Islam Makhachev UFC kariyeri

Islam Makhachev’in kariyeri, kemerden çok uzaklardan başladığınızda daha anlamlı hale geliyor. Unvan savunmalarıyla değil. Pound-for-pound tartışmalarıyla değil. UFC ile bile değil. Dağıstan’da başlıyor; dövüşçüleri henüz dövüşçü olduklarını anlamadan şekillendiren türden bir yerde. Zorlu dağlar, zorlu insanlar, zorlu rutinler. Orada hayat yumuşaklığı tesadüfen dağıtmaz. Erkek çocuklar güreş salonlarının, disiplinin, lafını esirgemeyen yaşlı adamların ve saygı istiyorsan, bugün kazanmış olsan bile yarın yeniden kazanmaya hazır olmalısın hissinin etrafında büyür.

Bu dünya Makhachev’in kariyerinin her yerinde kendini gösteriyor. Dövüşme şeklinde görebilirsiniz. Konuşma şeklinde duyabilirsiniz. Kendini önce gürültücü bir yıldız olarak inşa etmedi. Kendini ciddi bir yerden gelen ciddi bir atlet olarak inşa etti. Mahaçkale’de doğdu ve dövüş sporlarının hayal ürünü olmadığı bir ortamda büyüdü. Onlar gerçek işti. Gerçek kültür. Gerçek gurur. Dağıstan’da erkek çocuklar güreş ve combat sambo ile gündelik hayatın tam içinde büyür. Makhachev de öyle büyüdü.

Göz alıcı bir gelecek şampiyonu olarak yetiştirilmedi. Antrenmanın karakterin bir parçası haline geldiği bir ortamda yetiştirildi. Zorlu salonlar ve zorlu beklentiler arasında büyüdü. Khabib’i şekillendiren aynı akıl olan Abdulmanap Nurmagomedov’un yanında çalıştı. Bu önemli, ama bunu kısayol olarak kullanmamak gerekir. Islam, büyüklüğün yanında durduğu için büyük olmadı. Bu sistemin içinde hayatta kaldığı ve sürekli geliştiği için büyük oldu. Arada fark var.

O dünyanın dışındaki insanlar Dağıstanlı dövüşçüleri genellikle tek bir şeye indirger. Güreş. Baskı. Kontrol. Bu tembelliktir. Makhachev’in oyunu hiçbir zaman bu kadar küçük değildi. Evet, grappling temeli elit seviyedeydi. Evet, sambo içgüdüleri baştan vardı. Ama daha o zamanlarda bile hareket edişinde daha temiz bir şey vardı. Dengeliydi. Sabırlıydı. Tekme atabiliyordu. Kontra yapabiliyordu. Acelesi varmış gibi görünmeden bir adamın karşısında durabiliyordu. Hayatta olduğunu hissetmek için kaosa ihtiyaç duyan biri gibi dövüşmüyordu. Dövüşün, yalnızca kendi kararlarının hâlâ önemli olduğu kadar küçülmesini isteyen biri gibi dövüşüyordu.

Islam Makhachev’in hafif sıklettteki yükselişi

UFC’den önce M-1 ve bölgesel sahnede kendini zor yoldan inşa etti. Kazandı. Kazanmaya devam etti. Sporu etrafında kontrollü hissettirdi. MMA içindeki insanların onu neden ciddiye aldığını şimdiden görebiliyordunuz. Sadece Nurmagomedov hattından gelen bir başka yetenek değildi. Kendine özgü bir sorundu. Bazı yönlerden Khabib’den daha derli toplu. Duygusal olarak daha az görünür. Daha soğuk. Oyunu her zaman size bağırmıyordu. Etrafınızı sıkıyordu.

UFC'ye ulaştığında beklentiler vardı, ancak kesinlik yoktu. Bu kısmın kazanılması gerekiyordu. Leo Kuntz karşısındaki ilk galibiyeti normal bir ilk adım gibi görünüyordu. Sonra Adriano Martins geldi ve onunla birlikte Makhachev'in UFC hayatındaki ilk gerçek şok geldi. Martins onu ilk rauntta nakavt etti. Daha sonra neredeyse kötü pozisyonlara sokulması imkansız hale gelecek bir adam için bu yenilgi çok şey ifade ediyor. Kariyerin mükemmel doğmadığını gösterdi. Aynı zamanda ona birçok uzun süre hüküm süren şampiyonun erken dönemde ihtiyaç duyduğu bir şeyi verdi, isteyip istemediklerine bakılmaksızın. Acı. Perspektif. Tek bir yanlış okumanın her şeyi mahvedebileceğinin kanıtı.

