آرون پیکو می‌گوید پس از ناک‌اوت وحشیانه در اولین مبارزه‌اش، آینده شغلی‌اش در UFC در خطر بود

Aaron Pico فقط دو مبارزه در UFC داشته، اما طوری صحبت می‌کند که انگار زمین زیر پایش لرزیده است.

همین است که اظهارات اخیرش را از یک بازتاب معمولی یک مبارز پس از پیروزی سنگین‌تر می‌کند. پیکو گفت که وارد UFC 327 شد و باور داشت پس از آنکه اولین مبارزه‌اش به آن شکل تمام شد، شغلش در خطر است. اعتراف به چنین چیزی اینقدر زود در یک حرفه UFC بی‌رحم است، خصوصاً برای کسی که با هیاهوی واقعی به اینجا آمده بود. پیکو به عنوان یک قرارداد بی‌صدا وارد نشد. او با سال‌ها هایپ پشت سرش به این سازمان آمد، با شهرتی طولانی به عنوان یکی از بااستعدادترین ورزشکارانی که تا به حال وارد MMA شده‌اند، و رزومه‌ای که باعث می‌شود مردم فکر کنند مسیر هموارتر از حد معمول خواهد بود. سپس اولین مبارزه به بدترین شکل ممکن اشتباه پیش رفت. او توسط Lerone Murphy ناک‌اوت شد و ناگهان تمام آن وعده‌های قدیمی دیگر معنای چندانی نداشتند.

به همین دلیل مبارزه دوم اینقدر مهم بود. روی کاغذ، فقط یک مبارزه دیگر در UFC 327 بود، اینبار مقابل Patricio Pitbull. در واقعیت، پیکو به چیزی سنگین‌تر از یک بازگشت معمولی قدم می‌گذاشت. او گفت فشار واقعی را حس کرده، فشاری که نگاه یک مبارز به کل هفته را تغییر می‌دهد. نه فشار به معنای تبلیغاتی. نه آن صحبت‌های معمول درباره تمایل به بازگشت. فشاری که بسیار زشت‌تر از این حرف‌ها به نظر می‌رسید. فشاری که به این ایده گره خورده بود که یک شب بد دیگر ممکن است باعث شود UFC تقریباً بلافاصله در سرمایه‌گذاری خود تجدید نظر کند.

پیکو نحوه مبارزه‌اش را تغییر داد و این احتمالاً مسیر UFC او را نجات داد

نکته مهم فقط این نیست که پیکو خطر را حس کرد. مهم این است که با آن چه کرد. به جای اینکه باخت در اولین بازی را با تلاش بیشتر در مبارزه بعدی از بین ببرد، عقب کشید و هوشمندانه‌تر مبارزه کرد. او اعتراف کرد نسخه‌ای از خودش که بیش از حد تهاجمی مقابل مورفی ظاهر شد، دوام نمی‌آورد. این مهم است زیرا تهاجم همیشه بخشی از جذابیت پیکو بوده است. او می‌تواند منفجر شود، می‌تواند حریفان را تحت فشار بگذارد، و وقتی تبادلات سریع می‌شوند، اغلب به نظر می‌رسد استعداد طبیعی‌تری در قفس دارد. اما UFC اهمیتی نمی‌دهد که چقدر انفجاری به نظر می‌رسی اگر همان بی‌احتیاطی مدام به تو آسیب بزند. به نظر می‌رسد پیکو اکنون این را واضح‌تر از قبل درک می‌کند.

مقابل پیت‌بول، او صبورتر بود، لحظات پاک‌تری را انتخاب کرد و در نهایت عملکردی ارائه داد که به شدت به آن نیاز داشت. این فقط یک پیروزی نبود. یک اصلاح بود. در یک مبارزه، او موفق شد داستان را از «سوپر استعدادی که در اولین بازی UFC خرد می‌شود» دور کند و به سمت چیزی بازگرداند که برای دسته بسیار خطرناک‌تر به نظر می‌رسد. اگر آرون پیکو واقعاً بتواند استعدادهای ورزشی خود را با نظم ترکیب کند، آنگاه دسته پَر یک مشکل جدی دیگر برای مقابله پیدا می‌کند. این بخشی است که حریفان باید متوجه شوند. نسخه خام پیکو همیشه خطرناک بود. نسخه آرام‌تر اعتماد کردن به آن دشوارتر است.

به همین دلیل هم این داستان بیشتر از یک نقل‌قول ساده پس از مبارزه زنده است. کل حرفه پیکو در آن فضای عجیب بین استعداد غیرقابل انکار و عملکرد ناتمام زندگی کرده است. سال‌هاست مردم از آنچه او می‌تواند بشود صحبت می‌کنند. در UFC، آن گفتگو کوتاه‌تر و تندتر می‌شود. وقتی فهرست پر از مردانی است که می‌دانند چگونه زیر فشار پیروز شوند، زمان بی‌پایانی برای پروژه بودن نداری. به نظر می‌رسد پیکو فوراً این را حس کرد. یک شروع بد و او از قبل به بقا فکر می‌کرد. این ممکن است از بیرون افراطی به نظر برسد، اما همچنین به نظر می‌رسد یک مبارزی است که می‌داند الان کجا کار می‌کند.

