ژرژ سنت-پیر شرایط مبارزه با اندرسون سیلوا را فاش کرد

Georges St-Pierre می‌گوید ابرمبارزه با Anderson Silva هرگز مبارزه‌ای نبود که صرفاً از پذیرفتنش امتناع کرده باشد. وقتی UFC در سال‌هایی که هر دو مرد بر دسته‌های وزنی خود حکومت می‌کردند این ایده را مطرح کرد، GSP آماده شنیدن بود. فقط حاضر نبود برای بزرگ‌ترین آزمون دوران حرفه‌اش با شرایط عادی به دسته بالاتر برود.

St-Pierre اکنون شرایطی را که پیش روی سازمان گذاشته توضیح داده است: دستمزد بیشتر، وزن توافقی نزدیک ۱۸۰ پوند و تست مواد مخدر متصل به مبارزه. به گفته او، گفت‌وگو همان‌جا متوقف شد. UFC یک بار به او نزدیک شد، او شرایطی را داد که مبارزه را ممکن می‌کرد، و آن تماس هرگز به قرارداد تبدیل نشد.

GSP ریسک را پذیرفت، نه شرایط را

در اوج خود، این مبارزه بالاتر از تقریباً هر چیز دیگری در این ورزش قرار داشت. سنت‌پیر با کشتی، زمان‌بندی و ریتمی که کمتر حریفی می‌توانست حلش کند، دسته‌ی ولتروزن را کنترل می‌کرد. سیلوا یک دسته بالاتر از او فعالیت می‌کرد و مبارزات عنوانی میان‌وزن را به نمایش فاصله، دقت و پایان‌های ناگهانی تبدیل می‌کرد.

هواداران به دو قهرمان مسلط نگاه می‌کردند و مبارزه‌ی واضح را می‌دیدند. سنت‌پیر هزینه‌ی عبور از دسته‌ها را می‌دید. رویارویی با سیلوا به معنای آماده شدن برای حریفی بزرگ‌تر، تغییر بدنش برای یک شب و سپس تصمیم‌گیری درباره اینکه آیا می‌تواند راحت به دسته‌ای بازگردد که عنوان خودش هنوز در آن فعال بود، بود.

یک وزن توافقی تمیزترین پاسخ را به او می‌داد. سنت‌پیر می‌گوید حاضر بود با سیلوا در حدود ۱۸۰ پوند مبارزه کند، نه اینکه برای همیشه به دسته‌ی میان‌وزن برود. این عدد همچنان او را بالاتر از حد معمولش قرار می‌داد، اما مانع از آن می‌شد که این مبارزه‌ی فوق‌ستاره به یک نقل مکان کامل به دنیای سیلوا تبدیل شود.

«اگر آن را ۱۸۰ [پوند] وزن توافقی کنی، من هستم.»

• سنت‌پیر می‌گوید مقامات UFC یک بار برای رویارویی با اندرسون سیلوا به او نزدیک شدند.
• او برای بالاتر رفتن از ولتروزن خواهان غرامت بیشتری بود.
• او درخواست مبارزه‌ای با وزن توافقی حدود ۱۸۰ پوند کرد.
• او همچنین قبل از موافقت با مبارزه، آزمایش مواد را الزامی دانست.

UFC هرگز معامله را نهایی نکرد

روایت سنت‌پیر بحث قدیمی پیرامون این مبارزه را تغییر می‌دهد. سال‌ها، ساده‌ترین توضیح این بود که قهرمان کوچک‌تر خطری را که سیلوا ارائه می‌داد نمی‌خواهد. GSP می‌گوید واقعیت عملی‌تر بود: او آماده مبارزه بود، اما معامله باید بزرگی این مأموریت را به رسمیت می‌شناخت.

او همچنین می‌گوید نمی‌داند در سمت سیلوا چه اتفاقی افتاد. نمی‌تواند بگوید آیا به برزیلی همان مبارزه پیشنهاد شده بود یا آیا UFC هرگز ایده را فراتر از اولین رویکردش به او پیش برد. پاسخ خودش داده شد. هیچ توافقی برنگشت.

مبارزه روی کاغذ ماند

دلیل اینکه این مبارزه همچنان دنبال هر دو نام است ساده است: سبک‌های آنها برای برخورد ساخته شده بود. سیلوا پایان‌دهنده‌ی بلندقدتر و سیال‌تر بود که تردید را با ضرباتی که حریفان هرگز نمی‌دیدند مجازات می‌کرد. سنت‌پیر قهرمان منضبطی بود که می‌توانست یک مبارزه را به مجموعه‌ای از تیک‌داون‌ها، ریست‌ها و تصمیم‌های خسته‌کننده تبدیل کند.

هیچ پاسخ واضحی وجود نداشت. آیا سیلوا می‌توانست مبارزه را به‌اندازه کافی سرپا نگه دارد تا به او آسیب بزند؟ آیا GSP می‌توانست فضای او را بگیرد و در طول پنج راند کنترلش کند؟ UFC هرگز موفق نشد این پرسش‌ها را داخل یک سالن بفروشد، و هواداران ماندند با این پرسش‌ها در طول باقیِ دوران حرفه‌ای هر دو نفر.

سنت‌پیر سال‌ها بعد در نهایت به وزن میان‌وزن رفت و Michael Bisping را شکست داد تا عنوان دیگری از UFC را ببرد. تا آن زمان، مبارزه با سیلوا به دوره‌ای دیگر تعلق داشت. دیگر دیدار دو قهرمان حاکم نبود که هم‌زمان بالاتر از این ورزش ایستاده باشند.

روایت تازه GSP ابرمبارزه را بازنمی‌گرداند. اما موضع او را شفاف‌تر می‌کند. او حاضر بود با Anderson Silva روبه‌رو شود، ولی می‌خواست وزن، پول و تست‌ها به اندازهٔ بزرگی آن شب باشد. UFC هرگز آن شرایط را به یک مبارزه تبدیل نکرد.