Kamaru Usman UFC kariyeri

Kamaru Usman'ın hikâyesi parlak spor salonlarında, unvan maçlarında ya da büyük arenalarda başlamaz. Tüm bunlardan çok daha uzakta, Nijerya'da, gösterişten çok pratik görünen bir hayatta başlar. Auchi'de dünyaya geldi. Babası orduda çalıştı, sonra eczacı oldu. Annesi öğretmendi. Aile sonunda Kamaru henüz çocukken Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı ve böyle bir taşınma spordan önce bir çocuğu değiştirir. Yeni ülke. Yeni dil. Yeni kurallar. Yeni baskı. Birçok çocuk için bu sadece kafa karışıklığıdır. Usman gibi biri için yavaş yavaş yakıta dönüştü.

Bir spor filmindeki geleceğin yıldızı gibi büyümedi. Etrafında kolay bir ilgi odağı yoktu. Yeni bir yere alışmak, orada kendini inşa etmek ve hayatının Nijerya kısmıyla Amerikan kısmını ikisini de kaybetmeden nasıl taşıyacağını bulmak zorundaydı. Bu önemli çünkü sonraları şampiyon olduğunda, zor kısmın nerede başladığını unutmuş bir adam gibi konuşmadı hiç. Kameralar ortaya çıkmadan önce mücadelenin nasıl bir his olduğunu çok iyi bilen biri gibi taşıdı kendini.

Güreş hayatının yönünü değiştirdi. En net böyle söylenir. MMA'den önce, UFC'den önce, unvan kemerlerinden önce güreş vardı ve güreş ona bir düzen verdi. Ona anlam ifade eden kurallar verdi. Diğer adamdan daha çok çalış. Diğer adamdan daha uzun süre disiplinli kal. Onun iradesi kırılsın, seninkine dokunulmadan. Usman o dünyaya hızla uyum sağladı. Güçlü, ciddi ve tekrara göre kurulmuş bir adamdı. Onun olduğu türden bir güreşçi olmak sadece zaferden keyif alarak olmaz. Oraya sıkıcı günleri, acılı antrenmanları ve bırakmanın kalmaktan kolay olacağı binlerce anı atlatarak varırsın.

Yükselmeye devam etti. Önce lise. Sonra üniversite. Sonra ulusal düzeyde başarı. NCAA Division II şampiyonu oldu. Bu kısım önemli çünkü sonraki MMA kariyerinin şeklini açıklıyor. Usman hiçbir zaman sadece “güreşebilen adam” olmadı. Dövüşe girdiğinde hayatında zaten çözülmüş bir elit özellik vardı. Bir unvan için yıllar boyunca nasıl efor sarılacağını biliyordu. Bir kafeste profesyonel bir yumruk yemeden önce üst düzey baskının nasıl bir his olduğunu biliyordu.

Kariyer Nasıl Başladı

Aynı zamanda etrafındaki hayat kusursuz değildi. Babasının hukuki sorunları ve hapis cezası, geçmişinin en zor duygusal parçalarından biri oldu. Bu, hikâyesinde küçük bir ayrıntı değil. Aileyi şekillendirdi. Kamaru'nun sorumluluğa, itibara ve hayatta kalmaya bakışını şekillendirdi. Dövüşçüler acıyı motivasyon olarak kullanmaktan sık sık söz eder. Usman'da bu bir slogandan çok bir gerçek gibi hissettiriyordu. Spora gerçek bir aile yükü taşıdı. İşin arkasında her zaman tek bir dövüş haftasından daha büyük bir şey vardı.

Güreşten MMA'e geçtiğinde, tamamlanmış bir dövüşçü olarak gelmedi. Harika bir temele ve doldurulması gereken belirgin eksikliklere sahip ciddi bir atlet olarak geldi. Bu normaldir. Öne çıkan şey, sporun ondan ne istediğini ne kadar çabuk anladığıydı. Bir gecede gösterişli olmaya çalışmadı. Vücut hazır olmadan kendini bir vurucunun kabuğuna zorlamadı. Güreşi merkezde tuttu ve yavaş yavaş geri kalanını onun etrafına inşa etti. Jab gelişti. Baskı gelişti. Ayakta dövüşteki güven daha da güçlendi. Oyun artık sadece tek bir şey olmadığı için kırılması çok daha zor hale geldi.