یک لایه دیگر هم اینجا وجود دارد که نقل‌قول را مهم می‌کند. پیکو به طور خاص ذهنیت خود را با آنچه در اطرافش می‌دید مرتبط کرد. او به این واقعیت اشاره کرد که مبارزان اگر نتایج سرد شوند می‌توانند سریع ناپدید شوند. این پارانویا نیست. این مدل تجاری UFC است که آشکارا دیده می‌شود. استعداد کمک می‌کند. ارزش نام کمک می‌کند. هیاهو کمک می‌کند. اما اگر سازمان تصمیم بگیرد که بازده با سرمایه‌گذاری همخوانی ندارد، صبر خیلی سریع نازک می‌شود. پیکو در UFC 327 مانند کسی مبارزه کرد که این را می‌دانست. او سعی نمی‌کرد با سرگرمی از خطر فرار کند. او سعی می‌کرد با پیروزی به زمین محکم بازگردد.

• پیکو UFC 327 را یک مبارزه بازگشت عادی معرفی نکرد.
• او معتقد بود که پیامدهای یک باخت دیگر می‌تواند جدی باشد.
• تغییر رویکرد از پرخاشگری بی‌مهار به صبر سنجیده، کل نتیجه را تغییر داد.
• اکنون گفت‌وگوها درباره او دوباره به سمت رده‌بندی‌ها و مدعیان آینده چرخیده است.

آنچه در ادامه می‌آید جایی است که این ماجرا به یک داستان واقعی UFC تبدیل می‌شود، نه فقط یک نقل‌قول از دوران بازگشت. Pico روشن کرده که می‌خواهد به دنبال عنوان پروزن باشد و پس از پیروزی مقابل Pitbull دوباره در موقعیتی قرار گرفته که این جاه‌طلبی دیگر مضحک به نظر نمی‌رسد. او هنوز به آنجا نرسیده و نباید طوری فروخته شود که گویی رسیده است. اما او دوباره روی میز برگشته، دوباره در همان فرمی که برگزارکنندگان مسابقات می‌توانند به او نامی معنادار بدهند به جای اینکه روایت را از صفر بازسازی کنند. این تفاوت عظیمی با موقعیتی است که پس از ناک‌اوت Murphy داشت.

این همچنین وزن پروزن را کمی جذاب‌تر می‌کند. Pico فقط یک مدعی دیگر از نوع بالا رفتن و تلاش کردن نیست. داستانش توجه جلب می‌کند چون مردم سال‌ها نسخه‌هایی از آن را دنبال کرده‌اند. استعداد را می‌شناسند. هیاهو را می‌دانند. می‌دانند چند بار مسیر از صعود بی‌نقصی که زمانی تصور می‌شد، منحرف شده است. حالا نسخه UFC آن داستان بالاخره کمی هیجان دارد. نه به این خاطر که شکست‌ناپذیر است، بلکه چون قبلاً مجبور شده درسی را بیاموزد که برخی مبارزان تا دیر نشده نادیده می‌گیرند.

از این نظر، افشاگرترین چیز در اظهارات Pico ترس نیست. صداقت است. بسیاری از مبارزان پس از جان سالم به در بردن از فشار، به شکلی صیقلی درباره آن صحبت می‌کنند. Pico چیزی بسیار خام‌تر توصیف کرد. او باور داشت که پس از یک باخت می‌تواند واقعاً در دردسر بیفتد و به همین دلیل شیوه مبارزه‌اش را تغییر داد. این سخت به نظر می‌رسد، اما مفید هم به نظر می‌رسد. گاهی پاک‌ترین رشد یک مبارز از یک رشته پیروزی نمی‌آید. از برخورد با واقعیت سطح بالاست و تنظیم کردن پیش از بسته شدن پنجره.

پس حالا داستان حول Aaron Pico دوباره متفاوت به نظر می‌رسد. فاجعه اولین مبارزه هنوز بخشی از پرونده است و باید باشد. این به همه یادآوری کرد که UFC چقدر بی‌رحم می‌تواند باشد، حتی برای نام‌های مستعد با سال‌ها انتظار. اما واکنش در UFC 327 هم به همان اندازه مهم بود. Pico فقط از فشار جان سالم به در نبرد. او با شکلی هوشمندانه‌تر از آن عبور کرد، جایش را محافظت کرد و مسیر واقعی پیش رو برای خودش در پروزن ساخت. برای مبارزی که زمانی حس می‌کرد آینده‌اش در UFC ممکن است همین حالا در حال لغزش باشد، این یک بازگشت کوچک نیست. این نوع اصلاحی است که می‌تواند سال بعدی یک حرفه را تغییر دهد.