Καριέρα του Deiveson Figueiredo στο UFC

Ο Deiveson Figueiredo δεν έμοιαζε ποτέ με μαχητή που χτίστηκε μέσα στην άνεση. Ακόμη και πριν από τις ζώνες, πριν από τις μάχες τίτλου, πριν από τις βραδιές που ολόκληρη η κατηγορία flyweight άρχισε να περιστρέφεται γύρω από το όνομά του, υπήρχε κάτι τραχύ στον τρόπο που κινούνταν η καριέρα του. Προερχόταν από το Soure, στο νησί Marajó της Βραζιλίας, μακριά από την γυαλισμένη εικόνα που αρέσει στον κόσμο να αποδίδει στους πρωταθλητές αφού τα καταφέρουν. Η πρώιμη ζωή ήταν πρώτα δουλειά, όχι πρώτα προβολή. Μεγάλωσε σε ένα σκληρό περιβάλλον, βοηθούσε την οικογένειά του, έκανε χειρωνακτική εργασία και κρατούσε αυτό το βλέμμα του ανθρώπου που καταλάβαινε από την αρχή ότι αν οι αγώνες επρόκειτο να αλλάξουν κάτι, αυτό θα συνέβαινε μόνο μέσα από χρόνια πίεσης και πείσματος.

Αυτό το υπόβαθρο έχει σημασία γιατί μπορείς ακόμα να το δεις στον τρόπο που έχτισε τον εαυτό του ως επαγγελματίας. Ο Figueiredo δεν ήταν ποτέ ο τύπος flyweight που έμοιαζε κατασκευασμένος για την κατηγορία. Έμοιαζε πολύ πυκνός, πολύ άγριος, πολύ βαρύς στα χέρια για την παλιά αντίληψη που είχε ο κόσμος για τις ελαφρύτερες κατηγορίες. Όταν πολλοί οπαδοί άκουγαν ακόμα «flyweight» και φαντάζονταν ταχύτητα χωρίς απειλή, εκείνος εμφανίστηκε με μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Στιβαρό σώμα. Πραγματική δύναμη. Δυνατά low kicks. Δυνατό κλιντς. Σφιχτές απειλές guillotine. Αρκετή σωματικότητα ώστε να κάνει ακόμα και καλούς αντιπάλους να μοιάζουν σαν να σύρονταν σε μια μάχη που δεν ήθελαν πραγματικά.

Και δεν έφτασε στο MMA ως ένα καθαρό, προφανές ταλέντο. Έπρεπε να βρει τον δρόμο του στον αθλήματα μέσα από μια ζωή που του ζητούσε ήδη πολλά. Δούλεψε ως οικοδόμος και κομμωτής πριν έρθουν τα μεγαλύτερα χρήματα. Αυτές οι λεπτομέρειες έχουν σημασία γιατί εξηγούν μέρος της πείνας στην καριέρα του. Δεν ήταν ένας άνθρωπος που πλανιόταν στις πολεμικές τέχνες περιμένοντας κάποιον να αναγνωρίσει το ταλέντο του. Ήταν ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να κάνει τη μάχη δρόμο διαφυγής, ενώ ζούσε ακόμα στο κομμάτι της ζωής όπου κάθε λάθος βήμα κοστίζει περισσότερο από την περηφάνια.

Μόλις δεσμεύτηκε πλήρως, η ανάβαση άρχισε γρήγορα να φαίνεται σοβαρή. Έχτισε νίκες στην τοπική σκηνή, απέκτησε φήμη στο Jungle Fight και κουβάλησε αυτόν τον συνδυασμό βίας και αυτοπεποίθησης που συνήθως αναγκάζει μια διοργάνωση να δώσει προσοχή, είτε εμπιστεύεται πλήρως τον μαχητή είτε όχι. Το στυλ δεν ήταν ποτέ δύσκολο να το δεις. Ο Figueiredo ήθελε να πληγώσει κόσμο. Δεν προσπαθούσε να κλέψει γύρους με καθαρά μικρά χτυπήματα. Προσπαθούσε να κάνει την κατηγορία βάρους να φαίνεται πιο βαριά απ' ό,τι υποτίθεται ότι ήταν. Αυτό τον έκανε αμέσως ενδιαφέροντα.

