خوزه میگل دلگادو می‌خواهد چیزی بسازد که ماندگار باشد

آستین باشی رکوردی دارد که هر فدریویتی را وادار می‌کند پیش از هر صحبتی درباره هیجان، به پرسش‌های فنی پاسخ دهد. این کشتی‌گیر آمریکایی با ۱۴-۱ و تنها باختش با تصمیم داوران، هنوز به عنوان حرفه‌ای متوقف نشده است. این موضوع برای خوزه میگل دلگادو اهمیت دارد، کسی که بهترین شب‌های UFC‌اش معمولاً پیش از زنگ پایانی به پایان رسیده است.

در ۱۸ ژوئیه در Paycom Center در Oklahoma City، دلگادو رویارویی‌ای به دست می‌آورد که باید بیش از جایگاهش در برگه مبارزه UFC Fight Night: Du Plessis vs Usman را آشکار کند. این مبارز ۲۸ ساله از زمان ورودش از طریق Contender Series دانا وایت دو سال پیش، در UFC رکورد ۳-۱ دارد، اما برداشت خودش از این مسیر سخت‌گیرانه‌تر از آنچه رکورد نشان می‌دهد است.

حریفی کشتی‌محور به مصاف فدریویتی می‌رود که در پی دقایقی پاکیزه‌تر است

مبارزه با فیلی در جای عجیبی از کارنامه دلگادو قرار دارد. یک تصمیم منقسم مقابل آندره فیلی به او پیروزی over یک فدریویت باتجربه UFC داد و پس از باخت به ناتانیل وود در اکتبر او را به جلو برد. با این حال دلگادو از آن مبارزه به خاطر حواس‌پرتی‌اش در جریان تبادلات ناراحت بیرون آمد. از نظر او، مشکل این نبود که به داوران نیاز بود. مشکل این بود که ذهنش در مبارزه‌ای که انتظار تسلط بیشتری بر خود داشت، سرگردان شد.

این واکنش به توضیح لحن اردوی فعلی او کمک می‌کند. دلگادو به جای اینکه نتیجه فیلی را به عنوان تأییدیه بپذیرد، حلقه اطراف آماده‌سازی‌اش را در The MMA Lab تنگ‌تر کرد، با افرادی که در زندگی و تمرینش نقش داشتند صادقانه‌تر صحبت کرد و به تعهد کامل‌تری به کار روزانه روی آورد. او از کوبی برایانت به عنوان بخشی از این طرز فکر یاد کرده است، نه به عنوان تزئین، بلکه به عنوان خلاصه‌ای برای اعتماد به ماه‌ها تکرار وقتی در قفس بسته می‌شود.

باشی برای آزمایش اینکه آیا آن ریست حفظ می‌شود، بسیار مناسب است. بازی او حول فشار کشتی بنا شده است، و رزمی‌کاری که تمرکزش را مقابل او از دست بدهد، می‌تواند دوره‌های طولانی را صرف دفاع از گریپ‌ها، دفع بازگشت‌ها به تشک و تماشای از دست رفتن راند کند. دلگادو انتظار دارد که گراپلینگ بیاید. سؤال جالب‌تر این است که آیا او می‌تواند آن ورودها را تنبیه کند، در درگیری‌ها تعادل خود را حفظ کند و زمانی که باشی دقایق پر از کلینچ را تحمیل می‌کند، تهاجم خود را در دسترس نگه دارد.

فینیش مهم است، اما کنترل ممکن است مهم‌تر باشد

پیش از تصمیم فیلی، هر برد حرفه‌ای در رکورد دلگادو با استاپ به دست آمده بود. ده فینیش تصادفی نیست؛ او در حمله خود نیش واقعی دارد و عادت کرده داوران را از معادله حذف کند. اما مقابل باشی، تعقیب خالص ناک‌اوت یا سابمیشن نباید به بی‌تابی تبدیل شود. حریف روبه‌روی او تا به امروز از هر مبارزه حرفه‌ای جان سالم به در برده است، و کشتی‌اش به او مسیری می‌دهد تا تبادلاتی را که دلگادو ترجیح می‌دهد کند کند.

• دلگادو با رکورد 3-1 در UFC پس از به دست آوردن قراردادش از طریق Dana White’s Contender Series وارد می‌شود.
• آخرین حضور او منجر به پیروزی با تصمیم تقسیم‌شده مقابل Andre Fili شد.
• تنها شکست UFC در کارنامه او در تصمیمی رقابتی مقابل Nathaniel Wood در اکتبر گذشته رقم خورد.
• باشی رکورد حرفه‌ای 14-1 دارد و تنها باخت او با رأی داوران بوده است.

جایگاه دلگادو پس از وود و فیلی

برداشت درباره دلگادو همزمان در دو جهت حرکت کرده است. مبارزه وود به دنبال‌کنندگان جدی دلیلی داد تا با وجود باخت رسمی، او را زیر نظر بگیرند، چون مقابل حریفی محترم ایستاد. نتیجه فیلی به شکلی عجیب عکس این کار را کرد: رکورد او را بهبود بخشید اما جرقه کمتری حول عملکرد باقی گذاشت. این ترکیب او را در مسیری باریک بین پرواسپکت امیدوارکننده و محصول ناتمام قرار می‌دهد.

یک شب قوی مقابل باشی ارزش خاصی خواهد داشت. این فقط نام دیگری به رکورد دلگادو اضافه نمی‌کند؛ نشان می‌دهد او می‌تواند از عهده یک کشتی‌گیر متعهد برآید بدون اینکه ریتم، دفاع یا صبر خود را تسلیم کند. یک برد باریک و نامرتب هنوز در جدول کمک می‌کند اما ممکن است همان سؤالات را دست‌نخورده باقی بگذارد. یک باخت بخش زیادی از توجه را به سمت باشی می‌برد و دلگادو را به مکالمه آشنایی درباره ثبات بازمی‌گرداند.

زبان عمومی دلگادو بزرگ‌تر از ریاضیات رنکینگ بوده است. «من میراث می‌خواهم،» او گفت و به حرفه‌ای اشاره کرد که می‌خواهد با سال‌ها سنجیده شود، نه با یک نتیجه در Oklahoma City. برای اینکه این جاه‌طلبی وزن بگیرد، پانزده دقیقه بعدی — یا کمتر، اگر غرایز فینیش کردنش بازگردد — باید منظم‌تر از بردی به نظر برسد که او را به اینجا رساند.