بازنشستگی Aljamain Sterling پس از UFC Vegas 116

الجمین استرلینگ در رویداد اصلی UFC Vegas 116 پیروز شد، اما اولین حرف واقعاً تیز او پس از مبارزه هیچ ربطی به جشن گرفتن نداشت.

او اعتراف کرد که پیش از قدم گذاشتن به قفس برای رویارویی با یوسف زلال، فکر بازنشستگی به شدت در ذهنش بود. نه به آن شکل مبهم «شاید یک روز به‌زودی». او این موضوع را بسیار واقعی‌تر از آن نشان داد. اگر مبارزه بد پیش می‌رفت، اگر پیر، کند، بی‌روح به نظر می‌رسید، یا مثل کسی که مرد جوان‌تر جای او را در مقابل همه می‌گیرد، آماده بود که صادقانه به آن نگاه کند و تصمیمی سخت بگیرد.

این موضوع خیلی چیزها درباره وضعیت فعلی استرلینگ می‌گوید. او همچنان به دنبال مبارزات بزرگ است و هنوز مثل یک مدعی صحبت می‌کند، اما آن‌قدر در دوران حرفه‌ای خود جلو رفته که دقیقاً می‌داند باخت از نوع اشتباه چه معنایی می‌تواند داشته باشد. هر شکستی به یک اندازه دردناک نیست. بعضی فقط یک شب را از تو می‌گیرند. بعضی وادارت می‌کنند در آینه نگاه کنی و بپرسی آیا نسخه بعدی این داستان ارزش زندگی کردن دارد یا نه.

استرلینگ خط را واضح دید

این بخشی است که به اظهارات او وزن می‌دهد. او مثل مبارزی که از باختن می‌ترسد صحبت نکرد. او مثل کسی صحبت کرد که می‌داند نوع خاصی از باخت همه چیز را تغییر می‌دهد. یک مبارزه نزدیک یک چیز است. یک مبارزه بد چیز دیگری. استرلینگ این تفاوت را حتی پیش از آنکه در قفس پشت سرش بسته شود می‌دانست.

در برابر زلال، هیچ‌کدام از آن تصویر بدترین حالت ظاهر نشد. استرلینگ مبارزه را کنترل کرد، خطر را زود از بین برد و هرگز نگذاشت به آن نوع عدم قطعیت زشتی برسد که می‌تواند یک کهنه‌کار را وادار کند در لحظه پیری را حس کند. او سازمان‌یافته به نظر می‌رسید. قوی به نظر می‌رسید. مثل مردی به نظر می‌رسید که هنوز می‌داند چگونه یک مبارزه را روی نقشه خودش تحمیل کند و برای مدت‌های طولانی آن را همان‌جا نگه دارد.

به همین دلیل است که صداقت پس از مبارزه‌اش این‌طور به دل می‌نشیند. او از روی وحشت یا ناامیدی صحبت نمی‌کرد. او پس از یک برد صحبت می‌کرد، که معمولاً یعنی حقیقت شفاف‌تر بیرون می‌آید. نیازی نبود بگوید بازنشستگی روی میز بوده. او این را گفت چون واقعیت پیش از مبارزه همین بود. آن مبارزه تا این حد مهم بود.

• استرلینگ می‌گوید یک باخت بد می‌توانست او را به سمت بازنشستگی سوق دهد.
• او در عوض زلال را واضح شکست داد و در تصویر قهرمانی ماند.
• نتیجه لحن اطراف مرحله بعدی دوران حرفه‌ای او را تغییر داد.
• حالا گفتگو دوباره به سمت یک تلاش بزرگ دیگر در وزن پرواز برمی‌گردد.

این موضوع درباره مرحله‌ای از دوران حرفه‌ای که او اکنون در آن است نیز چیزی می‌گوید. استرلینگ فقط برای اینکه مشغول بماند مبارزه نمی‌کند. او در حال جمع‌آوری حضور نیست. او فقط به صدر دسته و مبارزاتی که هنوز معنا دارند علاقه‌مند است. این باعث می‌شود هر عملکرد سنگین‌تر باشد، چون وقتی مبارزی این‌طور فکر می‌کند، حاشیه تغییر می‌کند. یک برد قوی هنوز می‌تواند همه چیز را به جلو ببرد. یک باخت بد می‌تواند در را بسیار سریع‌تر از آنچه افراد بیرونی می‌خواهند اعتراف کنند ببندد.

احتمالاً به همین دلیل بود که آن لحظه را به یک مبارزه از نوع Passing-the-torch تشبیه کرد. زلال مومنتوم داشت. زلال جوانی داشت. زلال آن نوع انرژی تازه‌ای را داشت که مردم وقتی فکر می‌کنند یک کهنه‌کار رو به افول است، دوست دارند به آن بچسبند. استرلینگ این را در ورودش حس کرد. سپس آن را خاموش کرد. نه با یک جرقه دراماتیک، بلکه با راندهایی که مدام اکسیژن را از داستان upset می‌گرفتند.

برای او، این فراتر از یک نتیجه اهمیت دارد. یعنی او می‌تواند به عنوان یک نام واقعی فدرتوِیت به حرکت ادامه دهد، در حالی که به یکی دیگر از قهرمانان سابق تبدیل نشود که مردم شروع به صحبت درباره او در زمان گذشته می‌کنند. مبارزان معمولاً این بخش را با صدای بلند نمی‌گویند، اما همه می‌دانند کِی برای ماندن در سمت درست آن خط می‌جنگند. استرلینگ آشکارا این را پیش از این مبارزه می‌دانست.

پس پیروزی بر زلال بیش از حفظ مومنتوم بود. به استرلینگ فاصله‌ای از تصمیمی داد که آماده بود اگر شب بد پیش می‌رفت بگیرد. این بسیار بزرگ‌تر از حفظ یک رتبه یا درخواست یک شانس دیگر قهرمانی است. یعنی او وارد مبارزه‌ای شد که بازنشستگی جایی در پس‌زمینه‌اش بود و با آینده‌ای کاملاً متفاوت از آن بیرون آمد.

حالا می‌تواند به صحبت درباره کمربند، یک ران دیگر، نام‌های بالای سرش و اینکه چقدر هنوز باقی مانده ادامه دهد. پس از UFC Vegas 116، این حرف یک مرد چنگ‌زننده به جایگاه قدیمی به نظر نمی‌رسد. این حرف یک مبارز به نظر می‌رسد که می‌داند نسخه بد پایان به‌قدری نزدیک بود که اهمیت داشت و از اینکه مجبور نشد هنوز آن را انتخاب کند، آسوده است.