Όταν έφτασε στο UFC, δεν μπήκε ως το έτοιμο προϊόν που ξέρουν τώρα οι άνθρωποι. Αλλά το σχήμα ήταν ήδη εκεί. Είχε το σώμα κάποιου που έμοιαζε να έχει κόψει πολύ για να φτάσει στα flyweight, τη νοοτροπία κάποιου που πίστευε ότι κάθε ανταλλαγή μπορούσε να γίνει τελειωτικό χτύπημα και το είδος της σωματικής αυτοπεποίθησης που μπορεί να κάνει έναν μαχητή επικίνδυνο ακόμα και πριν ολοκληρωθεί η τεχνική εικόνα. Στο πρώιμο διάστημα του UFC, αυτό ήταν αρκετό για να βάλει τον κόσμο να μιλάει. Αυτό που έκανε την καριέρα μεγαλύτερη αργότερα ήταν το πόσο πιο ολοκληρωμένος και δοκιμασμένος έγινε μόλις η κατηγορία άρχισε να αντιστέκεται πραγματικά.

Η πρώτη πραγματική προειδοποίηση ήρθε απέναντι στον Joseph Morales. Ο Figueiredo τον πέρασε με το είδος της βίας που έκανε αμέσως τον κόσμο να αναθεωρήσει πώς μπορεί να μοιάζει ένας κορυφαίος flyweight. Μετά ήρθαν οι αναποδιές. Ο Jussier Formiga τον κέρδισε και υπενθύμισε σε όλους το πρόβλημα που ακολουθεί το ακατέργαστο φυσικό ταλέντο στο ελίτ επίπεδο: μόλις συναντήσεις άντρες που δεν πανικοβάλλονται, οι λεπτομέρειες αρχίζουν να αποφασίζουν τα πάντα. Αυτή η ήττα ήταν καλή για την καριέρα του με έναν σκληρό τρόπο. Τον ανάγκασε να ακονίσει την πειθαρχία γύρω από τον κίνδυνο. Δεν μπορούσε πλέον να εμπιστεύεται μόνο τη δύναμη. Έπρεπε να γίνει πιο δυσαναγνωρίσιμος, πιο δύσκολος στο να τον ξεπεράσεις στη θέση και πιο δύσκολος στο να τον κρυώσεις σε τρεις γύρους.

Αυτό έκανε ακριβώς. John Moraga. Alexandre Pantoja. Tim Elliott. Joseph Benavidez. Διαφορετικά ονόματα, διαφορετικά προβλήματα, αλλά η ίδια γενική αίσθηση ότι ο Figueiredo γινόταν πιο ολοκληρωμένος χωρίς να χάνει τη βία που τον έκανε ξεχωριστό εξ αρχής. Και η ιστορία με τον Benavidez είναι ένα από τα βασικά σημεία όπου η ζωή και η καριέρα του συγκρούονται με έναν ιδιαίτερα σκληρό τρόπο. Ο πρώτος αγώνας υποτίθεται ότι θα στεφάνωνε έναν νέο πρωταθλητή flyweight του UFC. Ο Figueiredo κέρδισε, αλλά επειδή δεν έπιασε το βάρος, δεν μπορούσε να πάρει τη ζώνη. Αυτή είναι μια από τις πιο άσχημες νύχτες που μπορεί να ζήσει ένας μαχητής. Κερδίζεις τον αγώνα, σταματάς έναν σεβαστό βετεράνο και φεύγεις χωρίς την πλήρη ανταμοιβή επειδή το σώμα και η προετοιμασία σου πρόδωσαν τη στιγμή.