Bazı dövüşçüler böyle bir nakavttan sonra yıllarca toparlanmaya çalışır, özellikle de kamuoyu onların kim olduğuna karar vermeden önce gerçekleştiğinde. Makhachev çökmedi. Yeniden inşa etti. Bu onun hakkında çok şey söylüyor. Korunmaya ihtiyacı olan bir dövüşçü gibi tepki vermedi. Sporun aşırı özgüveni ve teknik tembelliği, yeteneğin seni kurtarabileceğinden daha hızlı cezalandırdığını hatırlatan bir dövüşçü gibi tepki verdi. Daha keskin bir şekilde geri döndü.

Martins yenilgisinden sonra, ardından gelen seri hafif sıkletin gördüğü en ciddi tırmanışlardan biri oldu. Chris Wade. Nik Lentz. Gleison Tibau. Kajan Johnson. Arman Tsarukyan. Davi Ramos. Drew Dober. Thiago Moises. Dan Hooker. Bobby Green. Bu güçlü bir liste ve şimdi göze çarpan şey ne kadar eksiksiz göründüğü. Farklı şekiller. Farklı tehditler. Kariyerinin farklı anları. Hepsini çözmeye devam etti.

Arman Tsarukyan dövüşü özel bir dikkat hak ediyor. O zamanlar, ilk kez dövüşen bir rakibe karşı zorlu bir galibiyet gibi görünüyordu. Daha sonra çok daha büyük hale geldi çünkü Tsarukyan spordaki en iyi hafif sıkletlerden biri haline geldi. Şimdi o dövüşe geri dönün ve Makhachev hakkında önemli bir şey görürsünüz. O zaten gerçekti. Hype ya da Khabib'in gölgesinde gitmiyordu. Geleceğin elit bir dövüşçüsüne karşı zaten zorlu işler yapıyordu ve seviye yükseldiğinde önemli olan türden alışverişleri kazanıyordu.

Drew Dober'ı pes ettirdiği ve ardından Dan Hooker'ı ilk rauntta bir kimura ile paramparça ettiği sıralarda, tablo hızla değişiyordu. Hafif sıklet, siciliniz düzgün göründüğü için insanların size statü dağıttığı bir bölüm değil. Bunun için çok derin. İnsanları sizi görmeye zorlamanız gerekir. Makhachev bunu görmezden gelinmesi imkansız hale gelerek yaptı. Her zaman odadaki en gürültülü adam değildi, ancak stili artık sadece ilk ona göz diken bir başka rakip olduğunu varsayamayacak kadar eksiksiz ve boğucuydu.

Sonra kısa süreli bir ihbarla Bobby Green geldi. Makhachev onu paramparça etti ve bu, kemer öncesi son adımdı. UFC 280'deki Charles Oliveira maçı, her şeyin "geleceğin şampiyonu" konuşmalarından gerçeğe dönüştüğü andı. Oliveira tehlikeliydi, kaotikti, hayranlar tarafından çoktan seviliyordu ve uzun bir elit isim listesini kırmış bir tür güven taşıyordu. Makhachev onu şaşırtıcı bir sakinlikle yendi. Ayakta ona zarar verdi. Tepki vermesini sağladı. Sonra da onu submission ile pes ettirdi. Bu maç önemliydi çünkü neye dönüştüğünün tam şeklini gösterdi. Sadece bir grapper değil. Sadece bir baskı dövüşçüsü değil. Tüm zamanların tehlikeli bir lightweight'ini temponun gerisinde hissettirebilen şampiyon seviyesinde bir karma dövüş sanatçısı.

Kemeri aldıktan sonra, unvan koşusu kariyerine gerçek bir ağırlık kazandırdı. Önce Alexander Volkanovski vardı ve o maç, hızlı bir bitişin asla veremeyeceği şeyleri insanlara anlattı. Volkanovski divizyon için ufaktı ama neredeyse herkesi rahatsız edecek kadar dâhi, sert ve zekiydi. Makhachev zorlu ve rekabetçi bir maçı kazandı. Rövanş çok daha hızlı bitti. Volkanovski'yi bir head kick ve yumruklarla nakavt etti. Bu iki maç birlikte onun şampiyonluk formunu açıklamaya yardımcı oldu. Derin teknik mücadeleyi kazanabiliyordu. Fırsat belirdiğinde de kapıyı şiddetle kapatabiliyordu.

