Η καριέρα του Islam Makhachev στο UFC

Η καριέρα του Islam Makhachev βγάζει περισσότερο νόημα όταν ξεκινήσεις πολύ μακριά από τη ζώνη. Όχι από τις υπερασπίσεις τίτλου. Όχι από τις συζητήσεις για pound-for-pound. Ούτε καν από το UFC. Ξεκινά στο Νταγκεστάν, σε ένα μέρος που διαμορφώνει μαχητές προτού καν καταλάβουν ότι γίνονται μαχητές. Σκληρά βουνά, σκληροί άνθρωποι, σκληρές ρουτίνες. Η ζωή εκεί δεν χαρίζει μαλακότητα κατά λάθος. Τα αγόρια μεγαλώνουν ανάμεσα σε αίθουσες πάλης, πειθαρχία, μεγαλύτερους άνδρες που δεν σπαταλούν λόγια, και την αίσθηση ότι αν θέλεις σεβασμό, καλύτερα να είσαι έτοιμος να τον κερδίσεις ξανά αύριο ακόμα κι αν τον κέρδισες ήδη σήμερα.

Αυτός ο κόσμος είναι διάχυτος σε όλη την καριέρα του Makhachev. Τον βλέπεις στον τρόπο που μάχεται. Τον ακούς στον τρόπο που μιλάει. Ποτέ δεν έχτισε τον εαυτό του πρώτα ως θορυβώδες αστέρι. Τον έχτισε σαν σοβαρό αθλητή από ένα σοβαρό μέρος. Γεννήθηκε στο Makhachkala και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου τα μαχητικά αθλήματα δεν ήταν φαντασία. Ήταν πραγματική δουλειά. Πραγματική κουλτούρα. Πραγματική περηφάνια. Στο Νταγκεστάν, τα αγόρια μεγαλώνουν με την πάλη και το combat sambo κοντά στην επιφάνεια της καθημερινής ζωής. Ο Makhachev επίσης.

Δεν ανατράφηκε ως κάποιος λαμπερός μελλοντικός πρωταθλητής. Ανατράφηκε σε ένα περιβάλλον όπου η προπόνηση γίνεται μέρος του χαρακτήρα. Μεγάλωσε ανάμεσα σε σκληρές αίθουσες και σκληρές προσδοκίες. Προπονήθηκε υπό τον Abdulmanap Nurmagomedov, το ίδιο μυαλό που διαμόρφωσε τον Khabib. Αυτό έχει σημασία, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως συντόμευση. Ο Islam δεν έγινε σπουδαίος επειδή στάθηκε δίπλα στο μεγαλείο. Έγινε σπουδαίος επειδή επέζησε αυτού του συστήματος και συνέχισε να βελτιώνεται μέσα σε αυτό. Υπάρχει διαφορά.

Οι άνθρωποι έξω από αυτόν τον κόσμο συχνά περιορίζουν τους μαχητές του Νταγκεστάν σε ένα πράγμα. Πάλη. Πίεση. Έλεγχος. Αυτό είναι τεμπέλικο. Το παιχνίδι του Makhachev δεν ήταν ποτέ τόσο μικρό. Ναι, η βάση του grappling ήταν ελίτ. Ναι, τα ένστικτα του sambo ήταν εκεί από την αρχή. Αλλά ακόμα και νωρίς, υπήρχε κάτι πιο καθαρό στον τρόπο που κινούνταν. Ήταν ισορροπημένος. Ήταν υπομονετικός. Μπορούσε να κλωτσήσει. Μπορούσε να αντεπιτεθεί. Μπορούσε να σταθεί απέναντι σε έναν άνδρα χωρίς να δείχνει βιαστικός. Δεν μαχόταν σαν κάποιος που χρειαζόταν το χάος για να νιώσει ζωντανός. Μαχόταν σαν κάποιος που ήθελε ο αγώνας να γίνει τόσο μικρός ώστε μόνο οι δικές του αποφάσεις να μετρούσαν ακόμα.

