جنگ توییتری ترنس کراوفورد vs کانر مک‌گرگور شعله ور شد

لحظه‌ای که شب ایلیا توپوریا مقابل جاستین گیتجه در UFC Freedom 250 پایان یافت، حمله‌ها آغاز شد — و هیچ‌کس تندتر از یک بوکسور که هرگز یک ثانیه داخل قفس MMA نبوده، ضربه نزد.

ترنس کرافورد، از سلطنت‌های پوند فور پوند در هنر شیرین، در پی شکست این گرجستانی به شبکه‌های اجتماعی رفت تا توپوریا را مسخره کند و به صحبت‌های قبلی اشاره کرد که ظاهراً توپوریا ادعا کرده بود می‌تواند همزمان از عهده کرافورد و شاکور استیونسون برآید. آن لاف خاص در شب یکشنبه بد از آب درآمد و کرافورد نمی‌خواست آن را بی‌سر و صدا بگذارد. او تنها نبود — جیک پاول و آرمان تساروکیان هم صدا داشتند — اما پست کرافورد بیشترین آتش را گرفت، چون نامی را وارد ماجرا کرد که هیچ‌کس انتظار نداشت برای دفاع از توپوریا بیاید.

مک‌گرگور میز را علیه کرافورد برمی‌گرداند

کانر مک‌گرگور و ایلیا توپوریا رقابتی آشکار و تلخ داشتند، بنابراین وقتی مک‌گرگور برای دفاع از قهرمان شکست‌خورده وارد شد، مردم وسط اسکرول متوقف شدند. استدلال او دقیق و مشخص بود: کرافورد سابقه کشتی دارد، اما هرگز زیر قوانین MMA رقابت نمی‌کند، پس دقیقاً چه چیزی به او حق می‌دهد که به رزمی‌کاری که در یک مسابقه MMA باخته بخندد؟ مک‌گرگور آن موضع را رقت‌انگیز خواند، پرسید چرا بوکسورها در رویداد UFC شرکت می‌کنند در حالی که هیچ رزمی‌کار MMA در جهت مخالف نیست، و با هشتگی تمام کرد که نشان می‌داد بوکسورها جراتش را ندارند.

کرافورد بدون تردید پاسخ داد. او به مک‌گرگور گفت برای مبارزه آینده‌اش آماده شود و اشاره کرد که به نظر او بوکس تمام اهرم فشار را در گفتگوی کراس‌اور دارد — ورزشکاران از رشته‌های دیگر به بوکس می‌آیند، نه برعکس. این تبادل آن هرج‌ومرج کم‌درجه دو مرد بسیار مغرور را داشت که واقعاً باور دارند طرف مقابل کاملاً موضوع را نمی‌فهمد.

استدلال “مادران فوتبالی” و اینکه حرف آخر را چه کسی زد

کرافورد در پست بعدی پرونده‌اش را پیش برد و استدلال کرد که همه — فارغ از رشته — در نهایت می‌خواهند بوکس یاد بگیرند، در حالی که عکس آن هرگز اتفاق نمی‌افتد. او از تصویر کلاس‌های تفریحی مشت‌زنی برای تناسب اندام به عنوان مدرکی استفاده کرد که بوکس در بالای یک سلسله‌مراتب خیالی ورزشی قرار دارد. پاسخ مک‌گرگور چهار کلمه بود: “حدس می‌زنم هرگز نخواهیم فهمید.” کرافورد پاسخ روشنی برای آن نداشت و رشته بحث خاموش شد.

• ایلیا توپوریا توسط جاستین گیتجه در UFC Freedom 250 متوقف شد و رکورد شکست‌ناپذیری و کمربندش را در این روند از دست داد.
• پست وایرال کرافورد به ادعای قبلی توپوریا اشاره داشت که می‌تواند کرافورد و شاکور استیونسون را همزمان ناک‌اوت کند.
• مک‌گرگور آمادگی کرافورد برای رقابت در MMA را با وجود سابقه کشتی زیر سوال برد و مسخره‌کردن بوکسور را “رقت‌انگیز” خواند.
• پاسخ کرافورد استدلال کرد که جایگاه بوکس در ورزش‌های رزمی به این معناست که او هیچ الزامی برای ورود به قفس ندارد — ورزشکاران دیگر به بوکس می‌آیند، نه برعکس.

این مشاجره در واقع چه چیزی را درباره چشمانداز وزنها فاش میکند

اگر نویزهای توییتر را کنار بگذارید، چیزی واقعی زیر آن نهفته است. شکست توپوریا مقابل گیتجی یک رویداد واقعی و لرزهای در تصویر وزن پر و سبک است — جنگندهای که در کنار بزرگان تاریخ در ۱۴۵ پوند از او نام برده میشد، به شکلی تمام شد که همه سؤالها درباره آیندهاش را باز کرد. تمسخر کرافورد، هر نظری که درباره سلیقهاش داشته باشید، بازتاب دنیای ورزشی گستردهتری است که قدرت ستاره فراتر از رشته توپوریا را بهشدت خریداری کرده بود، از جمله جاهطلبیهای بوکس او. وقتی آن ستاره حتی موقتاً کمنور شود، کرکسهای سایر رشتهها بهسرعت دور میزنند.

دفاع مکگرگور از توپوریا با توجه به سابقهشان بهظاهر سختتر قابل خواندن است، اما استدلال زیربنایی او درباره شجاعت بوکس به MMA بدون توجه به گویندهاش منطقی است. کرافورد یکی از بهترین بوکسورهای زنده است — رکوردش خود گویاست — اما بحث فراتر از رشته همیشه نامتقارن بوده، و مکگرگور بهدرستی شکاف منطق کرافورد را شناسایی کرد. اینکه توپوریا بازیابی کند و دوباره وارد آن بحث فراتر از رشته شود کاملاً به کاری بستگی دارد که بعداً در اکتagon انجام میدهد، و همین حالا آن پاسخ ناشناخته است. کرافورد که از سمت بوکس او را به چالش میکشد در حالی که از هر ریسک متقابلی امتناع میکند، دستکم یک موضع راحت است.

این تبادل با فرود آمدن ضربه نهایی تمیزتر مکگرگور از نظر لفظی به پایان رسید، و کرافورد به دفاع گستردهتر از بوکس بهعنوان یک رشته روی آورد بهجای پرداختن به چالش مشخصی که مکگرگور پیش گذاشته بود.