Ο Γίρι Προχάζκα λέει ότι έπεσε στο «40 ή 50 τοις εκατό»

Ο Jiri Prochazka ακόμα προσπαθεί να εξηγήσει μία από τις πιο παράξενες καταρρεύσεις της πρόσφατης πορείας του στο UFC, και η τελευταία του εκδοχή πλησιάζει πολύ περισσότερο στην πραγματική ζημιά από την πρώτη.

Αμέσως μετά την ήττα στο UFC 327, ο Prochazka δέχτηκε πυρά για τη δήλωσή του ότι έδειξε «έλεος» όταν ο Carlos Ulberg υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο κατά τη διάρκεια του αγώνα τους. Αυτή η φράση δεν έκατσε καλά, και ήταν αναμενόμενο να ακούγεται άσχημα όταν ξαναπαιζόταν απέναντι στο φινάλε. Τώρα ο Prochazka επανήλθε με διαφορετική εξήγηση. Λέει ότι τη στιγμή που τραυματίστηκε ο Ulberg, η δική του συγκέντρωση έπεσε απότομα. Όχι λίγο. Όχι απλώς αρκετά για να χάσει μια ανταλλαγή. Λέει ότι έπεσε περίπου στο 40 ή 50 τοις εκατό του κανονικού του επιπέδου απόδοσης, γιατί πίστευε ότι ο αγώνας ήταν κοντά στο να σταματήσει ούτως ή άλλως. Είναι σκληρό πράγμα για έναν διεκδικητή να το παραδεχτεί, αλλά βγάζει επίσης πολύ περισσότερο νόημα από το να προσποιείται ότι αυτή ήταν κάποια ευγενής πράξη που πήγε στραβά.

Και γι' αυτό έχει σημασία αυτή η ιστορία. Η ίδια η ήττα ήταν ήδη μεγάλη, γιατί άλλαξε τη μορφή της εικόνας στα light heavyweight. Ο Prochazka δεν είναι κάποιο περιθωριακό όνομα που προσπαθεί να παραμείνει ορατό. Είναι πρώην πρωταθλητής που εξακολουθεί να ασκεί πραγματική βαρύτητα στην κατηγορία, και κάθε αποτέλεσμα γύρω του μετατοπίζει τη διάθεση στα 205. Όταν ένας τέτοιος αθλητής λέει ότι αποσπάστηκε νοητικά στη μέση ενός ζωντανού αγώνα UFC, επειδή πίστευε ότι ο άλλος ήταν πολύ τραυματισμένος για να συνεχίσει, οι άνθρωποι δεν ακούν απλώς μια δικαιολογία. Ακούν πώς ένας αγώνας κορυφαίου επιπέδου μπορεί να πάει στραβά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όταν η ανάγνωση είναι λάθος και τα ένστικτα δεν επιστρέφουν εγκαίρως.

Ο Prochazka παραδέχεται ότι έχασε τη συγκέντρωσή του στην χειρότερη δυνατή στιγμή

Αυτό που κάνει την εξήγηση του Prochazka πιο πιστευτή αυτή τη φορά είναι ότι ακούγεται λιγότερο κολακευτική. Η προηγούμενη φράση περί «ελέους» έκανε να φαίνεται ότι διάλεξε τη συμπόνια και το πλήρωσε. Αυτή η νέα εκδοχή ακούγεται πιο μπερδεμένη και πολύ πιο ανθρώπινη. Λέει ότι πίστευε πως η αλληλουχία είχε ήδη περάσει σε έδαφος διακοπής, χαλάρωσε νοητικά και άρχισε να αντιμετωπίζει τη στιγμή περισσότερο σαν ελεγχόμενη δουλειά παρά σαν πραγματικό αγώνα που ήταν ακόμα ζωντανός μπροστά του. Με τα δικά του λόγια, ήταν σχεδόν σαν sparring. Σε ένα γυμναστήριο, μια τέτοια απροσεξία είναι εκνευριστική. Στο octagon, απέναντι σε έναν επικίνδυνο light heavyweight που είναι ακόμα στις αισθήσεις του και ακόμα χτυπάει, μπορεί να καταστρέψει ολόκληρη τη βραδιά.