Η άνοδος του Islam Makhachev στα lightweight

Πριν από το UFC, έχτισε τον εαυτό του μέσα από το M-1 και τη περιφερειακή σκηνή με τον δύσκολο τρόπο. Κέρδιζε. Συνέχιζε να κερδίζει. Έκανε το άθλημα να μοιάζει ελεγχόμενο γύρω του. Μπορούσες ήδη να δεις γιατί οι άνθρωποι μέσα στο MMA τον έπαιρναν στα σοβαρά. Δεν ήταν απλώς άλλο ένα prospect από τη γραμμή των Nurmagomedov. Ήταν το δικό του είδος προβλήματος. Πιο συμπαγής από τον Khabib κατά κάποιους τρόπους. Λιγότερο συναισθηματικά ορατός. Πιο ψυχρός. Το παιχνίδι του δεν σου φώναζε πάντα. Σφιχταγκάλιαζε γύρω σου.

Όταν έφτασε στο UFC, οι προσδοκίες υπήρχαν, αλλά όχι ακόμη η βεβαιότητα. Αυτό το κομμάτι έπρεπε να κερδιθεί. Η νίκη του στο ντεμπούτο κόντρα στον Leo Kuntz φάνηκε σαν ένα φυσιολογικό πρώτο βήμα. Μετά ήρθε ο Adriano Martins, και μαζί του το πρώτο πραγματικό σοκ στη ζωή του Makhachev στο UFC. Ο Martins τον νοκ άουτ στον πρώτο γύρο. Για έναν άνθρωπο που αργότερα θα γινόταν σχεδόν αδύνατο να μπει σε κακές θέσεις, αυτή η ήττα έχει τεράστια σημασία. Έδειξε ότι η καριέρα δεν γεννήθηκε τέλεια. Του έδωσε επίσης κάτι που πολλοί μακροχρόνιοι πρωταθλητές χρειάζονται νωρίς, είτε το θέλουν είτε όχι. Πόνο. Προοπτική. Απόδειξη ότι μια λάθος ανάγνωση μπορεί να καταστρέψει τα πάντα.

Κάποιοι μαχητές περνούν χρόνια προσπαθώντας να συνέλθουν από ένα νοκ άουτ σαν αυτό, ειδικά όταν συμβαίνει πριν καν το κοινό αποφασίσει ποιοι είναι. Ο Makhachev δεν κατέρρευσε. Ξαναχτίστηκε. Αυτό λέει πολλά γι' αυτόν. Δεν αντέδρασε σαν μαχητής που χρειαζόταν προστασία. Αντέδρασε σαν μαχητής που μόλις είχε θυμηθεί ότι το άθλημα τιμωρεί την υπερβολική αυτοπεποίθηση και την τεχνική τεμπελιά πιο γρήγορα απ' όσο το ταλέντο μπορεί να τον σώσει. Επέστρεψε πιο κοφτερός.

Μετά την ήττα από τον Martins, το σερί που ακολούθησε έγινε μια από τις πιο σοβαρές αναρριχήσεις που έχει δει η κατηγορία ελαφρών βαρών. Chris Wade. Nik Lentz. Gleison Tibau. Kajan Johnson. Arman Tsarukyan. Davi Ramos. Drew Dober. Thiago Moises. Dan Hooker. Bobby Green. Είναι μια δυνατή λίστα, και αυτό που ξεχωρίζει τώρα είναι πόσο ολοκληρωμένη φαίνεται. Διαφορετικά σχήματα. Διαφορετικές απειλές. Διαφορετικές στιγμές της καριέρας του. Συνέχισε να τις λύνει όλες.

