جریمه چشم‌زنی خورخه ماسویدال

خورخه ماسویدال دوباره مثل مبارزی صحبت می‌کند که از بخشی از MMA که همه از آن شکایت دارند و تقریباً هیچ‌کس آن را درست نمی‌کند، به ستوه آمده است.

این بار سراغ انگشت زدن به چشم رفت. نه با ناامیدی معمول پس از مبارزه، نه با همان حرف همیشگی «داورها باید بهتر عمل کنند»، بلکه با چیزی بسیار مستقیم‌تر. ماسویدال می‌گوید مجازات باید به جیب بخورد. به نظر او، کم کردن یک امتیاز کافی نیست اگر خطا مسیر مبارزه را عوض کند، و اخطار قطعاً کافی نیست اگر بینایی یک fighter برای باقی شب خراب شود.

او گفت دوست دارد سیستمی ببیند که در آن fighterها برای انگشت زدن به چشم درصدی از دستمزدشان را از دست بدهند، و آن پول به حریف خطاخورده برسد. این نگاه بسیار fighterانه‌ای به مشکل است. اگر آسیب واقعی باشد، مجازات هم باید واقعی به نظر برسد. نه نمادین. نه رویه‌ای. واقعی.

ماسویدال همچنین طوری درباره این موضوع حرف نمی‌زد که انگار یک Outsider به دنبال تیتر است. او آن را به دوران حرفه‌ای خودش و آسیب‌هایی که می‌گوید آن خطاها به او زده‌اند گره زد. همین به اظهاراتش تیزی داد. او در عالم تئوری حرف نمی‌زد. او مثل کسی حرف می‌زد که هنوز تکه‌هایی از آن را در بدن خودش حمل می‌کند.

ماسویدال خواهان مجازات واقعی است

دلیلی دارد که این موضوع همیشه در MMA دوباره مطرح می‌شود. انگشت زدن به چشم یکی از آن خطاهایی است که می‌تواند یک راند را خراب کند، یک مبارزه را خراب کند و گاهی آسیب‌هایی برجا بگذارد که بسیار بیشتر از آنچه افراد بیرون قفس می‌بینند باقی می‌ماند. اما این ورزش هنوز با آن‌ها طوری برخورد می‌کند که اغلب تا وقتی لحظه از دست رفته نرم به نظر می‌رسد. یک اخطار می‌آید. یک اخطار دیگر می‌آید. بعد شاید یک امتیاز. تا آن موقع fighter طرف مقابل ممکن است نیمی از باقی مبارزه را در حال پلک زدن باشد.

• ماسویدال خواهان کسر از دستمزد برای انگشت زدن به چشم است.
• او می‌گوید پول باید به fighter خطاخورده برسد.
• او فکر نمی‌کند اخطارها کافی باشند.
• او از تجربه خودش با آسیب انگشت زدن به چشم حرف می‌زند.

این‌جاست که استدلالش بیشترین ضربه را می‌زند. او چیزی انتزاعی نمی‌خواهد. او چیزی می‌خواهد که ورزش فوراً آن را حس کند. پول بگیرید. پیامدها را تغییر دهید. کاری کنید fighterها و گوشه‌ها قبل از اینکه با دست‌های باز شروع به دراز کردن کنند و تظاهر کنند همه‌اش شانس بد بوده، به آن فکر کنند.

اینکه UFC یا کمیسیون‌ها هرگز تا این حد پیش بروند، سؤال دیگری است. ورزش‌های رزمی معمولاً زمان زیادی می‌گیرند تا چیزهایی را که همه می‌دانند خراب است درست کنند. اما ایده ماسویدال آن‌قدر ساده است که مدام در فضا بچرخد. وقتی یک fighter بگوید کسر امتیاز بیش از حد سبک است و باید به دستمزد دست زد، سیستم قدیمی اخطار ضعیف‌تر از آنچه قبلاً بود به نظر می‌رسد.

ماسویدال همیشه بهتر از بیشتر افراد بوده در اینکه شکایت یک مبارزه را طوری بگوید که شخصی، جسمانی و غیرقابل نادیده گرفتن به نظر برسد. این‌جا هم همین اتفاق افتاد. او آن را مثل حرف داوری جلوه نداد. آن را مثل آسیبی ناتمام جلوه داد.

fighterها می‌توانند با باختن راندها کنار بیایند. آن‌ها بیشتر از آنکه بخواهند اعتراف کنند می‌توانند با قضاوت بد کنار بیایند. چیزی که از آن متنفرند این است که نتیجه یک خطا را حمل کنند در حالی که مجازات به‌سختی طرف مقابل را لمس می‌کند. ماسویدال به آن شکاف نگاه کرد و گفت ساده‌ترین راه‌حل این است که آن را پرهزینه کنی.