The Ultimate Fighter 21'e geldiğinde, UFC'de uzun süre kalabilecek türden bir adam gibi görünüyordu. O sezonu kazanmak önemliydi çünkü her ciddi adayın istediği temiz UFC giriş noktasını ona verdi. Ama daha büyük olan şey sonrasıydı. Pek çok dövüşçü TUF'u kazanır ve asla gerçek anlamda üst düzey isimler olamaz. Usman bunu bir zirve değil, bir başlangıç olarak kullandı.

UFC'deki ilk dönemi, sıradan hayranların genelde sevdiği şekilde gürültülü değildi. Etrafında dev promosyon manşetleri yoktu. İlk günden bir nakavt sanatçısı değildi. Sporun sevmeden önce sıklıkla saygı duyduğu bir şeydi: derinden baş edilmesi zor. Dövüşleri kontrol edebiliyordu. Raundları boğabiliyordu. Adamları çok erken çok fazla çalıştırabiliyordu. Ve boksu keskinleştirmeye başladığında, welterweight'teki herkes için tüm tablo daha da kötüleşti.

O döviz de yumuşak değildi. Usman gerçek isimlerden geçmek zorundaydı. Her iki kariyerinin başında Leon Edwards. Catchweight'te Sean Strickland. Warlley Alves. Demian Maia. Rafael dos Anjos. Bu ciddi bir tırmanış. Yükselişinin kolay eşleşmelerle korunmasına gerek olmaması onun hakkında çok şey anlatıyor. Yerini uzun yoldan kazandı ve bu uzun yol onun şampiyonluk versiyonunu sonrasında daha sağlam yaptı.

Kamaru Usman'ın kemer koşusu

Kemer için Tyron Woodley'i yendiği gece, insanların onun hakkında konuşma şeklini tamamen değiştirdi. Ondan önce, bazıları onu hâlâ güçlü bir sisteme sahip öğütücü bir aday olarak görüyordu. Ondan sonra, welterweight şampiyonuydu ve bu tesadüfen değildi. Woodley'i beş raund boyunca parçaladı. Bir dramatik patlamayla değil. Bir şanslı savuruşla değil. Onu baskı, tempo ve kontrolle kırdı, ta ki kemer beline insanların beklediğinden çok daha doğal bir şekilde ait görünene kadar. Bu en ciddi anlamda bir şampiyon performansıydı. Net. Soğuk. Baskın.

Kemeri aldıktan sonra, kariyeri onu gerçekten harika yapan kısma adım attı. İlk Colby Covington'dı ve o dövüş önemliydi çünkü Usman'ı birçok insanın henüz ondan görmediği bir savaş türüne zorladı. Dövüş çirkin, acımasız ve tempoyla doluydu. Usman onu geç bitirdi ve bu süreçte yeni bir şey kanıtladı. O sadece kardiyo ve disiplinli bir güreşçi değildi. Başka bir elit baskı makinesiyle acımasız bir dövüşte kalıp sonunda ayakta kalan adam olabiliyordu.

Sonra Jorge Masvidal geldi. İlk dövüş hızla ayarlandı. İkincisi yüksek sesle ayarlandı. Ve o ikinci dövüş, Usman'a kariyerinin belirleyici anlarından birini verdi. Masvidal'i kapatan sağ yumruk, sadece bir unvan savunması kazanmaktan fazlasını yaptı. İnsanların onun gücünü görme şeklini değiştirdi. Rakipler onun güreşine ve baskısına zaten saygı duyuyordu. O nakavttan sonra, açık alanda temiz bir hatanın geceyi anında bitirebileceği fikrine saygı duymak zorunda kaldılar.

Gilbert Burns başka bir meydan okuma getirdi. Eski bir takım arkadaşı. Tehlikeli bir grappler. Onu çoğu rakipten daha iyi tanıyan bir adam. Burns onu erken yaraladı, bu da Usman sakinleşip onu bitirdiğinde geri dönüşü daha da güçlü kıldı. O dövüş önemli çünkü şampiyonluk yıllarındaki disiplini gösterdi. İşler ters gitse bile kolayca panik yapmadı. Kötü bir anı alıp nefesini yavaşlatabildi, okumalarına güvenebildi ve dövüşü yeniden kendi lehine çevirebildi.

İkinci Covington dövüşü ilki kadar şiddetli değildi ama yine de önemliydi. O zamana kadar Usman'ın sadece bir unvanı savunmadığını gösterdi. Welterweight'te koca bir dönemi savunuyordu. Herkesin geçmek zorunda olduğu adamdı ve bölüm onu yerinden etmeyi başaramıyordu. Uzun unvan saltanatları içeriden böyle görünür. İsimler değişir. Meydan okuma aynı kalır. Şampiyon, saltanatı inşa eden keskinliği kaybetmeden yeni geceleri çözmeye devam etmelidir.