Ο αγώνας με τον Arman Tsarukyan αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Τότε, φάνηκε σαν μια δύσκολη νίκη κόντρα σε έναν αντίπαλο που έκανε το ντεμπούτο του. Αργότερα έγινε πολύ μεγαλύτερος επειδή ο Tsarukyan εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους ελαφρών βαρών του αθλήματος. Γύρνα πίσω και δες αυτόν τον αγώνα τώρα και θα δεις κάτι σημαντικό για τον Makhachev. Ήταν ήδη ο πραγματικός. Δεν επαναπαυόταν στη διαφήμιση ή στη σκιά του Khabib. Έκανε ήδη σκληρή δουλειά κόντρα σε έναν μελλοντικό elite μαχητή και κέρδιζε τα είδη των ανταλλαγών που μετρούν όταν ανεβαίνει το επίπεδο.

Μέχρι τη στιγμή που υπέταξε τον Drew Dober και μετά διέλυσε τον Dan Hooker με kimura στον πρώτο γύρο, η εικόνα άλλαζε γρήγορα. Τα ελαφρά βάρη δεν είναι κατηγορία όπου οι άνθρωποι μοιράζουν status επειδή το ρεκόρ σου φαίνεται καθαρό. Είναι πολύ βαθιά γι' αυτό. Πρέπει να αναγκάσεις τους ανθρώπους να σε δουν. Ο Makhachev το έκανε αυτό γινόμενος αδύνατος να αγνοηθεί. Δεν ήταν πάντα ο πιο ηχηρός άνθρωπος στο δωμάτιο, αλλά το στυλ του ήταν πλέον πολύ ολοκληρωμένο και πολύ ασφυκτικό για να προσποιηθείς ότι ήταν απλώς ένας ακόμη διεκδικητής που περιφέρεται γύρω από την πρώτη δεκάδα.

Έπειτα ήρθε ο Bobby Green με μικρή προειδοποίηση. Ο Makhachev τον πέρασε σαν αύρα, και αυτό ήταν το τελευταίο βήμα πριν από τον τίτλο. Ο αγώνας με τον Charles Oliveira στο UFC 280 ήταν η στιγμή που όλα πέρασαν από τη συζήτηση για «μελλοντικό πρωταθλητή» στην πραγματικότητα. Ο Oliveira ήταν επικίνδυνος, χαοτικός, ήδη αγαπημένος από τους φιλάθλους, και κουβαλούσε το είδος της αυτοπεποίθησης που είχε σπάσει μια μεγάλη λίστα από elite ονόματα. Ο Makhachev τον νίκησε με σοκαριστική ηρεμία. Τον χτύπησε στα πόδια. Τον ανάγκασε να αντιδράσει. Μετά τον υποτάξε. Αυτός ο αγώνας είχε σημασία γιατί έδειξε το πλήρες σχήμα του ποιος είχε γίνει. Όχι μόνο ένας grappler. Όχι μόνο ένας παλαιστής πίεσης. Ένας mixed martial artist επιπέδου πρωταθλητή που μπορούσε να κάνει έναν all-time επικίνδυνο lightweight να νιώθει πίσω από τον ρυθμό.

Μόλις πήρε τη ζώνη, η πορεία του τίτλου έδωσε στην καριέρα του πραγματικό βάρος. Ο Alexander Volkanovski ήταν πρώτος, και αυτός ο αγώνας είπε στον κόσμο περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ ένα γρήγορο τελείωμα. Ο Volkanovski ήταν μικρός για την κατηγορία αλλά λαμπρός, σκληρός και αρκετά έξυπνος για να κάνει σχεδόν οποιονδήποτε να νιώθει άβολα. Ο Makhachev κέρδισε έναν σκληρό, ανταγωνιστικό αγώνα. Ο επαναληπτικός τελείωσε πολύ πιο γρήγορα. Έριξε τον Volkanovski νοκ-άουτ με head kick και γροθιές. Αυτοί οι δύο αγώνες μαζί βοήθησαν να εξηγηθεί η φόρμα του ως πρωταθλητή. Μπορούσε να κερδίσει τον βαθύ τεχνικό αγώνα. Μπορούσε επίσης να κλείσει την πόρτα βίαια όταν εμφανιζόταν το άνοιγμα.

