فرانسیس انگنو در برابر جان جونز — یک توهم

فرانسیس نگنو دوباره درباره جان جونز صحبت می‌کند، اما این بار لحن سردتر از هیاهوی قدیمی مبارزه خیالی است که قبلاً دنبال نام‌هایشان می‌آمد.

انگامنو می‌گوید این مبارزه هرگز واقعاً آنجا نبود. نه آن‌طور که هواداران فکر می‌کردند. نه آن‌طور که این ورزش سال‌ها آن را به خودش می‌فروخت. به روایت او، این مبارزه بیشتر به‌عنوان اهرم فشار مفید بود تا یک برنامه واقعی؛ چیزی که افراد اطراف UFC می‌توانستند به آن اشاره کنند، درباره‌اش حرف بزنند و در مذاکرات به آن استناد کنند، بدون اینکه هرگز واقعاً آن را تا خط پایان پیش ببرند.

این حرف سنگین می‌نشیند، چون این یک مبارزه رؤیایی تصادفی نبود که هواداران از هوا ساخته باشند. برای مدت طولانی، جونز مقابل انگامنو مثل مبارزه سنگین‌وزن به نظر می‌رسید. دو قهرمان، دو شخصیت بزرگ، دو نوع کاملاً متفاوت از خطر. این مبارزه آن‌قدر طولانی بالای سر این دسته ماند که مردم شروع کردند به آن مثل یک تاریخ ناتمام نگاه کنند. حالا انگامنو اساساً می‌گوید آن تاریخ هرگز آن‌طور که عموم فکر می‌کردند پیش نمی‌رفت.

انگامنو می‌گوید بزرگ‌ترین مبارزه سنگین‌وزن هرگز از مرحله حرف فراتر نرفت

از سمت او، ناامیدی واضح است. او طوری حرف نمی‌زند که انگار به‌خاطر یک هفته بد یا یک دور مذاکرات شکسته، معامله را به‌سختی از دست داده. او مثل کسی حرف می‌زند که باور دارد این مبارزه همیشه به‌عنوان تیتر جذاب‌تر بوده تا به‌عنوان قرارداد. این اتهام کاملاً متفاوتی است. یعنی بزرگ‌ترین معامله سنگین‌وزن این ورزش ممکن است سال‌ها سر و صدا کرده باشد بدون اینکه هرگز به اولویت واقعی کسانی تبدیل شود که می‌توانستند آن را محقق کنند.

و صادقانه بگویم، این با آن حسی که همیشه از کل ماجرا داشتیم جور درمی‌آید. حرف‌ها خیلی بزرگ بود. جزئیات همیشه مبهم بود. یک طرف حرف می‌زد. بعد طرف دیگر جواب می‌داد. Dana White نظر می‌داد. جونز پست می‌گذاشت. انگامنو پاسخ می‌داد. هواداران شروع می‌کردند در ذهنشان جدول زمانی بسازند. اما هرچه گفت‌وگو به شرایط واقعی نزدیک‌تر می‌شد، محکم‌تر به نظر نمی‌رسید. همیشه حول این مبارزه حرارت وجود داشت، اما هرگز آن نوع حرکتی که یک مبارزه را نزدیک نشان دهد.

چیزی که این داستان را داغ نگه می‌دارد این است که چند سال در این ایده ریخته شد. مردم فقط نمی‌خواستند مبارزه Jones و Ngannou را ببینند چون هر دو معروف بودند. آنها آن را می‌خواستند چون این مبارزه واقعاً معنا داشت. جونز نبوغ، کنترل، و توانایی حل کردن مبارزان نخبه را به شکل‌های زشت می‌آورد. انگامنو آن نوع قدرتی را می‌آورد که می‌تواند یک برنامه کامل را با یک مشت تمیز تمام کند. حس می‌شد این مبارزه نادر سنگین‌وزنی است که سبک‌هایش به‌اندازه اسم‌ها جالب است.

