تحسین Floyd Mayweather از Jake Paul eyebrows را بالا برد

فلوید می‌وِدِر هنوز دقیقاً می‌داند اکسیژن کجاست.

از او دربارهٔ مبارزانی بپرسید که الان از تماشایشان لذت می‌برد، و مسیر امن واضح است: به تکنیکی‌ها ادای احترام کن، قهرمانان را نام ببر، نگهبانان قدیمی را خوشحال نگه دار. می‌وِدِر کمی از این کار را کرد. سپس به مسیری پیچید که خالص‌گرایان بوکس عاشق نفرت از آن هستند و جیک پاول را در میان نام‌هایی قرار داد که در حال حاضر با کمال میل تماشا می‌کند. برای یک بزرگان بازنشسته که سال‌ها از طناب مخملی بوکس محافظت کرده، این تعریف و تمجید بی‌ارزشی نیست.

زمان‌بندی به آن ضربه می‌زند. بازگشت برنامه‌ریزی‌شدهٔ می‌ودر در سپتامبر مقابل Manny Pacquiao منتفی شده است، و صحبت‌های اخیر دربارهٔ امور مالی او نامش را به دلایلی کاملاً دور از یک مشت راست تمیز در اخبار نگه داشته است. پاول، در همین حال، همچنان بحث‌برانگیزترین واسطهٔ جلب توجه در این ورزش است: نه یک مدعی سنتی، نه یک استعداد عادی، اما انکارناپذیر یک مبارزی است که چشم‌های جریان اصلی را به مدار بوکس می‌کشد.

فلوید می‌ودر از هل‌وهوی بوکس جیک پاول حمایت می‌کند

Come and Talk 2 Me از می‌ودر خواست مبارزانی از صحنهٔ فعلی را که به چشمش می‌آیند نام ببرد. او به David Benavidez، Keyshawn Davis، Shakur Stevenson و Devin Haney اشاره کرد و همچنین به استعدادهای ژاپن اعتبار داد. این پراکندگی جدی است: فشار، ظرافت، سرعت، آموزش المپیکی و مهارت نخبگان همه در چند نام نمایان شده‌اند.

سپس نوبت به پاول رسید. می‌ودر این یوتیوبر تبدیل‌شده به بوکسور را بهترین ورزشکار این رشته معرفی نکرد، و تظاهر نکرد که زادهٔ اوهایو از نظر کارنامه در کنار کلاس پوند-فور-پوند قرار می‌گیرد. تحسین او معطوف به غریزهٔ تجاری، هیاهو، و توانایی تبدیل تردید به روزهای پرداخت بود. نسخهٔ کوتاه صریح بود: «من هل‌وهوی جیک پاول را دوست دارم.» این جمله از می‌ودر، مبارزی که حرفهٔ دومش را حول کنترل رویداد به اندازهٔ حریف بنا کرده، متفاوت می‌نشیند.

چرا اظهارنظر می‌ودر دربارهٔ جیک پاول وزن بیشتری دارد

می‌ودر همیشه دربارهٔ جایگاه پاول در بوکس با بخشش صحبت نکرده است. به همین دلیل این تغییر برجسته است. این سخن کمتر تأییدِ پاول به‌عنوان یک بوکسور در سطح قهرمانی است تا اعتراف به اینکه اقتصاد مبارزات اینفلوئنسری برای رد کردن با بی‌خیالی بسیار بزرگ شده است. می‌ودر اهرم را بهتر از تقریباً هر کسی در تاریخ ورزش‌های رزمی می‌فهمد، و کل پروژهٔ پاول اهرم است: انتخاب حریف، کنترل پلتفرم، حرارت اجتماعی و تمایل به تحمل توهین از بوکسورهای قدیمی در حین وصول چک‌ها.

• می‌ودر هنگام بحث دربارهٔ مبارزان فعالی که تماشایشان را دوست دارد، پاول را نام برد.
• او همچنین به Benavidez، Davis، Stevenson، Haney و استعدادهای ژاپنی اشاره کرد.
• مسابقهٔ پیشنهادی سپتامبر می‌ودر با Pacquiao لغو شده است.
• طبق منبع، پاول آخرین بار در دسامبر با Anthony Joshua مبارزه کرد.

آیا فلوید می‌ودر و جیک پاول می‌توانند به یک داستان واقعی تجاری مبارزه تبدیل شوند؟

سؤال طبیعی این است که آیا این تحسین فقط تحسین است، یا اولین تکه نان مسیر دیگری به سوی یک نمایش دیگر است. می‌ودر قبلاً بوکس نمایشگاهی را مانند یک اقتصاد جداگانه جا انداخته، و پاول سال‌ها ثابت کرده که منطق ورزشی سنتی برای فروش یک مبارزه لازم نیست. اگر در این هم‌پوشانی پولی باشد، هر دو مرد می‌دانند در کجاست.

البته محدودیت‌هایی وجود دارد. می‌وِدِر یک نابغهٔ دفاعی تمام‌عصر با رکورد حرفه‌ای ۵۰-۰ است؛ پاول یک بازیگر میان‌رشته‌ای است که پیشرفت کرده، خودش را درخشان بازاریابی کرده و هنوز بار منفی مسیر ورودش به بوکس را با خود می‌کشد. ماجرا دیگر رتبه‌بندی یا کمربند نخواهد بود. مسئله توجه، قدرت مذاکره و آزمون دیگری برای این است که آیا بخش سلبریتی بوکس می‌تواند همچنان بدون نیاز به نردبان معمول مدعیان، اعتبار را از اسطوره‌ها قرض بگیرد یا نه. برای مخاطبان گستردهٔ ورزش‌های رزمی، بخش ناراحت‌کننده همین است: پرصدا­ترین مبارزه‌ها همیشه معنادارترین‌ها نیستند، اما باز هم می‌توانند شکل‌دهندهٔ هدف بعدی برگزارکنندگان باشند.

اظهار می‌وِدِر خالص‌گرایان را آزرده خواهد کرد، چون پاول را بخشی از گفت‌وگوی بوکس مدرن می‌بیند و نه نمایشی حاشیه‌ای بیرون از آن. این آزردگی قابل‌درک است، اما واقعیت بدیهی را نادیده می‌گیرد: می‌وِدِر امپراتوری‌اش را با چشم بستن بر چیزی که فروش دارد نساخت. دیدار لغوشدهٔ او با Pacquiao، او را از آن بازگشت سپتامبر محروم می‌کند، و پاول در سال ۲۰۲۶ یکی از پول‌سازترین غیرقهرمان‌های بوکس باقی مانده است.