Ο Dustin Poirier ήταν άλλο ένα σημαντικό τεστ. Ο Poirier είναι το είδος του αντιπάλου που αναγκάζει έναν πρωταθλητή να μείνει ειλικρινής. Βετεράνος. Επικίνδυνος. Ανθεκτικός. Δημοφιλής. Το είδος του ανθρώπου που οι φίλαθλοι εμπιστεύονται σε μεγάλους αγώνες γιατί έχει ζήσει πάρα πολλούς από αυτούς για να εκφοβιστεί εύκολα. Ο Makhachev τον υπέταξε αργά. Αυτό το τελείωμα είχε σημασία γιατί δεν ήρθε εύκολα. Ήρθε μετά από πραγματική δουλειά, πραγματική ένταση και το είδος του μακρού αγώνα όπου οι πρωταθλητές δείχνουν ποιοι είναι ακόμα όταν δεν μπορούν να ελέγξουν κάθε λεπτό άνετα.

Γι' αυτό το κεφάλαιο του lightweight αντέχει. Δεν κληρονόμησε απλώς έναν θρόνο μετά τον Khabib. Έχτισε τη δική του ταυτότητα πρωταθλητή. Ο κόσμος πάντα ήθελε να τους συγκρίνει γιατί η σύνδεση ήταν πολύ προφανής. Ίδια περιοχή. Ίδιο camp. Ίδιος προπονητής. Ίδιες υποθέσεις πάλης πρώτα από το εξωτερικό. Αλλά η πορεία τίτλου του Islam απέδειξε ότι δεν ήταν απλώς μια συνέχεια. Είχε το δικό του στυλ. Περισσότερα kicks. Πιο καθαρό χτύπημα μεγάλης εμβέλειας. Περισσότερη προθυμία να αφήσει τον αγώνα να αναπνεύσει πριν τον σφίξει. Λιγότερος συναισθηματικός όγκος. Διαφορετικός ρυθμός. Ίδια σοβαρότητα.

Ο Makhachev μετά τον Khabib

Αυτό ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έπρεπε να αντιμετωπίσει, και λέει πολλά για τον άνθρωπο ότι τελικά το χειρίστηκε τόσο καλά. Για χρόνια, το πιο εύκολο για το κοινό ήταν να τον βλέπει ως «συμπαίκτη του Khabib» ή «τον επόμενο από αυτό το γυμναστήριο». Αυτό το είδος ετικέτας μπορεί να βοηθήσει νωρίς, αλλά αργότερα μπορεί να γίνει κλουβί από μόνο του. Αν κερδίσεις, ο κόσμος λέει ότι το σύστημα σε έφτιαξε. Αν δυσκολευτείς, ο κόσμος λέει ότι ποτέ δεν ήσουν σε αυτό το επίπεδο. Ο Makhachev πέρασε χρόνια παλεύοντας έξω από αυτή τη σκιά. Όχι με ομιλίες. Με γύρους. Με εμφανίσεις. Χτίζοντας αρκετή δική του δουλειά ώστε τελικά η σύγκριση να σταματήσει να μοιάζει βάρος και να αρχίσει να μοιάζει ιστορία.

Ο θάνατος του Abdulmanap Nurmagomedov έκανε όλη αυτή την ιστορία ακόμη πιο βαριά. Δεν ήταν απλώς μια απώλεια προπονητή. Ήταν η απώλεια μιας από τις πιο σημαντικές πατρικές φιγούρες και αθλητικά μυαλά σε όλο εκείνο τον κόσμο. Ο Makhachev έπρεπε να συνεχίσει να χτίζεται μέσα από αυτόν τον πόνο, κουβαλώντας παράλληλα τις προσδοκίες μιας ομάδας και μιας περιοχής που είχε ήδη χάσει ένα κεντρικό σημείο αναφοράς. Οι μαχητές μιλούν πολύ για το ότι αγωνίζονται για κάποιον. Με εκείνον, αυτό ποτέ δεν ακούστηκε ψεύτικο. Νιώθεις τη σοβαρότητά του.