Αυτή η μία λεπτομέρεια αλλάζει την ιστορία του φινάλε. Δεν διαγράφει αυτό που έκανε ο Ulberg, και δεν γλιτώνει τον Prochazka από την ήττα. Αλλά εξηγεί γιατί το τέλος φάνηκε τόσο παράξενο για έναν αθλητή που συνήθως ζει στο χάος καλύτερα από σχεδόν οποιονδήποτε στην κατηγορία. Ο Prochazka έχει χτίσει ολόκληρη την εικόνα του πάνω στην πίεση, το ρίσκο, τον αυτοσχεδιασμό και την ικανότητα να μένει παρών σε άσχημες στιγμές. Το να τον δεις να αποσπάται νοητικά στη μέση μιας ζωντανής ανταλλαγής φάνηκε λάθος ακόμη και πριν το εξηγήσει. Τώρα η εικόνα είναι πιο καθαρή. Πίστευε ότι ο κίνδυνος είχε περάσει. Δεν είχε περάσει. Ο Ulberg είδε το άνοιγμα και έκλεισε την υπόθεση.

Υπάρχει άλλο ένα επίπεδο εδώ, και δεν είναι μικρό. Ο Prochazka είναι από εκείνους τους μαχητές των οποίων η έλξη προέρχεται από την αίσθηση ότι μπορεί να επιβιώσει από τα πάντα αν ο αγώνας γίνει αρκετά περίεργος. Δεν είναι τακτοποιημένος, και αυτό είναι μέρος του γιατί τον παρακολουθεί ο κόσμος. Αλλά αυτό δεν ήταν αγριότητα που λειτουργούσε υπέρ του. Αυτός ήταν λανθασμένος υπολογισμός, απλός και ξεκάθαρος. Διάβασε λάθος τη στιγμή, σήκωσε το πόδι από το γκάζι ακριβώς τη λάθος στιγμή, και χάρισε ένα διάστημα του αγώνα που κάποιος στο επίπεδό του δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να δωρίσει. Αυτό είναι το είδος του λάθους που οι προπονητές επαναλαμβάνουν για εβδομάδες γιατί δεν προέρχεται από έλλειψη ικανότητας. Προέρχεται από μια σπασμένη απόφαση σε πραγματικό χρόνο.

Η αντίδραση γύρω από το άθλημα ήταν προβλέψιμη. Άλλοι μαχητές τον κορόιδεψαν, οι επικριτές χαρακτήρισαν την εξήγηση μαλακή, και το όλο πράγμα γρήγορα μετατράπηκε σε μια από εκείνες τις ιστορίες όπου οι άνθρωποι διαλέγουν πλευρά πριν καν ακούσουν τις λεπτομέρειες. Ο Prochazka, από την πλευρά του, δεν βυθίστηκε πραγματικά σε ένα μακρύ δημόσιο πηγαινέλα. Αγνόησε λίγο από τον εξωτερικό θόρυβο και παραδέχτηκε ότι έκανε λάθος. Και αυτό το κομμάτι έχει σημασία. Δεν ισχυρίζεται κλοπή. Δεν υποστηρίζει ότι το αποτέλεσμα θα έπρεπε να ανατραπεί. Λέει ότι έχασε το νοητικό νήμα, πλήρωσε γι' αυτό αμέσως, και τώρα πρέπει να ζήσει με τις συνέπειες σε μια κατηγορία όπου μια κακή βραδιά μπορεί να σου ρίξει μήνες έξω από την πορεία σου.

• Ο Prochazka δεν πλαισιώνει πλέον την καίρια στιγμή του UFC 327 ως «έλεος».
• Τώρα λέει ότι έπεσε νοητικά σε περίπου το μισό του κανονικού του επιπέδου.
• Πίστευε ότι ο τραυματισμός του Ulberg θα οδηγούσε σε διακοπή.
• Αυτή η παύση έδωσε στον Ulberg την ευκαιρία να τελειώσει τον αγώνα.