Η πορεία του Deiveson Figueiredo για τον τίτλο flyweight

Αυτή η πρώτη μάχη με τον Benavidez θα μπορούσε να είχε γίνει ουλή. Για πολλούς μαχητές θα ήταν. Το να χάσεις βάρος σε αγώνα τίτλου είναι το είδος του πράγματος που κολλάει στο όνομά σου και κάνει τον κόσμο να αμφισβητεί την πειθαρχία σου όσο και το ταλέντο σου. Ο Figueiredo έπρεπε να το κουβαλήσει αυτό. Έπρεπε να ακούσει την δίκαιη κριτική και την τεμπέλικη κριτική ταυτόχρονα. Μετά έπρεπε να επιστρέψει για τη ρεβάνς και να διορθώσει την ιστορία. Το έκανε. Τελείωσε τον Benavidez ξανά και αυτή τη φορά έφυγε με τον αδιαμφισβήτητο τίτλο flyweight του UFC. Αυτό είχε σημασία πολύ πέρα από τη ζώνη την ίδια. Είχε μετατρέψει μια από τις πιο απογοητευτικές βραδιές της καριέρας του σε απόδειξη ότι μπορούσε να επιβιώσει από τα δικά του λάθη και να σταθεί ακόμα στην κορυφή της κατηγορίας. Έγινε επίσης ο πρώτος Βραζιλιάνος που κέρδισε τον τίτλο flyweight του UFC, κάτι που έκανε τη στιγμή ακόμα μεγαλύτερη πίσω στην πατρίδα του.

Μετά ήρθε η περίοδος που καθορίζει πώς θα μιλάνε πάντα για αυτόν: Brandon Moreno. Ένας αγώνας θα ήταν αρκετός για να κάνει και τους δύο άνδρες κεντρικές φιγούρες στην ιστορία της κατηγορίας. Τέσσερις αγώνες έκαναν αδύνατο να ξεχωρίσεις τα ονόματά τους από την εποχή. Ο πρώτος έληξε ισόπαλος με πλειοψηφία, και ακόμα και αυτό το αποτέλεσμα έλεγε πολλά. Ο Figueiredo είχε στιγμές κυριαρχίας και βίας. Ο Moreno είχε ρυθμό, σκληράδα και άρνηση να τον τρομάξουν. Η κατηγορία ξαφνικά είχε κάτι που της έλειπε. Μια πραγματική αντιπαλότητα όπου και οι δύο άνδρες έμοιαζαν πρωταθλητές ακόμα και όταν μόνο ένας κρατούσε επίσημα τη ζώνη.

Ο δεύτερος αγώνας ανέτρεψε την ιστορία σκληρά. Ο Moreno υπέταξε τον Figueiredo και πήρε τον τίτλο. Αυτή ήταν μια οδυνηρή ήττα γιατί έκανε το πρώτο κεφάλαιο της αντιπαλότητας να φαίνεται ημιτελές προς τη λάθος κατεύθυνση. Ο Figueiredo δεν έχανε από κάποιο ψεύτικο παραμύθι. Ο Moreno ήταν αληθινός, ψύχραιμος και γινόταν καλύτερος στην ακριβώς σωστή στιγμή. Αλλά για τον Figueiredo ακόμα σήμαινε να κοιτάζει την κατηγορία από κάτω ξανά αφού πάλεψε τόσο σκληρά για να φτάσει στην κορυφή. Η μόνη πραγματική απάντηση εκεί ήταν να συνεχίσει, και το έκανε.

Ο τρίτος αγώνας είναι μια από τις πιο σημαντικές βραδιές της καριέρας του. Κέρδισε τον Moreno και πήρε τη ζώνη πίσω. Όχι με κάποιο θαύμα στο φινάλε. Όχι με κάποια τυχαία στροφή. Ανέκτησε τον τίτλο μέσα από υπομονή, χρονισμό και αρκετό έλεγχο για να γείρει την πολύ κλειστή ιστορία πίσω προς το μέρος του. Αυτή η δεύτερη βασιλεία τίτλου έχει σημασία γιατί απέδειξε ότι ήταν κάτι παραπάνω από πρωταθλητής μιας μόνο πορείας. Μπορούσε να χάσει το στέμμα από τον καλύτερο δυνατό αντίπαλο και ακόμα να ξαναχτιστεί ως ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά.