Dustin Poirier bir başka önemli sınavdı. Poirier, bir şampiyonu dürüst kalmaya zorlayan türden bir rakiptir. Veteran. Tehlikeli. Dayanıklı. Popüler. Büyük maçlarda hayranların güvendiği, kolayca korkutulamayacak kadar çok maç yaşamış türden bir adam. Makhachev onu maçın sonlarında submission ile pes ettirdi. Bu bitiş önemliydi çünkü kolay gelmedi. Gerçek emeğin, gerçek gerilimin ve şampiyonların her dakikayı rahatça kontrol edemediklerinde hâlâ kim olduklarını gösterdikleri türden uzun bir maçın ardından geldi.

Bu yüzden lightweight bölümü sağlam duruyor. Khabib'in ardından sadece bir tahtı devralmadı. Kendi şampiyonluk kimliğini inşa etti. İnsanlar her zaman onları karşılaştırmak istedi çünkü bağlantı fazlasıyla açıktı. Aynı bölge. Aynı kamp. Aynı antrenör. Dışarıdan bakınca aynı güreş öncelikli varsayımlar. Ama Islam'ın unvan koşusu onun sadece bir devamı olmadığını kanıtladı. Kendi stili vardı. Daha fazla tekme. Daha temiz uzun menzilli vuruş. Dövüşü sıkılaştırmadan önce nefes almasına izin verme konusunda daha fazla isteklilik. Daha az duygusal yoğunluk. Farklı ritim. Aynı ciddiyet.

Khabib'den sonra Makhachev

Bu, baş etmek zorunda kaldığı en zor şeylerden biriydi ve sonunda bunu bu kadar iyi idare etmesi adam hakkında çok şey söylüyor. Yıllarca halkın yapabileceği en kolay şey onu "Khabib'in takım arkadaşı" ya da "o salondan çıkan bir sonraki" olarak görmekti. Bu tür bir etiket başlangıçta yardımcı olabilir ama sonrasında kendi kafesine dönüşebilir. Kazanırsanız insanlar sistemi seni yaptı der. Zorlanırsanız insanlar senin hiç o seviyede olmadığını söyler. Makhachev yıllarını o gölgeden çıkmak için harcadı. Konuşmalarla değil. Rounds'larla. Performanslarla. Kendi işinden yeterince inşa ederek, sonunda karşılaştırma bir yük gibi hissettirmeyi bırakıp tarih gibi hissettirmeye başladı.

Abdulmanap Nurmagomedov'un ölümü tüm bu hikâyeyi daha da ağırlaştırdı. Bu sadece bir antrenör kaybı değildi. Bu, o dünyanın en önemli baba figürlerinden ve spor zekâlarından birinin kaybıydı. Makhachev, bir rehber merkezini çoktan kaybetmiş bir takımın ve bölgenin beklentilerini taşırken o acının içinden inşa etmeye devam etmek zorundaydı. Dövüşçüler biri için dövüşmekten çok bahseder. Onun söz konusu olduğu durumda bu hiç sahte gelmedi. Ciddiyetini hissedebiliyorsunuz.

İşte bu yüzden şampiyonlukları hiç hafif hissettirmedi. Sadece kemerler ya da sıralamalar için dövüşmüyordu. Sporun en büyük salonlarına bir ekolü, bir antrenman tarzını ve uzun bir Dağıstanlı zorlu beklentiler zincirini taşıyordu. Bunda bir baskı var. Sosyal medya baskısı değil. Gerçek baskı. Kimse izlemezken kampta sizinle oturan türden.

Hafif sıklet saltanatı tamamen kurulduğunda, Makhachev bariz soruların çoğuna çoktan cevap vermişti. Ayakta elit isimleri yenebilir miydi? Evet. Zorlu 25 dakikalık dövüşleri kazanabilir miydi? Evet. Şampiyonları bitirebilir miydi? Evet. Khabib'in hayaleti hikâyeyi yutmadan kemeri taşıyabilir miydi? Evet. Bu son kısım belki de en önemlisi. Tamamen kendisi olmuştu.

