آینده ایلیا توپوریا

شکست‌ناپذیری یه لباسه تا وقتی که یکی از تنش درش بیاره.

ایلیا توپوریا مدت زیادی را صرف این کرد که اطمینان بخشی از گزارش استعدادیابی به نظر برسد. ژست‌ها، پیش‌بینی‌ها، راحتی با مورد نفرت بودن - همه اینها وقتی جاستین گِیچی در UFC Freedom 250 با او کار را تمام کرد، سنگین‌تر به نظر می‌رسید، جایی که توپوریا بدون عنوان قهرمانی سبک وزن و بدون رکورد پاکی که از یک صحنه بزرگ به صحنه بزرگ دیگر دنبالش کرده بود، چمن کاخ سفید را ترک کرد.

سوال فوری این نیست که آیا توپوریا هنوز بااستعداد است یا نه. البته که هست. سوال سخت‌تر این است که آیا نسخه‌ای که حول محور دست‌نخورده بودن ساخته شده می‌تواند از شب اول که ورزش جواب داد، جان سالم به در ببرد، و این جایی است که پدی پیمبلت و جو روگان در دو سوی مخالف هم قرار گرفته‌اند.

بحث آینده ایلیا توپوریا

پیمبلت هرگز به دعوت زیادی برای سرزنش توپوریا نیاز نداشته است و نتیجه گِیچی دری کاملاً باز به روی او گشود. این بوکسور سبک وزن لیورپول طی حضور در کانال یوتیوب دیمیتریوس جانسون، شکست را چیزی بیش از یک عملکرد بد توصیف کرد. استدلال او روانشناختی بود: توپوریا خود را مانند مبارزی می‌دانست که هرگز مجبور به تحمل شکست واقعی حرفه‌ای نبوده است و اکنون آن شکست به آشکارترین شکل ممکن از راه رسیده است.

این برداشتی بسیار متفاوت از برداشت روگان است. در برنامه‌ی «تجربه‌ی جو روگان»، در گفتگو با تیلور شریدان، مفسر قدیمی UFC، این شکست را چیزی دانست که می‌تواند توپوریا را اصلاح کند، نه اینکه او را نابود کند. منظور روگان این نبود که شکست بی‌ضرر به نظر می‌رسید. منظور این بود که یک مبارز می‌تواند از اولین شکست جدی با درک بهتری از خطر بیرون بیاید، به خصوص اگر طوری مبارزه را متوقف کند که انگار اعتماد به نفس به تنهایی می‌تواند اختلافات را حل کند.

پیمبلت یک هاله آسیب دیده می‌بیند

زاویه دید پیمبلت بار شخصی دارد زیرا او و توپوریا مشاجرات خود را داشته‌اند و او نیز کمی پس از نتیجه ۱۴ ژوئن، توپوریا را مسخره کرد. با این حال، مضمون انتقاد او برای هر کسی که شاهد اولین رویارویی ستارگان شکست‌ناپذیر با سقف سخت خود بوده است، آشنا به نظر می‌رسد. توپوریا مبارزی بود که شرایط را دیکته می‌کرد، قبل از شروع مسابقه تسلط خود را به رخ می‌کشید و هویت عمومی خود را حول این ایده می‌ساخت که هیچ‌کس او را حل نکرده است. پیمبلت گفت که توپوریا همیشه «چکش» بوده است و این جمله به وسط اختلاف اشاره دارد.

• جاستین گیته اولین باخت دوران حرفه ای خود در MMA را به ایلیا توپوریا داد.
• این مبارزه با عنوان اصلی UFC Freedom 250 در چمن کاخ سفید برگزار شد.
• توپوریا همچنین قهرمانی سبک وزن را در شکست از گِیچی از دست داد.
• پدی پیمبلت به شروع مجدد بازی‌اش شک دارد، در حالی که جو روگان انتظار بازگشت قوی‌تری را دارد.

از دست دادن جاستین گِیچی، توپوریا را تغییر می‌دهد

دسته سبک وزن این را یک آسیب معمولی تلقی نخواهد کرد. توپوریا کمتر از یک سال قبل چارلز اولیویرا را در لاس وگاس ناک اوت کرده بود، نتیجه‌ای که باعث شد صعود او تقریباً بدون مشکل به نظر برسد و اعتماد به نفس قهرمانی‌اش را افزایش دهد. گِیچی با ارائه چیزی مفیدتر از حرف‌های بی‌ارزش به حریفان آینده‌اش، این بحث را تغییر داد: نقشه‌ای که نشان می‌دهد توپوریا می‌تواند در مبارزه‌ای که کاملاً کنترلی بر آن ندارد، شرکت کند.

این به آن معنا نیست که توپوریا تمام شده است و کنار گذاشتن او تنبلی خواهد بود. این بدان معناست که مسابقه بعدی او نوع متفاوتی از شواهد را به همراه دارد. حریفان به دنبال لحظاتی خواهند بود که گِیچی در معرض نمایش گذاشت؛ مربیان توپوریا باید تصمیم بگیرند که بدون کم کردن پرخاشگری که او را خطرناک کرده است، چه میزان ریسک را حذف کنند. روگان درست می‌گوید که اولین شکست می‌تواند باعث ایجاد نظم شود. پیمبلِت درست می‌گوید که برخی از مبارزان به راحتی فروتنی را تحمل نمی‌کنند. پاسخ در سرعت، انتخاب ضربات و خونسردی توپوریا دفعه بعد که یک راند به هم می‌ریزد، آشکار خواهد شد.

توپوریا در حال حاضر پس از شکست مقابل گِیچی در دوران نقاهت به سر می‌برد، در حالی که بحث‌های عمومی پیرامون او از جشن و سرور به جبران گذشته است.