Μετά ήρθε ο τέταρτος αγώνας, και ο Moreno κέρδισε ξανά. Αυτό είναι το κομμάτι της αντιπαλότητας που λέει τα περισσότερα για τους δύο άνδρες. Ο Figueiredo δεν απέτυχε επειδή ποτέ δεν ήταν αρκετά σπουδαίος. Έχασε επειδή η κατηγορία είχε άλλον έναν σπουδαίο μαχητή μπροστά του την ίδια ακριβώς στιγμή. Αντιπαλότητες σαν αυτή μπορεί να φαίνονται σκληρές, γιατί κρατούν τα καλύτερά σου χρόνια δεμένα με τον έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει την καριέρα σου σχεδόν όσο στενά την καταλαβαίνεις κι εσύ. Κάθε προσαρμογή που κάνει αλλάζει το δικό σου μέλλον. Κάθε κλειστός γύρος κουβαλά χρόνια συσσωρευμένης μνήμης. Ο Figueiredo και ο Moreno έζησαν ακριβώς αυτού του είδους την αντιπαλότητα.

Αυτοί οι αγώνες άλλαξαν επίσης τον τρόπο που ο κόσμος έβλεπε τον Figueiredo τεχνικά. Στην αρχή της θητείας του ως πρωταθλητής, συχνά τον έβλεπαν πρώτα ως έναν καταστροφέα με φυσικά προσόντα επιπέδου πρωταθλήματος. Η σειρά με τον Moreno ανάγκασε όλους να δουν περισσότερο τη συνολική εικόνα. Έπρεπε να διαχειριστεί τον ρυθμό του, να σκεφτεί την απόσταση, να λύσει έναν άνθρωπο που δεν λύγιζε υπό πίεση και να συνεχίσει να αγωνίζεται μέσα στο είδος του άγχους μιας μακράς αντιπαλότητας που κατατρώει πιο απλούς πρωταθλητές ζωντανούς. Δεν κέρδισε και τους τέσσερις αγώνες, αλλά τους άφησε να φαίνονται σαν ένας από τους καθοριστικούς flyweights που είχε ποτέ το UFC. Αυτό έχει σημασία. Κάποιοι πρωταθλητές γίνονται ιστορικά σημαντικοί επειδή κυριαρχούν σε όλους καθαρά. Άλλοι γίνονται σημαντικοί επειδή μια αντιπαλότητα τραβά κάθε επίπεδο του εαυτού τους στο φως. Ο Figueiredo ανήκει στον δεύτερο τύπο όσο και στον πρώτο.

Και υπήρχε ένα άλλο πρόβλημα να κρέμεται πάνω από όλα αυτά όλη την ώρα. Το βάρος. Ο Figueiredo στο flyweight έμοιαζε πάντα με έναν άνθρωπο που κουβαλούσε πολύ όγκο για την κατηγορία. Όταν λειτουργούσε, του έδινε ένα σκληρό φυσικό πλεονέκτημα. Όταν δεν λειτουργούσε, μετέτρεπε την εβδομάδα του αγώνα σε δικό της εχθρό. Τα κόψιμο βάρους δεν είναι απλώς αριθμοί. Αλλάζουν την ενέργεια, τη λήψη αποφάσεων, τον ρυθμό και τον τρόπο που τα καλύτερα εργαλεία ενός fighter αντέχουν μόλις ξεκινήσει ο τρίτος γύρος. Ο Figueiredo ζούσε σε αυτό το όριο για χρόνια. Η ζώνη το έκανε να αξίζει. Η αντιπαλότητα το έκανε να αξίζει. Τελικά, το σώμα άρχισε να θέτει μια πιο δύσκολη ερώτηση.

Αυτή η περίοδος στο flyweight κρατά τα δυνατότερα και δυσκολότερα κομμάτια της καριέρας του ταυτόχρονα. Έχει τη ζώνη, τη βία, την αντιπαλότητα, τη λύτρωση και την απογοήτευση. Έχει επίσης τη συναισθηματική αλήθεια του ποιος ήταν ως πρωταθλητής. Ο Figueiredo δεν ένιωθε ποτέ σαν ένας ομαλός εταιρικός κάτοχος τίτλου. Ένιωθε επικίνδυνος, λίγο ασταθής, κουβαλώντας πάντα την πιθανότητα ότι ο αγώνας μπορούσε να γίνει άσχημος σε ένα δευτερόλεπτο. Ακόμα και όταν έχανε, αυτός ο κίνδυνος δεν τον εγκατέλειπε ποτέ πραγματικά. Οι αντίπαλοι έπρεπε να σεβαστούν τη guillotine, τις αντεπιθέσεις, τα λακτίσματα στα πόδια, τις εκρήξεις δύναμης και το απλό γεγονός ότι οι flyweights δεν υποτίθεται ότι χτυπούν όπως αυτός.