به همین دلیل است که حرف‌های انگامنو الان زخم می‌زند. او فقط نمی‌گوید این مبارزه شکست خورد. او می‌گوید ممکن است اصلاً از ابتدا صادقانه ساخته نشده باشد. برای هواداران، این بدترین نسخه یک ابرمبارزه از دست رفته است. می‌توانی با فروپاشی یک معامله کنار بیایی اگر هر دو طرف واقعاً تلاش کرده باشند به آن برسند. هضمش خیلی سخت‌تر است اگر یکی از مبارزان باور داشته باشد که کل ماجرا بیشتر به‌عنوان سر و صدا مفید بوده.

• انگامنو می‌گوید درباره مبارزه Jon Jones بیشتر حرف زده شد تا اینکه واقعاً دنبال شود.
• او معتقد است که این موضوع بیشتر به عنوان اهرم فشاری برای UFC مفید بود تا یک رزرو واقعی مبارزه.
• این اظهارات یکی از بزرگ‌ترین مبارزه‌های «چه می‌شد اگر» دوران سنگین‌وزن مدرن را دوباره زنده می‌کند.
• این داستان توجه‌ها را جلب کرده چون هواداران هرگز واقعاً از اهمیت دادن به آن مبارزه دست نکشیدند.

نکتهٔ افشاکننده‌ای هم در زمان‌بندی آن وجود دارد. سنگین‌وزن هنوز دسته‌ای است که بر نام‌های بزرگ و امکانات بزرگ‌تر تکیه دارد، و Jones چه در میانهٔ ماجرا فعال باشد و چه نباشد، تقریباً به تمام بحث‌های خیال‌پردازانهٔ بزرگ گره خورده است. Ngannou این را می‌داند. او همچنین می‌داند که نام بردن از Jones هنوز به شکلی متفاوت از تقریباً هر کس دیگری به این ورزش ضربه می‌زند. اما این صحبت‌ها مثل یک سرنخ یا شوخی به نظر نمی‌رسید. بیشتر شبیه حرف‌های مردی بود که به سال‌ها هیاهو نگاه می‌کند و تصمیم می‌گیرد دیگر دلیلی برای محافظت از آن افسانه نمی‌بیند.

این باعث می‌شود کل ماجرا کمتر رمانتیک و بیشتر آشنا به نظر برسد. MMA همیشه مبارزه‌هایی داشته که برای همیشه در تیتر خبرها می‌مانند و هرگز به قفس نمی‌رسند. گاهی مشکل زمان‌بندی است. گاهی پول. گاهی غرور. گاهی هم افرادی که در رأس کار هستند، صرفاً از احتمالش بیشتر از واقعیتش سود می‌برند. Ngannou مستقیماً به همان نسخهٔ آخر اشاره می‌کند، و نادیده گرفتنش سخت است چون بسیاری از هواداران از قبل به چیزی نزدیک به آن مشکوک بودند.

مبارزهٔ Jon Jones مقابل Francis Ngannou قرار بود تکلیف چیزی را در مورد دستهٔ سنگین‌وزن روشن کند؛ در مورد عظمت، در مورد خطر، در مورد اینکه کدام قهرمان واقعاً می‌تواند مالک آن دوران باشد. اما در عوض به یکی از آن مبارزه‌هایی تبدیل شد که مردم هنوز درباره‌اش بحث می‌کنند بدون اینکه هرگز پاسخی بگیرند. حالا Ngannou می‌گوید شاید هرگز قرار نبود پاسخی وجود داشته باشد.

به همین دلیل است که این نقل‌قول به حرکت خود ادامه خواهد داد. به UFC ضربه می‌زند، به Jones ضربه می‌زند، به جنبهٔ تجاری مبارزه‌چینی ضربه می‌زند، و به یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌های بی‌پاسخ سال‌های اخیر این ورزش ضربه می‌زند. هواداران می‌توانند یک مبارزهٔ از دست رفته را بپذیرند. اما کنار آمدن با این ایده که تمام مدت دنبال سرابی بوده‌اند، برایشان بسیار سخت‌تر است.