Γι' αυτό τα πρωταθλήματά του ποτέ δεν έμοιαζαν ελαφριά. Δεν αγωνιζόταν μόνο για ζώνες ή κατατάξεις. Κουβαλούσε μια σχολή, έναν τρόπο προπόνησης και μια μακρά σειρά από σκληρές προσδοκίες του Νταγκεστάν στις μεγαλύτερες αρένες του αθλήματος. Υπάρχει πίεση σε αυτό. Όχι πίεση social media. Πραγματική πίεση. Αυτή που κάθεται μαζί σου στο camp όταν κανείς δεν κοιτάζει.

Μέχρι τη στιγμή που η βασιλεία στα ελαφρά είχε πλήρως οικοδομηθεί, ο Makhachev είχε ήδη απαντήσει στις περισσότερες προφανείς ερωτήσεις. Μπορούσε να νικήσει elite ονόματα στα πόδια; Ναι. Μπορούσε να κερδίσει σκληρούς αγώνες 25 λεπτών; Ναι. Μπορούσε να τελειώσει πρωταθλητές; Ναι. Μπορούσε να κουβαλήσει τη ζώνη χωρίς το φάντασμα του Khabib να καταπιεί την ιστορία; Ναι. Αυτό το τελευταίο μπορεί να είναι το πιο σημαντικό. Είχε γίνει πλήρως ο εαυτός του.

Μετά ήρθε η μεγαλύτερη κίνηση. Ανέβηκε στα welterweight. Αυτού του είδους η απόφαση μπορεί να κάνει μια σπουδαία καριέρα να φαίνεται ακόμη σπουδαιότερη ή ξαφνικά υπερβολικά φιλόδοξη. Στο UFC 322, νίκησε τον Jack Della Maddalena και έγινε πρωταθλητής στα 170. Αυτό έχει σημασία γιατί η άνοδος κατηγορίας είναι εύκολο να ανακοινωθεί και δύσκολο να επιβιώσεις σε αυτήν. Τα welterweight δεν συγχωρούν. Μεγαλύτεροι άνδρες. Περισσότερη δύναμη. Περισσότερη αντίσταση στο clinch. Περισσότερος κίνδυνος σε κάθε scramble. Ο Makhachev νίκησε παρ' όλα αυτά, και αυτό άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να τον τοποθετήσουν ιστορικά.

Μόλις γίνεις πρωταθλητής σε δύο κατηγορίες, η συζήτηση αλλάζει. Γίνεται μεγαλύτερη είτε το θέλεις είτε όχι. Οι άνθρωποι σταματούν να μιλούν μόνο για το αν ήσουν ο καλύτερος σε μία κατηγορία σε μια δεδομένη στιγμή. Αρχίζουν να μιλούν για κληρονομιά, εποχή, αξία pound-for-pound και για το πόσο ψηλά πρέπει να βρίσκεται το όνομά σου όταν το άθλημα αρχίζει να κατατάσσει τις ισχυρότερες καριέρες του. Ο Makhachev κέρδισε αυτού του είδους τη συζήτηση.

Ο Islam Makhachev με τη δεύτερη ζώνη

Αυτό που κάνει την καριέρα του ενδιαφέρουσα τώρα είναι ότι εξακολουθεί να μοιάζει ενεργή, όχι αρχειοθετημένη. Δεν είναι από εκείνους τους μαχητές που τους συζητάς μόνο σε παρελθόντα χρόνο. Η δουλειά συνεχίζεται. Ο τίτλος είναι ακόμα εκεί. Η επόμενη υπεράσπιση έχει ακόμα σημασία. Αυτό δίνει στην ιστορία του μια διαφορετική ενέργεια από παλαιότερα αφιερώματα καριέρας. Υπάρχει ακόμα χώρος για νέο πόνο, νέες νίκες, νέες διαφωνίες, νέες αποδείξεις. Αυτό είναι συναρπαστικό, αλλά κάνει και την ειλικρίνεια απαραίτητη. Δεν είναι ένας μύθος που τελείωσε τα πάντα τέλεια και έφυγε. Είναι ένα ακόμα ζωντανό πρόβλημα για το πρωτάθλημα, που σημαίνει ότι η ιστορία μπορεί ακόμα να αλλάξει μορφή.