Figueiredo vs Moreno

Αν ένα κομμάτι της καριέρας του πρόκειται να παίζεται για πάντα ξανά και ξανά, αυτή είναι η κόντρα με τον Moreno. Τέσσερις αγώνες σε μια κατηγορία όπου οι μεγάλες κόντρες σπάνια παραμένουν τόσο σημαντικές για τόσο καιρό. Τα ονόματά τους έδεσαν μεταξύ τους επειδή ήταν τόσο διαφορετικοί και όμως τόσο απόλυτα ταιριαστοί για την περίοδο που μοιράστηκαν. Ο Moreno έφερε νιάτα, παραγωγικότητα, αντοχή και ένα είδος καλοκάγαθου πείσματος που τον έκανε αδύνατο να τον εκφοβίσεις. Ο Figueiredo έφερε απειλή, συμπαγή βία, σκληράδα βετεράνου και τη βεβαιότητα του πρωταθλητή ότι αν εμφανιστεί ένα καθαρό άνοιγμα, ολόκληρος ο αγώνας μπορεί να καταρρεύσει υπέρ του.

Ο πρώτος αγώνας έμοιαζε με ανακάλυψη. Ο δεύτερος έμοιαζε με στροφή. Ο τρίτος έμοιαζε με ανάκαμψη. Ο τέταρτος έμοιαζε με την τελική σκληρή αλήθεια της κόντρας. Για τον Figueiredo, όλη αυτή η σειρά ήταν και δώρο και βάρος. Του έδωσε τους αγώνες που έκαναν τα χρόνια της πρωταθληματικής του θητείας αξέχαστα. Κρατούσε επίσης τη ζώνη δεμένη με τον έναν αντίπαλο που μπορούσε να τον σύρει στην πιο εξαντλητική μορφή απόδειξης. Όχι μια γρήγορη υπεράσπιση, όχι μια καθαρή πρωταθληματική βασιλεία απέναντι σε διαφορετικούς διεκδικητές, αλλά τον ίδιο ελίτ άνδρα ξανά και ξανά μέχρι η ίδια η κατηγορία να αρχίσει να μοιάζει χτισμένη γύρω από το ερώτημα ποιος από τους δύο ήταν λίγο καλύτερος εκείνο το βράδυ.

Γι' αυτό η κληρονομιά του Figueiredo στα 125 κρατάει τόσο καλά ακόμη και χωρίς μια μακρά αδιάκοπη βασιλεία. Δεν ήταν ποτέ πρωταθλητής-προσωρινός. Ήταν κεντρική φιγούρα σε μια από τις πιο αξέχαστες περιόδους της κατηγορίας. Έφερε την κτηνωδία στα flyweight χωρίς να την κάνει ανόητη. Έφερε κόντρα χωρίς να γίνει επαναλαμβανόμενος. Έφερε πρωταθληματική πίεση χωρίς να χάσει την τραχύτητα που τον έκανε να μοιάζει επικίνδυνος προτού καν κρατήσει ζώνη. Αυτό δεν είναι εύκολο στις ελαφρύτερες κατηγορίες, όπου τα στυλ μπορούν να ισοπεδωθούν και οι διεκδικητές συχνά θυμούνται περισσότερο για το πόσο δραστήριοι ήταν παρά για το πόσο αξέχαστοι. Ο Figueiredo ήταν αξέχαστος.

Τελικά, όμως, η κατηγορία και το μέγεθος του σώματός του τον τράβηξαν προς το bantamweight. Αυτή η μετακίνηση θα μπορούσε εύκολα να γίνει το θλιβερό τελευταίο κεφάλαιο ενός πρώην πρωταθλητή που φτάνει πολύ μεγάλος, πολύ φθαρμένος και πολύ μειωμένος για να σημαίνει κάτι σε μια μεγαλύτερη κατηγορία. Αντ' αυτού, τον αναζωογόνησε. Το πρώτο σημάδι ήρθε απέναντι στον Rob Font. Ο Figueiredo κέρδισε και έμοιαζε με άνδρα στον οποίο επιτράπηκε να αναπνεύσει ξανά. Υπήρχε λιγότερη ορατή καταπόνηση, λιγότερη αίσθηση ότι σερνόταν στα όριά του προτού καν αρχίσει ο αγώνας. Η ταχύτητα άντεξε. Η δύναμη μεταφράστηκε. Το νέο κεφάλαιο ξαφνικά έμοιαζε πραγματικό.

