Sean O’Malley wilde een gevecht met Petr Yan

Sean O’Malley stapt niet zijn volgende UFC-gevecht in met de pretentie dat het oorspronkelijke plan in zijn hoofd Aiemann Zahabi was. Hij wilde Petr Yan. Hij wilde de rematch, de ophef, de discussie, de oude rekening die nog steeds in de bantamgewicht-divisie ligt als een blauwe plek die niemand is gestopt met indrukken.

O’Malley zei dat hij aandrong op Yan tijdens het UFC White House-evenement, maar het gevecht kwam nooit tot stand. Zijn woorden waren scherp en zeer in zijn eigen stijl. Hij zei dat hij Yan de vorige keer versloeg, dus Yan wilde niet opnieuw tegen hem vechten. Dat is geen stille callout. Dat is O’Malley die een van de meest bediscussieerde gevechten van de divisie terug de kamer in sleurt voordat hij zelfs maar aan 14 juni toe is.

Het eerste gevecht tussen O’Malley en Yan op UFC 280 is nooit echt afgekoeld. O’Malley won officieel via split decision, maar veel mensen discussiëren nog steeds over de scorekaarten. Dat soort resultaat kan beide mannen jarenlang achtervolgen. Voor O’Malley is het een overwinning waar hij op kan wijzen telkens als Yan’s naam valt. Voor Yan is het het soort verlies dat altijd om een tweede ontmoeting vraagt.

Daarom hebben de laatste uitspraken van O’Malley best wat venijn. Hij roept geen willekeurige gerangschikte bantamweight uit. Hij roept de man uit naar wie veel fans hem nog steeds linken qua opkomst in het titelplaatje. Een tweede overwinning op Yan zou meer doen dan oude ruis wegwerken. Het zou O’Malley meteen terugbrengen naar het diepste deel van het titelgesprek.

Zahabi krijgt nu de kans die Yan niet greep

In plaats daarvan heeft O’Malley op 14 juni Aiemann Zahabi tegenover zich. Het is niet de rematch die hij wilde, maar het is ook geen betekenisloze partij. Zahabi komt binnen met een winning streak van zeven gevechten, en dat verandert de sfeer rond de matchup. Hij krijgt geen beroemde tegenstander als gunst. Hij verdiende het soort plek waar één sterke avond de divisie open kan scheuren.

O’Malley gaf Zahabi krediet voor zijn taaiheid, uithoudingsvermogen en ervaring. Hij wees ook op Zahabi’s kickboksen, precies het deel van dit gevecht dat de vroege rondes interessant kan maken. O’Malley is nog steeds de grotere ster en de bekendere naam voor het gewone publiek, maar Zahabi komt niet als decor. Hij heeft een echte reeks, echt vertrouwen en het soort rustige stijl dat een vechter kan straffen die te ver vooruit kijkt.

• O’Malley wilde Petr Yan voor de UFC White House-kaart.
• De UFC boekte hem in plaats daarvan tegen Aiemann Zahabi op 14 juni.
• Zahabi gaat het gevecht in met een winning streak van zeven gevechten.
• De oude uitslag O’Malley vs Yan houdt het rematch-gesprek nog steeds levend.

Voor O’Malley is dit het gevaarlijke deel. Het publiek zal over Yan praten omdat Yan de grotere naam is en het oude gevecht nog steeds vuur heeft. Maar Zahabi is de man die de zomer daadwerkelijk kan verpesten. Als O’Malley hem behandelt als een uitstel voor het gevecht dat hij echt wilde, kantelt het hele verhaal snel tegen hem.

De matchup heeft meer druk dan op het eerste gezicht lijkt

O’Malley heeft zijn beste werk gebouwd rond afstand, ritme en timing. Als hij comfortabel is, laat hij tegenstanders reiken, missen en resetten voordat ze dichtbij genoeg kunnen komen om het gevecht lelijk te maken. Zahabi kan dat niet lange stukken laten gebeuren. Hij moet O’Malley laten werken, het lichaam raken, ruimte sluiten op de juiste momenten en voorkomen dat hij aan het eind van die lange rechte stoten blijft staan.

De druk op Zahabi is anders. Er wordt niet van hem verwacht dat hij het evenement met zijn naam draagt. Hij hoeft geen populariteitswedstrijd te winnen. Hij moet O’Malley ongemakkelijk maken in de kooi en het gevecht wegleiden van het strakke highlight-reel-tempo dat hem past. Daar vinden underdogs meestal hun opening.

O’Malley weet ook wat een overwinning kan vrijmaken. Als hij Zahabi duidelijk verslaat, kan hij Yans naam terughalen zonder te klinken alsof hij een stap oversloeg. Hij kan zeggen dat hij om de rematch vroeg, het gevecht deed dat de UFC hem gaf en nog steeds de oude rekening wil vereffenen. Dat is een veel sterkere positie dan alleen praten over een geboekte tegenstander.

Yans naam volgt O’Malley nog steeds

Het vreemde aan deze hele situatie is dat Yan niet eens de tegenstander is, maar toch nog een van de centrale namen in het verhaal blijft. Dat gebeurt als een split decision de fanbase nooit helemaal verlaat. Elke keer als O’Malley wint, vragen mensen of Yan de volgende moet zijn. Elke keer als Yan genoemd wordt rond de top van de divisie, wordt O’Malley’s overwinning terug in de discussie getrokken.

O’Malley begrijpt dat beter dan wie dan ook. Hij weet dat de rematch verkoopt omdat beide kanten nog steeds geloven dat ze iets te bewijzen hebben. Hij weet ook dat de UFC niet veel hulp nodig heeft om dat soort gevecht te promoten. Er is geschiedenis, er is irritatie, en er is nog genoeg onenigheid rond de eerste uitslag om de tweede groter te laten voelen dan een normale contender-partij.

Maar voor nu is het echte werk Zahabi. Dat is het gevecht op de kalender. Dat is de man tegenover hem op 14 juni. O’Malley kan over Yan praten, maar hij kan Yan niet bevechten vanuit de Zahabi-matchup. Hij moet eerst de man voor zich verslaan.

Als O’Malley scherp lijkt, wordt het Yan-gesprek luider zodra het gevecht eindigt. Als Zahabi wint, verdwijnt dat allemaal en krijgt de divisie van de ene op de andere dag een nieuw probleem. Dat is de rand van deze booking. Het begon als het gevecht waar O’Malley niet om vroeg, maar het kan de UFC nog steeds precies vertellen waar hij hierna hoort.