Υπάρχουν επίσης τα ερωτήματα για τα χρήματα τώρα, γιατί τα χρόνια του πρωταθλήματος πάντα σέρνουν πίσω τους αυτή τη συζήτηση. Κανείς έξω από τον επιχειρηματικό κύκλο του δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό. Τα χρήματα του UFC είναι πολύ κρυφά για κάτι τέτοιο. Αλλά η γενική εικόνα είναι αρκετά ξεκάθαρη. Οι δημόσιες εκτιμήσεις τώρα τον τοποθετούν συνήθως γύρω στα έξι εκατομμύρια δολάρια. Αυτό μπορεί να είναι λίγο υψηλό ή λίγο χαμηλό. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η κατεύθυνση. Προήλθε από μια σκληρή ζωή, έχτισε τον εαυτό του μέσα από τα combat sports και τα μετέτρεψε όλα αυτά σε μια από τις πιο οικονομικά επιτυχημένες πορείες που είχε ποτέ μαχητής από τον κόσμο του. Μεγάλοι αγώνες τίτλου, χορηγίες, προβολή και καθεστώς πρωταθλητή άλλαξαν πραγματικά τη ζωή του. Αυτό το κομμάτι είναι αναμφισβήτητο ακόμα κι αν το ακριβές ποσό παραμένει ιδιωτικό.

• Προήλθε από μια σκληρή κουλτούρα μαχητών του Νταγκεστάν και ποτέ δεν έχασε αυτή τη σοβαρότητα.
• Το νοκ άουτ από τον Μάρτινς θα μπορούσε να είχε σπάσει την άνοδό του, αλλά αντ' αυτού την όξυνε.
• Η πορεία του στον τίτλο των ελαφρών βαρών απέδειξε ότι ήταν δικός του πρωταθλητής, όχι απλώς ο διάδοχος του Khabib.
• Η κατάκτηση της ζώνης στα welterweight έκανε την καριέρα πολύ μεγαλύτερη από μία κατηγορία.

Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσεις την καριέρα του Islam Makhachev είναι πιθανώς αυτός: δεν έγινε σπουδαίος με μια λάμψη. Έγινε δύσκολο να τον αρνηθείς με τον χρόνο. Έχτισε τον εαυτό του μέσα από πειθαρχία, ήττα, επανάληψη, μεγάλες νίκες και πίεση πρωταθλήματος. Προήλθε από ένα μέρος που βγάζει σοβαρούς μαχητές και στη συνέχεια απέδειξε ότι ήταν ένας από τους πιο σοβαρούς όλων. Κάποιοι πρωταθλητές λάμπουν έντονα και άγρια. Ο Makhachev έχτισε κάτι πιο ψυχρό από αυτό. Πιο ελεγχόμενο. Πιο ανθεκτικό. Πιο ολοκληρωμένο.

Γι' αυτό η καριέρα του μοιάζει ήδη σημαντική ακόμα κι ενώ συνεχίζεται. Όχι επειδή είναι καθαρή. Όχι επειδή δεν έχει αναποδιές. Επειδή έχει το πλήρες σχήμα που συνήθως χρειάζεται μια μεγάλη ζωή μαχητή. Σκληρά ξεκινήματα. Ένα οδυνηρό μάθημα. Μια μακρά ανάβαση. Έναν τίτλο. Μια βασιλεία. Μια σκιά από την οποία πρέπει να βγεις. Μια μεγαλύτερη ζώνη. Και μια αίσθηση ότι ακόμα και μετά από όλα αυτά, μπαίνει ακόμα στο δωμάτιο σαν η δουλειά να μην έχει τελειώσει.