Deiveson Figueiredo στο bantamweight

Αυτή η άνοδος άλλαξε αμέσως τον τόνο γύρω από την καριέρα του. Δεν ήταν πια «ο πρώην πρωταθλητής των flyweight που προσπαθεί να δει αν του έχει μείνει τίποτα». Άρχισε να μοιάζει με πραγματικό πρόβλημα στα bantamweight. Ο Cody Garbrandt το ανακάλυψε αυτό στο UFC 300 όταν ο Figueiredo τον υπέταξε. Μετά ήρθε ο Marlon Vera, άλλο ένα σημαντικό όνομα, και ο Figueiredo τον κέρδισε κι αυτόν. Αυτές οι νίκες είχαν σημασία γιατί μετέτρεψαν τη μετακίνηση σε κάτι περισσότερο από περιέργεια. Δεν επιβίωνε απλώς σε μια νέα κατηγορία. Έπαιρνε ονόματα που ακόμα είχαν σημασία σε αυτήν.

Η πορεία στα bantamweight όξυνε επίσης την αίσθηση του τι είχε αντιμετωπίσει ολόκληρη η καριέρα του στα flyweight. Στα 135, ο Figueiredo έμοιαζε πιο φυσικός. Το σώμα έβγαζε περισσότερο νόημα. Ο ρυθμός φαινόταν λιγότερο επιβαρυμένος. Είχε ακόμα το ίδιο παλιό πλεονέκτημα στις ανταλλαγές, αλλά υπήρχε μικρότερη αίσθηση ότι το σώμα πολεμούσε ήδη έναν δεύτερο αντίπαλο πριν κλείσει η πόρτα του κλουβιού. Αυτό δεν κάνει αυτόματα την κατηγορία πιο εύκολη. Το bantamweight είναι βαθύτερο και ταχύτερο με διαφορετικούς τρόπους. Αλλά τον έκανε πιο εύκολο να τον εμπιστευτείς σωματικά από την εβδομάδα του αγώνα μέχρι τη βραδιά του αγώνα.

Υπήρχαν ακόμα σκληρά μαθήματα που περίμεναν. Ο Petr Yan τον κέρδισε. Ο Cory Sandhagen τον σταμάτησε μετά από τραυματισμό στο γόνατο. Ο Umar Nurmagomedov τον κέρδισε μετά από μια δύσκολη εβδομάδα αγώνα που περιλάμβανε και μια αποτυχία στη ζυγαριά. Αυτές οι ήττες είναι επίσης μέρος της αλήθειας. Η καριέρα του Figueiredo δεν χτίστηκε ποτέ αποφεύγοντας δύσκολα δωμάτια. Συνεχίζει να μπαίνει μέσα σε αυτά. Και κάθε φορά που το κάνει, τα ερωτήματα γύρω του γίνονται πιο ειλικρινή. Πόσο μετράει ακόμα η παλιά εκρηκτικότητα στα 135; Μπορεί η τεχνική και η εμπειρία του να συνεχίσουν να τον κρατούν απέναντι σε μεγαλύτερους elite άνδρες; Είναι η εκδοχή του Figueiredo στα bantamweight μια όψιμη άνοδος στην καριέρα ή απλώς ένα τελευταίο επικίνδυνο διάστημα πριν η κορυφή μιας άλλης κατηγορίας γίνει πολύ μεγάλη;

Αυτά είναι δύσκολα ερωτήματα, αλλά δεν μειώνουν αυτό που πέτυχε η ίδια η μετακίνηση. Έδωσε στην καριέρα του μια δεύτερη πράξη που πολλοί πρώην πρωταθλητές flyweight δεν βρίσκουν ποτέ. Έγινε ξανά σχετικός. Ανάγκασε ένα νέο σύνολο αντιπάλων να αντιμετωπίσουν το στυλ του. Έπαψε να είναι ένας άνθρωπος του οποίου τα καλύτερα χρόνια ήταν συνδεδεμένα μόνο με τον Moreno και τη ζώνη στα 125. Τώρα είχε ένα δεύτερο βιογραφικό να χτίζεται πιο ψηλά, και αυτό διεύρυνε ολόκληρη τη μορφή της καριέρας.