Kemeri beş kez savundu. Bu tek başına onu welterweight'te ender bir şirkete sokar. Ancak rakamlar hikayenin sadece bir kısmını anlatıyor. Daha önemli olan o unvan saltanatının hissi. Usman sadece kemeri taşımadı. Bir süre bölümün kapalı hissettirmesini sağladı. 170'ta olsaydınız, tüm geleceğiniz ondan sağ kurtulabilmenize, temposuna ayak uydurabilmenize, güreşini durdurabilmenize, jab'ından kaçınmanıza ve o dövüşten parçalar alırken özgüveninizi korumanıza bağlıydı.

Usman vs Edwards

Leon Edwards yenilgisinin bu kadar sert vurmasının nedeni bu. UFC 278'e girerken Usman dövüşü önde götürüyordu. Edwards'ı yıllar önce bir kez yenmişti. Bir unvan savunmasına dakikalar kalmıştı. Sonra head kick geldi ve her şey sporda yıllardır görülen en dramatik şampiyonluk finallerinden birinde değişti. O an kemeri almaktan fazlasını yaptı. Onun etrafındaki kesinlik hissini kırdı. O ana kadar Usman, ancak sıra dışı bir şey olursa kaybeden türden bir şampiyon gibi görünüyordu. Sonra sıra dışı bir şey oldu.

Rövanş önemliydi çünkü böyle bir yenilgiden sonra mümkün olan en zor soruyu sordu. Nakavt sadece bir an mıydı, yoksa bölüm onu geçiyor muydu? Usman çok savaştı. Anları oldu. Ama yine kaybetti, bu kez kararla. O ikinci yenilgi ilkinden farklı hissettirdi. İlki şoktu. İkincisi gerçeklikti. Aniden eski saltanat bitti ve kariyerinin sonraki bölümü tepeden değil, aşağıdan yazılmak zorundaydı.

İşte Usman'ın hikâyesinin insani kısmı burada daha ilginç hale geliyor. Büyük dövüşçüleri herkesi ezdiğinde takdir etmek kolaydır. Asıl sınav sonra gelir. Kemerini kaybetmekle yaşayabilirler mi? Sporun onlardan geçmiş zaman kipiyle bahsetmesine alışabilirler mi? Artık bölüm onların etrafında inşa edilmediğinde hâlâ önemli olabilirler mi? Usman tüm bunlarla oturup yüzleşmek zorunda kaldı.

Ve bekleyen daha fazla sorun vardı. Vücut zaten çok şey almıştı. Usman yıllarını kötü dizlerle ve bazen dramatik bir sakatlık raporunda görünmeyen ama bir dövüşçünün kamptan ne kadar dikkatli yönetmesi gerektiğinde kendini gösteren türden bir aşınmayla savaşarak geçirdi. Şampiyonlar genellikle dayanıklılıkları için övülür, ama insanların kaçırdığı şey bu dayanıklılığın ne kadarının özel olduğudur. Vücudunuz artık genç bir adayın vücudu gibi davranmadığında kalkıp işi yapmaktır. Usman bunu yıllarca taşıdı.

Ayrıca en iyi yıllarında garip bir tür eleştiriyle uğraşmak zorunda kaldı. Bazı hayranlar onu sevmekten çok saygı duyuyordu. Nakavtları seviyorlardı. Kontrole saygı duyuyorlardı. Ancak bir dönem, sırf diğer adamların yapmak istediklerini elinden almakta çok iyi olduğu için "sıkıcı" olduğu yönündeki tembel fikre karşı savaşmak zorunda kaldı. Bu daha sonra vuruşlar daha tehlikeli hale geldiğinde ve şampiyonluk zaferleri daha gürültülü olduğunda değişti, ama yine de yolunun bir parçasıydı. Hayranlığı iki kez kazanmak zorundaydı — önce hâkimiyetle, sonra şiddetle.

Hayatının bir de başka bir yüzü var ve bu bir kariyer yazısında önemlidir. Usman kemerli bir şampiyondan fazlası oldu. UFC içinde bu kimliğin daha büyük bir şekilde büyüdüğü bir dönemde Afrika MMA'sının yüzlerinden biri haline geldi. Israel Adesanya ve Francis Ngannou ile birlikte, Afrika şampiyonlarının izole hikâyeler değil tam bir dalga gibi hissettirmesine yardımcı oldu. Bu, onun serüvenine daha geniş bir anlam kazandırdı. Sadece kendi yeri için savaşmıyordu. Sporun zirvesinin nasıl göründüğünü değiştiren bir neslin parçasıydı.

