Jiri Prochazka, "yüzde 40 ya da 50'ye" düştüğünü söylüyor

Jiri Prochazka, son UFC serüvenindeki en tuhaf çöküşlerinden birini hâlâ açıklamaya çalışıyor ve en son anlatımı, ilkinden çok daha fazla gerçek hasara yaklaşıyor.

UFC 327'deki yenilginin hemen ardından Prochazka, maçları sırasında Carlos Ulberg ciddi bir diz sakatlığı yaşadığında "merhamet" gösterdiğini söylediği için tepki almıştı. Bu söz iyi karşılanmadı ve bitişe karşı tekrar tekrar okunduğunda her zaman kötü kulağa gelecekti. Şimdi Prochazka farklı bir açıklamayla geri döndü. Ulberg sakatlandığı anda kendi odağının sert biçimde düştüğünü söylüyor. Azıcık değil. Sadece bir alışverişi kaybedecek kadar değil. Maçın zaten durdurulmaya çok yakın olduğunu düşündüğü için normal performans seviyesinin yaklaşık yüzde 40 veya 50'sine düştüğünü söylüyor. Bu, bir iddia sahibinin itiraf etmesi için acımasız bir şey, ama bunun ters giden soylu bir davranış olduğunu iddia etmekten çok daha mantıklı.

Ve bu yüzden bu hikâye önemli. Yenilginin kendisi zaten büyüktü çünkü hafif ağır sıklet tablosunun şeklini değiştirdi. Prochazka görünür kalmaya çalışan sıradan bir isim değil. Bölümde hâlâ gerçek bir ağırlığı olan eski bir şampiyon ve çevresindeki her sonuç 205'teki havayı değiştiriyor. Böyle bir dövüşçü, devam eden bir UFC maçının ortasında, diğer adamın devam edemeyecek kadar sakat olduğuna inandığı için zihinsel olarak koptuğunu söylediğinde, insanlar sadece bir bahane duymuyor. Okuma yanlış olduğunda ve içgüdüler zamanında geri dönmediğinde üst düzey bir maçın birkaç saniye içinde nasıl ters gidebileceğini duyuyorlar.

Prochazka odağını en kötü olası anda kaybettiğini itiraf ediyor

Prochazka'nın açıklamasını bu kez daha inandırıcı kılan şey, kulağa daha az pohpohlayıcı gelmesi. Daha önceki "merhamet" ifadesi, şefkat gösterdiği ve bunun bedelini ödediği izlenimini veriyordu. Bu yeni versiyon ise daha dağınık ve çok daha insani. Sekansın çoktan nakavt bölgesine geçtiğine inandığını, zihinsel olarak gevşediğini ve o anı hâlâ karşısında canlı olan gerçek bir dövüşten çok kontrollü bir iş gibi görmeye başladığını söylüyor. Kendi ifadesiyle neredeyse sparring yapıyordu. Salonda böylesi bir dalgınlık can sıkıcıdır. Octagon'da ise hâlâ bilinci yerinde ve hâlâ yumruk savuran tehlikeli bir light heavyweight karşısında koca geceyi mahvedebilir.

Bu tek detay, bitişin hikâyesini değiştiriyor. Ulberg'in yaptıklarını silmiyor ve Prochazka'yı mağlubiyetten kurtarmıyor. Ancak genellikle kaostan bölümdeki neredeyse herkesten daha iyi beslenen bir dövüşçü için finalin neden bu kadar garip göründüğünü açıklıyor. Prochazka tüm imajını baskı, risk, doğaçlama ve çirkin anlarda zihinsel olarak orada kalabilme yeteneği üzerine kurdu. Canlı bir takasın ortasında zihinsel olarak kopması, açıklamasından önce bile tuhaf geliyordu. Şimdi tablo daha net. Tehlikenin geçtiğini düşündü. Geçmemişti. Ulberg boşluğu gördü ve işi bitirdi.

Burada bir katman daha var ve küçük değil. Prochazka, dövüş yeterince tuhaflaşırsa her şeyi atlatabileceği hissinden popülerlik kazanan dövüşçülerden biri. Düzenli biri değil ve insanların onu izlemesinin bir nedeni de bu. Ancak bu, onun lehine çalışan bir vahşilik değildi. Bu düpedüz yanlış hesaplamaydı. Anı yanlış okudu, ayağını tam olarak yanlış zamanda gazdan çekti ve kendi seviyesindeki birinin hediye edemeyeceği bir dövüş dilimini kaybetti. Bu, antrenörlerin haftalarca tekrar izlediği türden bir hata çünkü yetenek eksikliğinden gelmiyor. Gerçek zamanlı olarak bozulan bir karardan geliyor.