• Ανέβηκε από μια σκληρή ζωή στη βόρεια Βραζιλία και έχτισε τον εαυτό του μέσα από δουλειά πριν έρθει η φήμη.
• Έγινε δύο φορές πρωταθλητής flyweight του UFC και ο πρώτος Βραζιλιάνος που κράτησε αυτόν τον τίτλο.
• Η τετραπλή αντιπαλότητα με τον Brandon Moreno καθόρισε τα πιο σκληρά και πιο σημαντικά χρόνια της ακμής του.
• Η μετακίνηση στα bantamweight του έδωσε ένα δεύτερο σοβαρό κεφάλαιο αντί για μια αργή απομάκρυνση από την κορυφή.

Υπάρχει κάτι πολύ ανθρώπινο στον τρόπο που διαβάζεται τώρα συνολικά η καριέρα του. Δεν είναι τακτοποιημένη. Δεν είναι η καθαρή άνοδος ενός πρωταθλητή που κερδίζει τη ζώνη, νικάει όλους και φεύγει πριν αρχίσουν τα δύσκολα χρόνια. Έχει χαμένες ζυγίσεις, πόνο αντιπαλότητας, επανακτήσεις τίτλων, αλλαγές στο σώμα, μετατοπίσεις κατηγορίας και το είδος της επανειλημμένης επαναξιολόγησης που μόνο οι πεισματάρηδες μαχητές είναι πρόθυμοι να κάνουν. Αυτό την κάνει πιο αληθινή. Η ιστορία του Figueiredo δεν είναι ένα απλό πέρασμα δόξας. Είναι η ζωή ενός μαχητή. Ακατάστατη. Σωματική. Περήφανη. Γεμάτη βία και προσαρμογή.

Γι' αυτό η θέση του στην ιστορία του UFC παραμένει ισχυρή, ακόμα κι αν τα επόμενα κεφάλαια συνεχίσουν να αλλάζουν. Στα flyweight βοήθησε να επαναπροσδιοριστεί το πώς θα μπορούσε να μοιάζει η κατηγορία. Στα bantamweight απέδειξε ότι δεν είχε τελειώσει όταν πέρασαν τα χρόνια των τίτλων. Και στις δύο κατηγορίες, κουβάλησε μαζί του την ίδια βασική ποιότητα. Οι άντρες έπρεπε να τον νιώσουν. Έπρεπε να σεβαστούν τη δύναμη, την πίεση από μπροστά, τον ξαφνικό κίνδυνο υποταγής και το απλό γεγονός ότι ποτέ δεν έμπαινε στο κλουβί δείχνοντας ενδιαφέρον για ένα ασφαλές τεχνικό βράδυ.

Όταν οι άνθρωποι θυμούνται τον Deiveson Figueiredo, θα θυμούνται τις ζώνες, την αντιπαλότητα με τον Moreno, την διαμάχη για το χαμένο βάρος, την επιστροφή στον θρόνο και τη δεύτερη ζωή στα bantamweight. Θα πρέπει επίσης να θυμούνται τη γενικότερη εικόνα. Έναν άνθρωπο από δύσκολες συνθήκες. Έναν μαχητή που έκανε συνηθισμένες δουλειές πριν το άθλημα τον ανταμείψει. Έναν πρωταθλητή που ποτέ δεν έδειχνε άνετος στην άνεση. Έναν μαχητή μικρότερης κατηγορίας που έφερνε στο δωμάτιο ένα είδος απειλής μεγαλύτερης κατηγορίας. Γι' αυτό η καριέρα παραμένει ενδιαφέρουσα. Ποτέ δεν έμοιαζε απλώς ένας ακόμα καλός μαχητής που περνάει από μια κατηγορία. Πάντα έμοιαζε με μπελά.