Από διαιρετική σκοπιά, αυτό έχει σημασία γιατί το τοπίο των light heavyweight δεν έχει υπομονή για αυτοπροκληθείσες οπισθοδρομήσεις. Ο Prochazka μιλά ήδη σαν άνθρωπος που πιστεύει ότι θα επιστρέψει σε αγώνα τίτλου πριν καν επιστρέψει ο Ulberg από το χειρουργείο, και αυτό σου λέει ότι δεν το αντιμετωπίζει ως την αρχή μιας παρακμής. Το αντιμετωπίζει ως ένα βίαιο, ηλίθιο, δαπανηρό λάθος μέσα σε μία ακολουθία. Η αυτοπεποίθηση δεν ήταν ποτέ το πρόβλημά του. Το πραγματικό ζήτημα είναι αν το UFC το βλέπει ως μια γρήγορη παράκαμψη ή ως σημάδι ότι ο δρόμος του τίτλου στα 205 γίνεται πιο πολυσύχναστος και λιγότερο συγχωρητικός γύρω του.

Υπάρχει επίσης κάτι αποκαλυπτικό στον χρόνο των δηλώσεων. Ο Prochazka είναι πίσω στο σπίτι του τώρα, έχει μιλήσει για το ότι επικεντρώνεται στη νεογέννητη κόρη του, και λέει ότι σοβαρές συζητήσεις για τον επόμενο αγώνα θα ξεκινήσουν πιθανώς μέσα σε περίπου ένα μήνα. Αυτό δίνει σε όλη αυτή την εξήγηση διαφορετικό τόνο. Αυτό δεν ήταν ένα συναισθηματικό ξέσπασμα δίπλα στο κλουβί ή μια άμεση αντίδραση με την αδρεναλίνη να καίει ακόμα μέσα του. Αυτή ήταν η πιο ήρεμη εκδοχή, αυτή που ήρθε αφού ξαναέπαιξε την ήττα και έζησε με την κριτική. Αν αυτό είναι το σημείο όπου κατέληξε μετά από όλα αυτά, τότε αυτή είναι πιθανώς η εξήγηση που πραγματικά πιστεύει.

Και ειλικρινά, κάνει την ήττα πιο επιζήμια, όχι λιγότερο. Οι οπαδοί μπορούν να συγχωρήσουν μια καθαρή ήττα από τον καλύτερο άνθρωπο της βραδιάς. Αυτό που μένει περισσότερο είναι μια ήττα που μοιάζει αποφεύξιμη. Ο Prochazka δεν παρασύρθηκε σε έναν αργό αγώνα που ποτέ δεν κατάλαβε. Δεν διαλύθηκε σε πέντε γύρους από ένα καλύτερο πλάνο. Έσβησε σε μια ενεργή ζώνη κινδύνου και πλήρωσε αμέσως. Αυτού του είδους η ήττα ακολουθεί έναν μαχητή, γιατί η διόρθωση ακούγεται απλή μέχρι να αρχίσει το βίντεο. Μείνε παρών. Τελείωσε τη δουλειά. Μην υποθέτεις τίποτα. Εύκολο να το πεις. Πιο δύσκολο να το ξαναεμπιστευτείς όταν η ανάμνηση του λάθους είναι πλέον μέρος της τελευταίας σου εμφάνισης στο UFC.

Οπότε εδώ βρίσκεται τώρα η ιστορία. Ο Jiri Prochazka λέει ότι δεν ήταν πουθενά κοντά στον εαυτό του αφού είδε τον Carlos Ulberg τραυματισμένο, ότι το μυαλό του χαλάρωσε όταν θα έπρεπε να σφίξει, και ότι το αποτέλεσμα προήλθε από αυτή την απώλεια προσοχής περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Είτε οι οπαδοί πιστεύουν την πλήρη εξήγηση είτε όχι, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο. Δεν προσπαθεί πλέον να κάνει τη στιγμή να ακούγεται ευγενής. Την αποκαλεί όπως φάνηκε κάτω από το πιο σκληρό δυνατό φως για έναν μαχητή του διαμετρήματός του: αποτυχία συγκέντρωσης στην χειρότερη δυνατή στιγμή. Σε ένα διαμέτρημα σαν αυτό, αυτό μπορεί να κοστίσει περισσότερο από έναν αγώνα. Μπορεί να κοστίσει δυναμική, διαπραγματευτική ισχύ και μήνες εδάφους στην κούρσα του τίτλου πριν καν σου δοθεί η ευκαιρία να το διορθώσεις.