Sonra daha büyük hamle geldi. Welterweight'e yükseldi. Bu, harika bir kariyeri daha da harika gösterebilecek ya da aniden fazla iddialı gösterebilecek türden bir karar. UFC 322'de Jack Della Maddalena'yı yendi ve 170'te şampiyon oldu. Bu önemli çünkü yükselmeyi duyurmak kolay, hayatta kalmak zor. Welterweight affedici değil. Daha büyük adamlar. Daha fazla güç. Klinçte daha fazla direnç. Her boğuşmada daha fazla risk. Makhachev yine de kazandı ve bu, insanların onu tarihsel olarak nasıl konumlandırması gerektiğini değiştirdi.

İki divizyonda şampiyon olduğunuzda konuşma değişir. İsteseniz de istemeseniz de büyür. İnsanlar sadece bir sınıfta bir zamanda en iyi adam olup olmadığınızı konuşmayı bırakır. Miras, dönem, pound-for-pound değeri ve spor en güçlü kariyerlerini sıralamaya başladığında adınızın ne kadar yüksekte durması gerektiğini konuşmaya başlarlar. Makhachev bu tür bir konuşmayı hak etti.

İkinci kemerden sonra Islam Makhachev

Kariyerini şimdi ilginç kılan şey, hâlâ aktif hissettirmesi, arşivlenmiş gibi olmaması. İnsanların sadece geçmiş zamanda konuştuğu dövüşçülerden değil. İş hâlâ devam ediyor. Unvan hâlâ orada. Bir sonraki savunma hâlâ önemli. Bu da onun hikâyesine eski kariyer yazılarından farklı bir enerji katıyor. Hâlâ yeni acıya, yeni zaferlere, yeni tartışmalara, yeni kanıtlara yer var. Bu heyecan verici ama aynı zamanda dürüstlüğü önemli kılıyor. Her şeyi mükemmel bitirip giden bir efsane değil. Hâlâ yaşayan bir şampiyonluk sorunu, yani hikâye hâlâ şekil değiştirebilir.

Şimdi para soruları da var, çünkü şampiyonluk yılları bu konuşmayı hep arkasından sürükler. İş çevresinin dışında kimse kesin rakamı bilmiyor. UFC'nin parası bunun için fazla gizli. Ama genel tablo yeterince net. Kamuoyu tahminleri artık genellikle onu altı milyon dolar civarına yerleştiriyor. Bu biraz yüksek ya da biraz düşük olabilir. Daha önemli olan yön. Zor bir hayattan geldi, kendini dövüş sporlarıyla inşa etti ve tüm bunları, kendi dünyasından çıkan herhangi bir dövüşçünün yaşadığı en mali açıdan başarılı serilerden birine dönüştürdü. Büyük unvan maçları, sponsorluklar, görünürlük ve şampiyon statüsü hayatını gerçekten değiştirdi. Kesin miktar gizli kalsa da bu kısım inkâr edilemez.

• Zorlu bir Dağıstan dövüş kültüründen geldi ve bu ciddiyetini asla kaybetmedi.
• Martins nakavtı yükselişini kırabilirdi ama bunun yerine onu keskinleştirdi.
• Hafif sıklet unvan serüveni, sadece Khabib'in halefi değil kendi başına bir şampiyon olduğunu kanıtladı.
• Welterweight kemerini kazanmak kariyeri tek bir divizyondan çok daha büyük hale getirdi.

Islam Makhachev'in kariyerini anlamanın en iyi yolu muhtemelen şudur: bir anda harika olmadı. Zamanla inkâr edilmesi zor biri haline geldi. Kendini disiplin, yenilgi, tekrar, büyük galibiyetler ve şampiyonluk baskısıyla inşa etti. Ciddi dövüşçüler yetiştiren bir yerden geldi ve hepsinin en ciddilerinden biri olduğunu kanıtladı. Bazı şampiyonlar parlak ve vahşi yanar. Makhachev bundan daha soğuk bir şey inşa etti. Daha kontrollü. Daha dayanıklı. Daha eksiksiz.

Bu yüzden kariyeri hâlâ devam ederken bile şimdiden önemli hissettiriyor. Temiz olduğu için değil. Aksilikler olmadığı için değil. Çünkü harika bir dövüş hayatının genellikle ihtiyaç duyduğu tüm şekle sahip. Zor başlangıçlar. Acı bir ders. Uzun bir tırmanış. Bir unvan. Bir saltanat. Çıkılması gereken bir gölge. Daha büyük bir kemer. Ve tüm bunlardan sonra bile hâlâ iş bitmemiş gibi odaya girmesi hissi.