Spor camiasındaki tepki tahmin edilebilirdi. Diğer dövüşçüler onunla dalga geçti, eleştirmenler açıklamayı yumuşak buldu ve her şey kısa sürede insanların detayları dinlemeden taraf seçtiği o hikâyelerden birine dönüştü. Prochazka ise uzun bir kamuoyu atışmasına pek girmedi. Dış gürültünün bir kısmını geçiştirdi ve hata yaptığını kabul etti. Bu da önemli. Soygun iddiasında bulunmuyor. Sonucun değiştirilmesi gerektiğini savunmuyor. Zihinsel ipi kaybettiğini, bunun bedelini anında ödediğini ve artık tek kötü gecenin yolundan aylar çalabileceği bir bölümde sonuçlarıyla yaşamak zorunda olduğunu söylüyor.

• Prochazka artık UFC 327'deki kilit anı "merhamet" olarak çerçevelemiyor.
• Şimdi zihinsel olarak normal seviyesinin yaklaşık yarısına düştüğünü söylüyor.
• Ulberg'in sakatlığının maçın durdurulmasına yol açacağına inanıyordu.
• Bu duraklama Ulberg'e maçı bitirme şansı verdi.

Bölüm açısından bakıldığında bu önemli çünkü hafif ağır sıklette kendi kendine yaratılan aksilikler için sabır yok. Prochazka zaten Ulberg ameliyattan dönmeden önce bir unvan maçına çıkacağına inanan bir adam gibi konuşuyor ve bu ona bunu bir düşüşün başlangıcı olarak görmediğini söylüyor. Bunu tek bir sekans içinde keskin, aptalca, maliyetli bir hata olarak görüyor. Özgüven hiçbir zaman sorunu olmadı. Asıl mesele UFC'nin bunu hızlı bir sapma mı yoksa 205'te unvan yolunun çevresinde daha kalabalık ve daha az affedici hale geldiğinin bir işareti mi olarak gördüğü.

Yorumların zamanlamasında da bir şeyler açığa çıkıyor. Prochazka şimdi evinde, yeni doğan kızına odaklandığından bahsetti ve bir sonraki maçla ilgili ciddi görüşmelerin muhtemelen yaklaşık bir ay içinde başlayacağını söylüyor. Bu da tüm bu açıklamaya farklı bir ton katıyor. Bu, kafes kenarında duygusal bir patlama ya da adrenalin hâlâ damarlarında yanarken verilen anlık bir tepki değildi. Bu daha sakin versiyondu, mağlubiyeti tekrar tekrar izleyip eleştirilerle yaşadıktan sonra gelen. Eğer tüm bunlardan sonra vardığı yer buysa, o zaman muhtemelen gerçekten inandığı açıklama budur.

Ve açıkçası bu, yenilgiyi daha az değil daha çok yıkıcı yapıyor. Taraftarlar o gece daha iyi olana karşı temiz bir yenilgiyi affedebilir. Daha uzun süre akılda kalan şey kaçınılabilir gibi görünen bir yenilgidir. Prochazka hiç anlamadığı yavaş bir maça sürüklenmedi. Daha iyi bir planla beş raunt boyunca hırpalanmadı. Canlı bir tehlike bölgesinde dikkati kapandı ve bedelini anında ödedi. Bu tür bir yenilgi bir dövüşçünün peşini bırakır çünkü çözüm kaset dönene kadar basit görünür. Anda kal. İşi bitir. Hiçbir şeyi varsayma. Söylemesi kolay. Hatanın anısı artık son UFC görünümünün bir parçası olduğunda tekrar güvenmek daha zor.

İşte hikâye şimdi bu noktada duruyor. Jiri Prochazka, Carlos Ulberg'in yaralandığını gördükten sonra kendisi olmadığını, zihninin gerilmesi gerekirken gevşediğini ve sonucun her şeyden çok bu gafletten kaynaklandığını söylüyor. Taraftarlar bu açıklamanın tamamına inansın ya da inanmasın, bir şey açık. O artık o anı soylu göstermeye çalışmıyor. Kendi kalibresindeki bir dövüşçü için mümkün olan en acımasız ışıkta olduğu gibi adlandırıyor: olabilecek en kötü zamanda bir konsantrasyon başarısızlığı. Böyle bir bölümde bu birden fazla maça mal olabilir. Onu düzeltme şansı bulmadan önce ivmeye, kaldıraca ve unvan yarışında aylarca kaybedilen zemine mal olabilir.