Chris Weidman haalt herinneringen op aan USADA-testbeproevingen

Chris Weidman heeft moeilijke ontmoetingen met USADA-testen aangehaald, waaronder een bezoek aan een golfbaan en een waarschuwing die verband hield met een niet-gemelde reis naar zijn berghuis. In een recente aflevering van de Deep Waters-podcast deelde Weidman anekdotes over de logistieke uitdagingen van het testproces. Zijn verhalen gaven een beeld uit de eerste hand van hoe willekeurige oproepen en whereabouts-vereisten konden botsen met gewone plannen en wedstrijdvoorbereiding.

USADA verzorgde de testen voor het UFC-roster van 2015 tot 2023. Het systeem omvatte willekeurige testen en de verplichting voor atleten om het agentschap op de hoogte te houden van hun whereabouts. Voor Chris Weidman betekende die regeling dat testers konden opdagen tijdens vrije tijd, reizen of een periode waarin hij zich probeerde te concentreren op een geplande wedstrijd. De rode draad in zijn herinneringen was timing: zodra er contact was gemaakt, zei hij, moest de tester hem binnen ongeveer een uur zien, of misschien anderhalf uur. Dat maakte een gemiste locatie-update meer dan een administratieve ergernis, omdat terugkeren naar het gemelde adres direct het probleem kon worden.

Weidmans verhalen tonen testdruk

Een van Chris Weidmans voorbeelden kwam terwijl hij aan het golfen was. Hij zei dat testers naar de baan kwamen en op hem wachtten bij de turn, waar hij urine- en bloedmonsters afstond. Hij voegde eraan toe dat zijn metgezellen moesten wachten terwijl de afname werd afgerond, omdat hij volgens zijn verhaal de testers niet uit het zicht mocht laten zodra ze hem hadden gevonden. De episode is een nuttig voorbeeld van hoe een out-of-competition-test een activiteit kon onderbreken zonder voorafgaande planning. Chris Weidman zei ook dat hij een waarschuwing kreeg nadat hij naar zijn berghuis was gegaan, dat volgens hem twee uur verderop lag, zonder die locatie in de USADA-app bij te werken. Hij herinnerde zich dat hij een telefoontje kreeg dat testers bij zijn huis waren en racete vervolgens naar huis. Door het verkeer liep hij vertraging op, zei hij, en de collector vertrok. Weidman benadrukte dat hij geen drugstest had gefaald; hij beschreef de uitkomst als een waarschuwing omdat hij niet binnen het gestelde tijdsbestek van twee uur was getest. Dat onderscheid is cruciaal in zijn verhaal: het probleem dat hij beschreef was een whereabouts- en timingfout, geen positieve testuitslag.

Het meest gespannen verhaal van Chris Weidman betrof zijn geplande optreden tegen Yoel Romero op UFC 205. Weidman noemde de kaart het eerste UFC-evenement in New York City en zei dat hij vastbesloten was om als Long Island-native te vechten. Hij zei dat hij drieëneenhalve week voor het gevecht zijn knie blesserde en een operatie onderging, terwijl hij ervoor koos de UFC niets te vertellen omdat hij op de kaart wilde blijven. Na terugkomst uit het ziekenhuis, zei hij, had hij een infuusband om zijn arm en nam hij pijnstillers toen USADA voor zijn deur stond. Weidman herinnerde zich dat hij materiaal van zijn been verwijderde en probeerde te doen alsof hij net geen operatie had ondergaan. Hij karakteriseerde de situatie als een nachtmerrie en zei dat hij paranoïde was om in de problemen te komen, hoewel het uiteindelijk goed afliep. De gang van zaken verklaart waarom dit bezoek afstak tegen het ongemak op de golfbaan: het vond plaats te midden van een blessure, een operatie en een naderende geplande wedstrijd.

Een smal tijdvenster vormde elke episode

De verhalen van Weidman maken de druk van het whereabouts-systeem gemakkelijk te begrijpen. Een locatiemelding, een terugreis en een persoonlijke afname hadden allemaal directe gevolgen voor de dag van de atleet. In het verhaal over het berg huis was het belangrijkste feit niet een mislukte monsterafname, maar zijn onvermogen om het adres te bereiken voordat de controleur vertrok. In het UFC 205-verhaal zorgde de onverwachte klop op de deur voor angst omdat Weidman geloofde dat de zichtbare tekenen van medische behandeling vragen konden oproepen. De Deep Waters-discussie bevatte ook verhalen van Jorge Masvidal en Dustin Poirier, beiden beperkt tot hun eigen ervaringen met hetzelfde testbureau. Hun verhalen geven context waarom de anekdotes van Chris Weidman niet simpelweg over één ongebruikelijk telefoontje gingen. Masvidal beschreef hoe hij na een zware training en een saunabezoek moest wachten voordat hij een monster kon afstaan, terwijl Poirier zich herinnerde dat hij urine- en bloedtesten voltooide bij een truckdealer nadat hij niet op tijd thuis kon komen. Het gesprek draaide dus om de logistieke eisen die volgens de vechters gepaard gingen met willekeurige testen tijdens de USADA-periode.

• Chris Weidman zei dat testers hem op een golfbaan ontmoetten, waar hij bij de turn urine- en bloedmonsters afstond.
• Chris Weidman zei dat een niet-gemeld verblijf in zijn berg huis leidde tot een waarschuwing nadat hij niet op tijd terug kon keren naar zijn opgegeven huis.

Weidman beschuldigde niets van een mislukte test of kondigde geen gevecht aan. Hij beschreef de dagelijkse druk van het whereabouts-systeem van USADA en onaangekondigde afnames tijdens de UFC-periode van het bureau van 2015 tot 2023. Van de golfbaan tot de poging om naar huis te gaan en de periode voor UFC 205 beschreef Weidman hoe een kort reactievenster routinematige testen kon veranderen in een zeer stressvol onderdeel van het schema van een vechter.