• Usman Nijerya ile Amerika Birleşik Devletleri arasında büyüdü ve her iki dünyayı da kariyerine taşıdı.
• Güreş ona tüm stilini şekillendiren yapıyı verdi.
• Welterweight unvan serüveni, bölümü yıllarca kapalı hissettirdi.
• Edwards'a karşı alınan mağlubiyetler, onu her büyük kariyerin en zor kısmına — kemer sonrası hayata — zorladı.

Paraya gelince, UFC'de bu kısmı tam olarak saptamak her zaman zordur çünkü gerçek sistem büyük ölçüde gizli kalır. Yine de kamuya açık tablo yeterince şey anlatıyor. Şampiyonluk yıllarında Usman, MMA standartlarına göre ciddi paralar kazanıyordu. Bugünkü kamuya açık tahminler net servetini yaklaşık 3 milyon dolar olarak gösteriyor, ancak bu sayı resmi olmadığı için dikkatle ele alınmalı. Daha net olan şey, büyük unvan maçlarının, sponsorluklarının ve görünürlüğünün onu geldiği hayattan çok daha güçlü bir finansal hayata taşıdığıdır. Leon Edwards rövanşı için bildirilen yaklaşık 532.000 dolarlık garanti, perde arkasındaki tam rakam daha yüksek olsa bile, şampiyonluk sahnesinin onun için ne kadar büyüdüğüne dair en azından görünür bir işaret veriyor.

Kemer sonrası Kamaru Usman

Kariyerinin sonraki aşaması hâlâ yazılıyor ve bu onu hem daha zor hem daha ilginç kılıyor. Artık tartışmasız şekilde division'ı yöneten adam değil. Hâlâ hesaba katılması gereken eski şampiyon. Bu farklı bir baskı türü. Kısa sürede Khamzat Chimaev ile dövüşmek için geri döndüğünde kazanamadı ama zorlu koşullar altında bile hâlâ yerinden oynatılması çok zor biri olduğunu hatırlattı. Bu önemliydi. Eski anıların etrafında takılan bir başka eski şampiyona dönüşmesini engelledi.

Kemer gitse bile Usman'ı gündemde tutan bir şey de var. Büyük maç atmosferini anlıyor. Ana etkinlik dövüşçüsü gibi taşıyor kendini. Ciddi odalar bekleyen biri gibi konuşmayı biliyor, yan odalar değil. Bu özgüven bazen insanları sinirlendirebilir ama şampiyonların unvan yılları bittikten sonra neden tehlikeli kaldığının bir parçası da bu. Hâlâ zirveye yakın yere ait olduklarına inanıyorlar ve bedenleri onlara yeterince verdiği sürece bu inanç kariyeri insanların beklediğinden daha uzun yaşatıyor.

Hikâyesi işliyor çünkü içinde her iki tür büyüklük de var. Zorlu yükseliş ve zorlu düşüş. Kontrol ve kaos. Neredeyse yenilmesi imkânsız göründüğü yıllar ve sporun ona hiçbir şampiyonun kesinliğe sonsuza dek sahip olamayacağını hatırlattığı geceler. Kamaru Usman'ın kariyeri sadece bir welterweight şampiyonunun hikâyesi değil. Zor bir başlangıçtan gelen, kendini güreşle inşa eden, aile acısını ve kişisel disiplini kafese taşıyan ve ardından döneminin belirleyici dövüşçülerinden biri hâline gelen bir adamın hikâyesi.

Bu yüzden kariyeri hâlâ tek bir unvan serüveninden daha büyük bir şey olarak okunmayı hak ediyor. O hiçbir zaman doğru anı bulan iyi bir atlet olmadı sadece. Yıllar süren sıkı çalışmayı bir saltanata dönüştüren, sonra o saltanat kırıldıktan sonra nasıl yaşanacağını öğrenmek zorunda kalan ciddi, zorlu ve disiplinli bir dövüşçüydü. O ikinci dersler çirkindir. Kemerle gelmezler. Ama genellikle kolay zaferlerin anlatabileceğinden çok daha fazlasını anlatırlar insan hakkında. Usman şu anda hâlâ o kısmı yaşıyor ve tam da bu yüzden hikâyesi bitmiş değil açık hissediliyor.