بلال حسن قرارداد UFC را برنده شد

بلال حسن، حضور پرانتظار خود در افتتاحیه فصل سری مسابقات Contender دانا وایت را به عملکردی تبدیل کرد که منجر به عقد قرارداد با UFC شد. این مبارز شکست‌ناپذیر با یک ضربه کانتر-رایت، مریدول سایکیا را نقش بر زمین کرد و پیش از آنکه جشن قهرمانی به بخشی از داستان تبدیل شود، پایان قاطعی را رقم زد. حسن، از طرفداران پروپاقرص مایکل جکسون، پس از ناک‌اوت، با یک مونواک (راه رفتن روی یخ) به پیروزی رسید. او پس از بالا بردن دستش دوباره رقصید و دانا وایت خیلی زود از او تمجید کرد و قرارداد UFC را به او اعطا کرد. این سکانس هم نتیجه‌ای را که حسن به آن نیاز داشت و هم صحنه‌ای را برای شخصیتی که می‌خواهد به حرفه خود بیاورد، فراهم کرد. لحظه حضور او در سری مسابقات Contender به عنوان یک مصاحبه شغلی معمولی ارائه نشد: این یک پایان سریع، یک جشن بی‌چون و چرا و آغاز دوران تصدی او در UFC بود.

حسن در حالی وارد این مسابقه شد که توجه زیادی از قبل به نامش جلب شده بود. او در نه مبارزه حرفه‌ای شکست‌ناپذیر بود، هفت ناک‌اوت و چهار پیروزی در مبارزه برای کسب عنوان قهرمانی زیر پرچم Cage Fury FC داشت. UFC.com او را به عنوان بزرگترین مدعی قهرمانی در تاریخ این نمایش معرفی کرد و تقریباً بلافاصله از این انتظارات فراتر رفت. سپس وایت حسن را برای یک روز اضافی در شهر نگه داشت تا با تیم‌های دیجیتال UFC کار کند و چرخه ارتقاء را آغاز کند، که این میزان توجه برای کسی که هنوز اولین حضور خود در UFC را تجربه نکرده بود، غیرمعمول بود. این توجه همچنین قابل توجه است زیرا اغلب به سمت یک مگس وزن هدایت نمی‌شود، اما حسن گفت که فرصت پیش روی خود را درک می‌کند. او فشار یک صحنه بزرگ را یک امتیاز توصیف کرد و از فداکاری‌های انجام شده در تمرین، وزنه‌برداری و دنبال کردن این ورزش ابراز قدردانی کرد. این چشم‌انداز، زمینه را برای دستیابی به موفقیتی فراهم می‌کند که به همان اندازه که به آمادگی مربوط بود، به یک ضدحمله سالم نیز مربوط بود.

پایانی سریع و جشنی خاطره‌انگیز

لحظه اصلی رقابت واضح بود: ضربه دست راست حسن، سایکیا را زمین زد و ناک‌اوت برنده قرارداد را قطعی کرد. پایان مسابقه چهل و پنج ثانیه پس از شروع مسابقه فرا رسید و زمان کمی برای تبدیل شدن انتظارات قبل از مبارزه به بار سنگین باقی گذاشت. حسن نتیجه‌ای را که از یک مبارز شکست‌ناپذیرِ به شدت مورد علاقه انتظار می‌رفت، ارائه داده بود، اما صحنه با توقف مسابقه به پایان نرسید. مون‌واک او، طرفداران مایکل جکسونی‌اش را به میدان آورد و رقص دوم او پس از بالا بردن دست، جشن را قبل از ستایش وایت و پیشنهاد قرارداد طولانی‌تر کرد. وقتی از حسن پرسیده شد که کدام بخش از شب بیشتر برجسته بود، لحظه خوشامدگویی به UFC را انتخاب نکرد. در عوض، او به دی‌جی داخل سالن که آهنگ بیلی جین مایکل جکسون را پخش می‌کرد، اشاره کرد. حسن گفت که می‌خواهد پنج تا ده دقیقه دیگر در سالن بماند و بیشتر اجرا کند. این پاسخ، این رویداد را از دو جهت برای خوانندگان مفید می‌کند: توالی دقیق از ضربه دست راست تا قرارداد را تأیید می‌کند و توضیح می‌دهد که چرا جشن، یک اتفاق فرعی نبود. برای حسن، موسیقی و حرکت بخشی از اجرایی بود که او امیدوار بود روی صحنه‌ای بزرگ خلق کند.

