι άνθρωποι πρέπει ακόμα να μετρούν μαζί του. Αυτή είναι μια διαφορετική πίεση. Όταν επέστρεψε για να παλέψει με τον Khamzat Chimaev με λίγη προειδοποίηση, δεν πήρε τη νίκη, αλλά υπενθύμισε σε όλους ότι ήταν ακόμα πολύ δύσκολο να τον μετακινήσεις, ακόμα και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Αυτό είχε σημασία. Τον κράτησε από το να γίνει απλώς άλλος ένας πρώην πρωταθλητής που κρέμεται από παλιές αναμνήσεις.

Υπάρχει επίσης κάτι στον Usman που τον κρατά επίκαιρο ακόμα και όταν η ζώνη φύγει. Καταλαβαίνει την ατμόσφαιρα των μεγάλων μαχών. Φέρεται σαν μαχητής κεντρικής εκδήλωσης. Ξέρει να μιλάει σαν κάποιος που περιμένει σοβαρά δωμάτια, όχι παράπλευρα. Αυτή η αυτοπεποίθηση μπορεί μερικές φορές να ενοχλήσει, αλλά είναι επίσης μέρος του λόγου που οι πρωταθλητές παραμένουν επικίνδυνοι μετά το τέλος των χρόνων του τίτλου. Εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ανήκουν κοντά στην κορυφή, και αν το σώμα τους δίνει ακόμα αρκετά, αυτή η πίστη κρατά την καριέρα ζωντανή περισσότερο από ό,τι περιμένουν οι άνθρωποι.

Η ιστορία του λειτουργεί γιατί έχει και τα δύο είδη μεγαλείου μέσα της. Τη σκληρή άνοδο και τη σκληρή πτώση. Τον έλεγχο και το χάος. Τα χρόνια που φαινόταν σχεδόν αδύνατο να νικηθεί και τις νύχτες που το άθλημα του υπενθύμισε ότι κανένας πρωταθλητής δεν κατέχει για πάντα τη βεβαιότητα. Η καριέρα του Kamaru Usman δεν είναι μόνο η ιστορία ενός πρωταθλητή welterweight. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από δύσκολα, έχτισε τον εαυτό του μέσα από την πάλη, κουβάλησε οικογενειακό πόνο και προσωπική πειθαρχία στο κλουβί, και στη συνέχεια έγινε ένας από τους καθοριστικούς μαχητές της εποχής του.

Γι' αυτό η καριέρα του αξίζει ακόμα να διαβαστεί ως κάτι μεγαλύτερο από μια πορεία τίτλου. Δεν ήταν ποτέ απλώς ένας καλός αθλητής που βρήκε τη σωστή στιγμή. Ήταν ένας σοβαρός, δύσκολος, πειθαρχημένος μαχητής που μετέτρεψε χρόνια σκληρής δουλειάς σε βασιλεία, και μετά έπρεπε να μάθει πώς να ζει αφού αυτή η βασιλεία έσπασε. Αυτά τα δεύτερα μαθήματα είναι άσχημα. Δεν έρχονται με ζώνες. Αλλά συχνά σου λένε περισσότερα για το άτομο από ό,τι οι εύκολες νίκες. Ο Usman ζει ακόμα αυτό το κομμάτι τώρα, και γι' αυτό ακριβώς η ιστορία του εξακολουθεί να μοιάζει ανοιχτή αντί τελειωμένη.