Mike Davis verontschuldigt zich na uitbarsting in Abu Dhabi

Mike Davis heeft zijn excuses aangeboden aan Nurullo Aliev na een emotionele uitbarsting na hun gevecht in UFC Abu Dhabi. Davis richtte zich rechtstreeks tot Aliev in een bericht na de nederlaag, waarin hij zei te hopen dat zijn tegenstander het zou zien en waarbij hij de sportiviteit erkende die Aliev aan het einde van het gevecht toonde. De excuses kwamen nadat Davis intense frustratie had geuit over het gevecht en de vechtstijl die er volgens hem van bel tot bel plaatsvond.

Davis presenteerde zijn bericht niet als een omkering van elk gevoel dat hij over het gevecht had. In plaats daarvan scheidde hij zijn teleurstelling over het gevecht van zijn beoordeling van het gedrag van Aliev daarna. Hij omschreef Aliev als een aardige kerel en noemde zijn sportiviteit na het gevecht geweldig, terwijl hij ook zei dat hij in het heetst van de strijd zwaar teleurgesteld in zichzelf was. Die formulering maakt de centrale ontwikkeling duidelijk: Davis nam verantwoordelijkheid voor de toon van zijn reactie terwijl hij bleef uitleggen waarom het resultaat hem van streek maakte. In hetzelfde bericht zei Davis dat hij was overgevlogen om de UFC te helpen terwijl hij ziek en geblesseerd was. Dat werd gepresenteerd als Davis' eigen weergave van de omstandigheden rond zijn optreden, niet als een onafhankelijk vastgestelde verklaring voor de nederlaag. Zijn opmerkingen richtten zich ook op wat hij stalllen noemde, waarbij hij betoogde dat vasthouden zonder los te laten om te slaan niet als betekenisvol worstelen zou moeten gelden. De excuses pakten dus een direct conflict na het gevecht aan, terwijl de competitieve frustratie van Davis duidelijk intact bleef.

Davis erkent de sportiviteit van Aliev

Het belangrijkste deel van Davis' vervolg was zijn directe erkenning van Aliev. Davis schreef zijn tegenstander bij naam en zei dat Aliev uiteindelijk een aardige kerel was geweest. Hij prees ook de sportiviteit die na hun gevecht werd getoond. In een moment gevormd door woede en teleurstelling gaf die erkenning Davis' bericht een duidelijk corrigerend doel: hij richtte zijn spijt niet alleen op het resultaat, maar op de manier waarop hij erop reageerde. Davis zei dat hij in het heetst van de strijd teleurgesteld in zichzelf was. Dat is belangrijk omdat zijn eerste reactie brede kritiek bevatte op het soort grappling-uitwisseling waarvan hij meende dat die plaatsvond. Zijn latere woorden wisten die kritiek niet uit, maar ze markeerden wel een grens tussen het aanvallen van de ervaring van het gevecht en het erkennen van de persoon tegenover hem. De rol van Aliev in het verhaal blijft beperkt tot de tegenstander van wie Davis verloor en de atleet wiens sportiviteit Davis specifiek erkende.

Davis’ frustratie was geworteld in zijn opvatting dat geen van beide vechters op bepaalde momenten genoeg had gedaan om te bepalen wie er gedomineerd werd. Hij vroeg zich af hoe een gevecht kon worden gewonnen door wat hij omschreef als tijdrekken, en zei dat Aliev hem van bel tot bel vasthield. Davis zei ook dat hij Aliev de kans gaf om zich los te maken en te slaan, maar vond dat die kans niet werd benut. Die uitspraken blijven Davis’ interpretatie van de actie. Het aangeleverde verslag bevat geen scoregegevens, ronde-voor-ronde analyse, officiële commentaren, statistieken of enige aanvullende uitleg over de beslissing. Wat het wel vaststelt, is de volgorde van Davis’ publieke reactie: een nederlaag tegen Aliev, een verhitte reactie gericht op worstelen en controle, en daarna een verontschuldiging die specifiek Alievs gedrag na het gevecht prees. Die chronologie helpt de verontschuldiging in context te plaatsen zonder Davis’ kritiek te behandelen als een bevestigd technisch oordeel over het gevecht.

Wat Davis zei dat hij betreurde

Davis’ bericht bevatte twee sporen die samen kunnen worden gelezen zonder ze te verwarren. Ten eerste sprak hij spijt uit over zijn eigen gedrag en zei hij diep teleurgesteld in zichzelf te zijn. Ten tweede hield hij vol dat hij het gevecht gênant vond, omdat hij vond dat controle zonder betekenisvolle afstand of stoten de uitkomst had bepaald. De verontschuldiging was persoonlijk aan Aliev gericht, terwijl de klacht gericht was op Davis’ begrip van hoe het gevecht verliep. Dat onderscheid is belangrijk, omdat een verontschuldiging na een gevecht verkeerd kan worden begrepen als een volledige intrekking van elke competitieve klacht. Davis bracht het niet zo. Hij prees Alievs sportiviteit, noemde hem een aardige jongen en zei dat zijn eerdere emotionele toestand zijn reactie had beïnvloed. Tegelijkertijd bleef hij het gevecht beschrijven als een waarin hij zich voortdurend vastgehouden voelde. Het beschikbare materiaal ondersteunt beide delen van die weergave, maar stelt geen bredere consequentie vast voor Davis, Aliev of de UFC.

• Davis verontschuldigde zich rechtstreeks bij Nurullo Aliev en prees de sportiviteit die Aliev na het gevecht toonde.
• Davis bleef frustratie uiten over wat hij beschreef als tijdrekken en aanhoudend vasthouden tijdens het gevecht.

Mike Davis’ bericht na het gevecht na UFC Abu Dhabi was niet zomaar een klacht over een nederlaag. Het was ook een erkenning dat zijn reactie verder ging dan de tegenstander die hem net had verslagen. Door Nurullo Alievs sportiviteit te prijzen en teleurstelling in zichzelf uit te spreken, deed Davis een directe poging om de persoonlijke kant van de uitbarsting recht te zetten. Zijn frustratie over het gevecht bleef, maar de verontschuldiging maakte duidelijk dat hij die frustratie niet op Alievs gedrag na de laatste bel plaatste.

Bronnen: Sherdog