این قرارداد به حسن، زمینه وسیع‌تری برای جاه‌طلبی‌هایی که او از نظر شخصی و همچنین رقابتی توصیف کرده است، می‌دهد. او می‌خواهد برنامه‌ی شلوغی داشته باشد، لحظات خیره‌کننده‌ای خلق کند و این لحظات برجسته را با رقص‌های جشن همراه کند. ترجیح او صرفاً رسیدن سریع به نقطه‌ی عطف بعدی نیست. حسن گفت که می‌خواهد مسیر طولانی را طی کند و از سفر لذت ببرد، با این هدف که در نهایت به دوران حرفه‌ای پر از ضربات پایانی خیره‌کننده و لحظات به‌یادماندنی نگاه کند. حضور در سری مسابقات Contender این رویکرد را به شکلی فشرده به تصویر کشید. ضربه‌ی متقابل، ارزش فوری او را به عنوان یک تمام‌کننده تثبیت کرد، در حالی که مون‌واک و رقص پس از مبارزه، شب را کاملاً از آن خود کرد. توجهی که به دنبال آن آمد، عمق پایه و اساس او را نیز نشان می‌دهد. قبل از قرارداد UFC، او یک رکورد حرفه‌ای شکست‌ناپذیر ایجاد کرده بود، ناک‌اوت‌ها را جمع‌آوری کرده بود و پیروزی‌های قهرمانی را تحت پرچم Cage Fury FC به دست آورده بود. این نکات تأیید شده، تصویر روشنی از چرایی بالا بودن انتظارات در بدو ورود به مسابقه، به جای در نظر گرفتن قرارداد به عنوان یک نتیجه‌ی جداگانه، ارائه می‌دهند.

بلال حسن پایه و اساس شکست‌ناپذیری را به ارمغان می‌آورد

سابقه حرفه‌ای حسن که در سری مسابقات Contender حضور دارد، قوی‌ترین زمینه آماری را برای این قرارداد فراهم می‌کند. او در نه مبارزه حرفه‌ای شکست‌ناپذیر بود، هفت ناک‌اوت داشت و چهار مبارزه قهرمانی را تحت پرچم Cage Fury FC به دست آورده بود. تجربه او همچنین به دوران حرفه‌ای هنرهای رزمی ترکیبی او برمی‌گردد. حسن در سطح نوجوانان برای تیم ایالات متحده در تکواندو رقابت می‌کرد و گفت که تجربه آماتور او همراه با مسابقات تکواندو، او را تا حد امکان برای شروع تصدی UFC آماده کرده است. حسن در سن ۲۵ سالگی، تغییر در مبارزانی را که برای الهام گرفتن به آنها نگاه می‌کند، توصیف کرده است. او در جوانی از کانر مک‌گرگور به عنوان الهام‌بخش خود یاد کرد، در حالی که اکنون به خرد دیمیتریوس جانسون، دیگر عضو تالار مشاهیر UFC و اهل واشنگتن، تکیه می‌کند. حرفه جانسون شامل کسب و حفظ عنوان مگس وزن است که حسن آرزوی آن را دارد. لقب حسن، IndoNinja، اشاره‌ای به میراث اندونزیایی اوست. والدین او قبل از نقل مکان به واشنگتن، از اندونزی به هاوایی، جایی که حسن در آن متولد شده بود، مهاجرت کردند. او با افتخار نماینده اندونزی، شمال غربی اقیانوس آرام و زادگاهش است، در حالی که بر اهمیت جامعه اطرافش تأکید دارد.

• حسن چهل و پنج ثانیه پس از شروع مبارزه دانا وایت در سری مسابقات مدعیان، با یک ضربه کانتر رات، مریدول سایکیا را زمین زد.
• حسن پس از ناک‌اوت، مون‌واک کرد، پس از بالا بردن دست رقصید و سپس پس از تحسین دانا وایت، قرارداد UFC دریافت کرد.

قرارداد UFC از طریق یک ناک‌اوت قاطع در کانتر راست به دست آمد، اما اظهارات حسن نشان می‌دهد که او این فرصت را از دریچه وسیع‌تری می‌بیند. او از خانواده، دوست دختر و دوستان نزدیکش به خاطر درکشان از فداکاری‌های مورد نیاز برای مبارزه و حفظ تمرکز او در زمانی که توجه به نکات برجسته‌اش جلب می‌شود، قدردانی کرده است. او همچنین در مورد ارزش یک حلقه قوی از افراد صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس به تنهایی به مقصد نمی‌رسد. این دیدگاه اجتماعی، میراث اندونزیایی او، تربیتش در هاوایی و واشنگتن و شمال غربی اقیانوس آرام را که با افتخار نماینده آن است، به هم پیوند می‌دهد. نتیجه تایید شده همچنان ساده است: حسن بدون شکست به مسابقات رسید، در سری مسابقات کونتندر دانا وایت، سایکیا را شکست داد، به سبک خودش مورد تجلیل قرار گرفت و قرارداد UFC را دریافت کرد. رکورد، آمادگی و تمایل اعلام شده او برای لحظات برجسته بیشتر، اکنون پایه و اساس مستند تصدی UFC او را تشکیل می‌دهد.

منابع: UFC.com